Stanisław Stankiewicz - poszukiwania genealogiczne

Zmarł Stanisław Stankiewicz - 11 listopada 2019 roku, w Krakowie. Urodził się 19 kwietnia 1925 roku w Dynowie.
Ukończył Akademię Handlową. Pracował w przemyśle wapienniczo-gipsowym. Budował m. in. cementownię w Górażdżach.

Tuż przed Świętami Bożego Narodzenia 2006 roku, zadzwonił do mnie pan Stanisław Stankiewicz i zaoferował mi przekazanie materiałów dotyczących poszukiwania Stankiewiczów. Swoje poszukiwania, które prowadził przez wiele lat w Bibliotece Jagiellońskiej, w archiwum na Wawelu, jak również w archiwum Urzędu Parafialnego w Dynowie dotyczyły zarówno przywódców Litwy przed Gedyminem, jak i pochodzących od Gedymina (Jagiellonowie) oraz dotyczyły nazwiska Stankiewicz tak na Litwie, jak i w Dynowie do 1829 roku. 

18 marca 2019 roku po raz pierwszy osobiście odwiedziłam w Krakowie mojego znajomego, wielkiego pasjonata genealogii - Pana Stanisława Stankiewicza. Urzekła mnie Jego pasja.

- Swojego czasu namiętnie grałem w Totolotka - zwierzył mi się sympatyczny Pan, dodając, że liczył wówczas na dużą wygraną, że gdyby udało mu się wygrać jakieś pieniądze, przeznaczyłby je na wynajęcie kogoś do kontynuowania genealogii rodu Stankiewiczów.
Kilkugodzinne spotkanie z Panem Stankiewiczem, który mimo swoich dziewięćdziesięciu czterech lat cieszy się doskonałą kondycją fizyczną i doskonałą pamięcią było dla mnie czystą przyjemnością. 
27 sierpnia 2019 odwiedziłam ponownie Pana Stankiewicza. Wizyta była nie zapowiedziana, mimo to Pan Stankiewicz bardzo się ucieszył. Spędziliśmy kilka godzin na rozmowach o genealogii, o Rodzinie, o Jego pracy zawodowej. 

Nie chciałabym zmieniać treści przekazanych mi przed laty materiałów. Oto treść:
Pan Stanisław Stankiewicz sporządził zestawienie Stankiewiczów urodzonych w Dynowie od 1820 do 1925 roku (razem ca 400 osób) oraz tych, którzy wyjechali do USA w okresie 1905- 1913 (10 osób).

Brak Ksiąg Urodzeń sprzed 1775 r., jakie zabrali Sowieci z archiwum Diecezji w Przemyślu w 1940 r uniemożliwia dokładne ustalenie imion przodków Stankiewiczów i dot. ich przybycia po Potopie Szwedzkim w 1655 r do województwa ruskiego, w tym i do Dynowa.

Pewne książki i dokumenty zawierające wzmiankę o Stankiewiczu zostały wywiezione z księgarni ze Lwowa nawet do Izraela o czym mowa niżej.

Autorzy opracowania pt. "Studium z Dziejów Miasta Dynowa" wydanego drukiem w 1995 r korzystali m. in. z ksiąg miasta Dynowa od 1691 do 1797 r znajdujących się we Lwowie w Centralnym Archiwum Historycznym.

Kilka lat później jeden ze współautorów w/ wymienionego opracowania przywiózł ze Lwowa do Urzędu Miasta Dynowa mikrofilm z Księgi Rady miasta Dynowa tylko za okres od 1727 r do 1797 r. Natomiast Księgi Rady miasta Dynowa za okres od 1691 r do 1726 r. archiwiści Centralnego Archiwum Historycznego we Lwowie nie mogli odszukać.

Przed Potopem Szwedzkim w 1655 roku mieszkało w Dynowie 956 osób, Po najeździe wojsk Jerzego Rakoczego z Węgier w 1657 mieszkało tylko 136 osób. Dla odbudowy zniszczonego wojną Dynowa Stolnik Przemyski Jerzy Krasicki rozpoczął akcję osiedlania z Dynowie ludnością z innych terenów z okręgu przemyskiego (np. Krasnepole, Wyszatyce) i z Litwy. W następstwie tej akcji w 1777 roku w Dynowie mieszkało 1537 osób.

Wyszatyccy przez ponad 70 lat rządzili Dynowem w XVIII wieku. 

• na wójta Dynowa wybrano w 1727 roku Jana J. Wyszatyckiego, 
• na burmistrza wybrano w 1738 roku Andrzeja Wyszatyckiego, 
• na burmistrza wybrano w 1755 roku Jana Krasnopolskiego, i zastępcę Andrzeja Wyszatyckiego, 
• na burmistrza wybrano w 1775 roku Stanisława Wyszatyckiego 
• na burmistrza wybrano w 1797 roku Jana Wyszatyckiego. 

Rodzina dynowskich Stankiewiczów skoligacona jest z Wyszatyckimi. 

Z dostępnych materiałów wynika, że miastem Dynowa i dobrami koło Dynowa po Potopie Szwedzkim rządzili Krasiccy, a szczególnie Jerzy Krasicki Stolnik Przemyski, który umierając w 1686 roku zapisał dobra koło Dynowa swojej żonie Ks. Teofili Czartoryskiej, która następnie wyszła za Ks. Grzegorza A. Ogińskiego Wielkiego Hetmana Litewskiego.

Ks. Grzegorz A. Ogiński wydał w 1691 roku zarządzenie porządkowe i przywileje dla miasta Dynowa i rządził miastem i dobrami koło Dynowa aż do śmierci w 1709 roku. Kopie w/w zarządzeń i przywilejów w języku polskim znajdowały się w księdze, z której zrobiono mikrofilm dla Dynowa, a pisane po łacinie w archiwum na Wawelu.

Krasiccy i Ogińscy byli inicjatorami odbudowy i zaludnienia terenów zniszczonych i wyludnionych przez wojska węgierskie Jerzego Rakoczego w 1657 roku.

Wydaje mi się, że w kronikach miasta Przemyśla lub innych miast dawnego województwa ruskiego mogą być jakieś informacje dotyczące imion i nazwisk przesiedleńców z Litwy, w tym i dot. Stankiewiczów.


Stankiewicze z Dynowa:

Zofia Helena ze Stankiewiczów Beksińska pochodziła z Dynowa. Była córką Jakuba Stankiewicza i Stanisławy Wyszatyckiej.
Zofia Helena ze Stankiewiczów Beksińska ur. się 25 marca 1925 w Dynowie, zmarła po ciężkiej chorobie 22 września 1998, z powodu tętniaka aorty. Była absolwentką romanistyki UJ w Krakowie. Podczas studiów poznała i wkrótce poślubiła Zdzisława Beksińskiego. Ślub cywilny odbył się 30 kwietnia 1951 roku w Dynowie, natomiast ślub kościelny odbył się 11 sierpnia w Krakowie.
Beksiński studiował w latach 1947-52 na Wydziale Architektury (wtedy przynależącego do Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, obecnie Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki). 31 maja 1952 r. uzyskał tytuł inżyniera architekta i magistra nauk technicznych.

Muzeum Historyczne w Sanoku - Rocznica Urodzin Zofii Beksińskiej

Babcia Zdzisława Beksińskiego - Maria Zajchowska pochodziła, podobnie jak jego żona Zofia Helena również z Dynowa. >> Na urodzinach u Beksińskiego

***

Udało mi się odnaleźć w księgach parafialnych Kuryłówki par. Tarnawiec zapis ślubu Jakuba Stankiewicza s. Melchiora i Marii Kędzierskiej, pochodzącego z Dynowa, a w Archiwum Greckokatolickiego Biskupstwa AP w Przemyślu metrykę Marcina Stankiewicza, drugiego syna Melchiora i Marii Kędzierskiej. 

Z opracowanej przez Stanisława Stankiewicza listy wynika, że Melchior Stankiewicz był synem Marcina i Agnieszki Gąseckiej (Gąska). Marcin i Agnieszka wzięli ślub 23.01.1785, w Dynowie, świadkowie: Franciszek Łukasiewicz i Stefan Kędzierski.

Dzieci Marcina i Agnieszki Stankiewiczów:

• Marianna *7.08.1786
• Kazimierz * 3.03.1789
• Stanisław *27.04.1791
• Benedykta *22.03.1799
• Maciej *18.01.1801 ożeniony 11.11.1822 z Marianną Kasprowicz
• Kasper Melchior Baltazar *6.01.1805 (patrz niżej)
• Andrzej * 9.10.1807 ożeniony 30.01.1828 z Wiktorią Ulaniecką c. Kajetana.
• Marianna * 12.10.1810

Melchior Melchior Baltazar Stankiewicz (*6.01.1805, Dynów). Ślub z Marią Kędzierską c. Antoniego w dniu 18.01.1826, Dynów.

      1. Marcin Stankiewicz (s. Melchiora i Marii Kędzierskiej) & Maria Chudzikiewicz (c. Antoniego i Marii Demkiewicz), Dynów 136.

            1.1.Józefa Stankiewicz (*17.02.1872), Dynów 136. Córka Marcina i Marii Chudzikiewicz. Chrzestni: Antoni Pyź, Maria żona Andrzeja Stankiewicza. Fot. 401      

       

http://www.skany.przemysl.ap.gov.pl/show.php?zesp=142&cd=0&ser=0&syg=6869 Fot. 401

           1.2. Maria Stankiewicz (* 30.03.1875, Dynów 130), (c. Marcina i Marii Chudzikiewicz) , chrzestni: Antoni Pyź, Anna żona Michała Stankiewicza. Fot. 402.

http://www.skany.przemysl.ap.gov.pl/show.php?zesp=142&cd=0&ser=0&syg=6869 Fot. 402

     2. Jakub Stankiewicz (s. Melchiora i Marii Kędzierskiej), ur. 1851 w Dynowie, zam. w Jarosławiu, rel. rz-kat – ślub I v Antonina Jaworska. II v Marianna Jaworska c. Łukasza i Tekli Kulasz vel Kulano. 
II ślub w Kuryłówce par. Tarnawiec w dniu 7.02.1878. Jakub rzeźnik lat 27, Marianna lat 20, ur. 1858 w Ulanowie, zam. w Tarnawcu koło Leżajska. [Księga Zapowiedzi Tarnawiec, Fot.1180976.jpg. Lib. Cop. T. II, str. 123].

***

Władcy Litwy przed Gedyminem.

Na podstawie "Historii Litwy" prof. Jerzego Ochmańskiego. Wydanie - Ossolineum z lat 1982 i 1990.

1. Na przełomie XII i XIII wieku Litwa wkroczyła w okres tworzenia państwa w drodze łączenia poszczególnych plemion w jeden związek plemienny. Związkowi plemiennemu przewodziła nieliczna grupa starszych kunigasów (książąt) plemiennych. Spośród tych rodów na przełomie XII i XIII wieku wybili się Ryngołdowicze.

Przodek ich zmarły przed 1219 rokiem zwany Ryngołdem miał synów:

- starszego Dowsprunka (który ma być podobno przodkiem Piłsudskich, o czym mowa ma 1 stronie książki Woyszwiłły pt. "Józef Piłsudski - Życie, Idee i Czyny" z 1937 roku

- młodszego Mendoga

2. Po śmierci Dowsprunka przywództwo nad Związkiem Plemiennym objął Mendog, który żył od 1200- 1263. Mendog zjednoczył ziemie Litwy i koronowany w 1253 r. za zgodą papieża Innocentego IV był I i jedynym królem Litwy. Mendog został zamordowany przez Ks. Dowmunta z Nalszczan w 1963 roku.

3. Po śmierci Mendoga władzę na Litwie zagarnął Ks. Treniota, który rządził przez rok i w 1264 roku zginął z rąk ludzi Mendoga, którzy pomścili na nim śmierć Mendoga. Ks. Treniota był jednym z uczestników spisku przeciw Mendogowi.

4. Syn Mendoga Ks. Wojsiek ur. w 1230 r pozyskawszy pomoc ruską objął w 1265 roku władzę na Litwie i wypędził zabójcę swego ojca Ks. Dowmunta, który uciekł aż do Pskowa. Ks. Wojsiek rządził Litwą przez 3 lata, tj. do 1267 roku, gdy na zjeździe ugodowym został z nienacka napadnięty i zabity przez Ks. Lwa Halickiego.

5. Po śmierci Ks. Wojsieka usiłował rządzić Litwą zięć Mendoga Ks. Chełmski Szwarno Daniłowicz, lecz w 1268 r. wystąpili przeciw niemu Kunigasi (Książęta) Litewscy z Ks. Trojdenem na czele.

6. Ks. Szwarno został wypędzony i w latach 1269/70 Trojden utwierdził się na tronie litewskim rządząc Litwą przez następne 12 lat.

7. Po zgonie Trojdena od przełomu lat 1281 /82 Litwą rządził nieznany bliżej Dowmunt, który zginął w czasie wyprawy na Ruś w 1285 r. Następnie Litwą rządzili Budikid i Budiwid. Budiwid zwany Pukuwerem rządził Litwą w latach 1292-1294.

8. W latach 1295-1315 Litwą rządził syn Budiwida-Pukuwera-Ks. Witenes.

9. Następcą Ks. Witenesa był jego brat Ks. Gedymin (Gedyminas) ur. 1275 r., który rzadził Litwą od 1316 r. do 1341 r. Ks. Gedymin był dziadkiem Wielkiego Księcia Litwy Witolda oraz Króla Polski Władysława Jagiełły.

Cmentarz ewangelicki w Baranówce (Hirschbach)

Trwają prace porządkowe dawnego ewangelickiego cmentarza w Baranówce koło Nowej Sarzyny. Pochowani tu są niemieccy osadnicy, którzy z początkiem XIX wieku w ramach kolonizacji józefińskiej przybyli w te okolice i założyli niemiecką osadę Hirschbach. 
Początkowo było to zaledwie siedmiu kolonistów, wkrótce pojawiło się więcej osób. 

Wg. Józefa Półćwiartka - "Dzieje Leżajska":
"W 1847 roku znane są następujące nazwiska osadników niemieckich w Hirschbach: Wilhelm Neu (nr l), Matius Neu (nr 2), Herman Witwe (nr 3), Michael Wagner (nr 4), Nicolaus Franz (nr 5), Jakob Herman (nr 6), Adam Engelberg (nr 7). Wnet kolonia rozrosła się nieco i pojawiły się w niej nowe nazwiska, jak: Nehr, Biembach, Engelman, Waldeck, Schober, Henn, Schmidt".

W 2006 roku 16 sierpnia miałam okazję spotkać się z Kathleen Campbell Clement.  Katlhleen przyjechała specjalnie do Polski z Norwalk w stanie Connecticut, w poszukiwaniu korzeni. Interesowały ją nazwiska Wagner, Franz, Engelman, Henn, Schmidt pochodzący i z Hirschbach i z Kőnigsberg (to kolejna kolonia niemiecka zlokalizowana jakieś 10 km od Woli Zarczyckiej, na obszarze byłego folwarku wójtowskiego. 

                               Pisałam o ty na blogu >> Genealogiczny Relax

Pojechałam wówczas z Kathleen do Baranówki (Hirschabach). Z pomocą przypadkowo napotkanych mieszkańców Baranówki udało nam się jedynie ustalić, gdzie kiedyś stał kościół ewangelicki. Mieszkańców o takich nazwiskach już nie ma we wsi. Osiemdziesięcioparoletnia staruszka opowiedziała nam trochę historii wioski, będącej kiedyś niemiecką kolonią. Przed laty kupiła plac po kolonistach, dostała też we władanie stary, poniemiecki cmentarz. Kazano jej wówczas wyciąć na nim drzewa, a cmentarz doprowadzić do stanu używalności na własne potrzeby. A że cmentarz był dla niej świętością, postanowiła pozostawić go w stanie nienaruszonym.

Cmentarz, który cmentarz funkcjonował w latach 1820 - 1939 był zarośnięty, zaniedbany. Kiedyś znajdowały się na nim piękne grobowce, ale mieszkańcy wsi rozgrabili kamienne lub granitowe tablice. Pośród wysokich drzew zostały tylko gdzieniegdzie zarośnięte dołki po grobach.

Gdzieniegdzie na zarośniętym cmentarzu rosły dorodne grzyby. Znalazłam tam kilka okazałych podgrzybków.

Amerykanka Kathleen wzięła na pamiątkę 2 kawałki znalezionych odłamków kamieni, pozostałości po grobach, jeden dla siebie, drugi dla kuzyna, który tak samo jak ona jest zapalonym genealogiem w Stanach. Wzięła też garść ziemi z cmentarza, zrobiła kilka zdjęć.

W kwietniu spotkałam się z Januszem Motyką, znanym regionalistą, pasjonatem historii. Podczas kilkugodzinnej rozmowy Janusz opowiedział mi, że wiosną tego roku podjęto w czynie społecznym prace porządkowe cmentarza ewangelickiego w Baranówce (Hirschbach). 

W prace zaangażowali się mieszkańcy wsi, sołtys Jelnej - Michał Zawadzki, sołtys Łukowej - Edward Baj, strażacy, burmistrz Nowej Sarzyny - Andrzej Rychel, a nawet księża.
Podobno w okresie Wszystkich Świętych pojawiają się na cmentarzu samochody z niemieckimi rejestracjami. Po ich pasażerach pozostają zapalone znicze.

- Na cmentarzu zostanie umieszczony pomnik z kamienną tablicą informacyjną o nekropolii oraz o tym, że jej odnowę wykonali mieszkańcy Jelnej, Łukowej i Nowej Sarzyny. Są szanse, że uda się ustalić nazwiska części pochowanych tutaj osób, a także dotrzeć do ich żyjących potomków - mówi pan Janusz Motyka. 

W znajdującej się w gminie Nowa Sarzynie wsi Wola Zarczyczka (przed wojną Kőnigsberg), na podobnym cmentarzu, potomkowie niemieckich osadników ufundowali lapidarium. Prace przeprowadziła firma firma kamieniarska z Górna. 

Linki:
Genealogiczny Relax
Nowiny24 - W Jelnej koło Nowej Sarzyny społecznicy odnawiają zaniedbany, stary poniemiecki cmentarz protestancki

Harlender Jan (1887-1939)

Na Starym Cmentarzu w Jarosławiu znalazłam 2 groby rodziny Harlenderów. 
Jan Harlender (ur. 1887 w Jarosławiu, zm. 9 września 1939 w Jarosławiu, w wieku 52 lat) – prawnik, sekretarz zarządu miasta Jarosławia. Urodził się w 1887 w Jarosławiu, w rodzinie mieszczańskiej. Absolwent Gimnazjum I w Jarosławiu. Współredagował Księgę Pamiątkową poświęconą Zjazdowi Jubileuszowemu z okazji 50-lecia Gimnazjum I w Jarosławiu. Rok 1934. 
Po ukończeniu gimnazjum studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim. W latach 1916–1921 odbywał służbę wojskową przy sądzie wojskowym. Szeregi wojska opuścił w stopniu porucznika. Działacz Towarzystwa Szkoły Ludowej (TSL), członek ,,Zarzewia” i drużyn strzeleckich. W latach 1921–1923 i 1924–1939 pełnił funkcję sekretarza Magistratu i Rady Miejskiej. Po powstaniu muzeum 13 grudnia 1925, jako jego dyrektor, dokonał wszelkich starań dla powiększenia jego skromnych początkowo zbiorów. Był (w 1935) jednym z trzech założycieli Stowarzyszenia Miłośników Dawnego Jarosławia, którego został pierwszym sekretarzem. Był też inicjatorem powstania biblioteki miejskiej. Tworzył też prasę lokalną. Odznaczony został Medalem Niepodległości. Przed II wojną światową przy pomocy Kazimierza Gottfrieda w obawie o losy archiwum przeniósł je do piwnic klasztoru o.o. reformatów; zbiory zmagazynowano w Sali lustrzanej.
Zmarł na atak serca 8 września 1939 w Jarosławiu. Autor prac o historii Jarosławia. (źródło: Wikipedia). 
Mieszkał w Jarosławiu na ul. Boczna na Blichu 7. Decyzją Rady Miasta Jarosławia z 13 marca 1992 zmieniono nazwę ulicy, na ul. Jana Harlendera.

Razem z Janem pochowany jest Bohdan Harlender, z tablicy nagrobnej możemy odczytać, że urodził się w 1920 roku, st. praw. UJK, zm. 24 lutego 1944 roku. Syn?

Obok grobu Jana Harlendera znajduje się drugi grób, w którym pochowani są: Waleria Harlender (* października 1890 - zm. 2 listopada 1981) oraz Witold Harlender (*16 stycznia 1918 - zm. 1945, zaginął).

**

Film z 20 września 2025

****

Interesują mnie osoby o tym nazwisku, bowiem w mojej tablicy pokrewieństw umieściłam:

Stanisław Harlőnder s. Franciszka i Anny Stachowicz, który poślubił Mariannę Hausner c. Jana i Katarzyny z Beigertów. Panna młoda urodziła się 16 października 1840 roku w Dornbach par. Tarnawiec. Ślub ze Stanisławem Harlőnderem odbył się 30 stycznia 1866, też w Dornbach. 
Z tego związku, jak udało mi się ustalić urodziło się 3 córki - Karolina, Zuzanna i Anna oraz syn Jan Harlőnder. 

Anna Harlőnder była matką znanego malarza, rysownika, scenografa, jednego z najwybitniejszych współczesnych malarzy ikon i cerkiewnych polichromii - Jerzego Nowosielskiego. >> Grobowiec Nowosielskich - Cmentarz Rakowicki

Linki:

Jan Harlender 

Grobowiec Nowosielskich - Cmentarz Rakowicki

Babcia Jerzego Nowosielskiego pochodziła z Tarnawca

73. rocznica Bitwy pod Kuryłówką. Uroczystości 6 maja 2018

6 maja 2018 o godz. 16 rozpoczęły się w Kuryłówce uroczystości związane z Bitwą pod Kuryłówką. W 1945 roku pod Kuryłówką stoczono jedną z największych bitew, jakie żołnierze polskiego podziemia antykomunistycznego stoczyli z Sowietami na ziemiach polskich. Zwycięskich bitew.

W Kościele pw. św. Józefa w Kuryłówce odbyła się Msza św., którą celebrował abp Adam Szal Metropolita Przemyski, proboszcz leżajskiej Fary - Marek Cisek; z udziałem pocztów sztandarowych, licznych grup rekonstrukcyjnych. 

W tym roku to już czwarta taka uroczystość. W centrum Kuryłówki został odsłonięty i poświęcony pomnik upamiętniający Bitwę pod Kuryłówką i tragiczne wydarzenia ofiar akcji w dniach 6-8 maja 1945 roku.

Przez 70 lat od zakończenia wojny była cisza na temat tragedii mieszkańców Kuryłówki. Od 2015 roku odbywają się z tej okazji uroczystości patriotyczne, od trzech lat w Polsce się o tym mówi, odbywają się konferencje naukowe z udziałem IPN oraz msze św. w intencji poległych i zmarłych żołnierzy oraz cywilnych ofiar mieszkańców Kuryłówki. 
Na uroczystości od czterech lat przyjeżdżają przedstawiciele ŚZŻ AK w Stalowej Woli i tradycyjnie już składają wiązanki kwiatów pod pomnikiem Józefa Zadzierskiego "Wołyniaka". Warto wspomnieć, że autorem pomnika jest Andrzej Pityński, który jest również autorem monumentu "Pomnik Katyński" nad rzeką Hudson na przeciw Manhattanu w Jersey City. Głośno ostatnio o skandalicznej decyzji burmistrza miasta, który zamierza usunąć Pomnik Katyński. 

Zaproszeni goście złożyli również wiązankę kwiatów na grobie  Janiny Oleszkiewicz-Przysiężniak ps Jaga, zamordowanej przez NKWD 30 marca 1945 roku.

Fot. Tadeusz Puchalski, Władysław Baj, Wioletta Gut-Siudak, Anna Ordyczyńska

Fot. Tadeusz Puchalski, Władysław Baj, Wioletta Gut-Siudak, Anna Małek-Szlufik

Po oficjalnych uroczystościach uczestnicy uroczystości zostali zaproszeni na tradycyjną grochówkę przygotowaną przez członków OSP w Kuryłówce. Była okazja do wspomnień o historycznych wydarzeniach.

Pod pomnikiem delegacje złożyły wieńce m. in poseł na Sejm RP - Jerzy Paul, Związek Narodowych Sił Zbrojnych Koło Podkarpackie - Piotr Boruta, ŚZŻAK Koło Obwodu Nisko-Stalowa Wola -Zbigniew Markut, IPN O/Rzeszów -Grzegorz Leszczyński i in. 

 

****

***

Zobacz też: 

Bitwa pod Kuryłówką 6-8 maja 1945

Obchody 70. rocznicy Bitwy pod Kuryłówką. Konferencja popularno-naukowa

9 maja - Obchody 70. rocznicy Bitwy pod Kuryłówką

71. rocznica Bitwy pod Kuryłówką

Krach Jan (1946-2018)

Jan Krach (21.06.1946, Tarnawiec - zm. 19.04.2018,Tillsonburg) 

Z wielkim bólem zawiadamiamy, że 19 kwietnia 2018 w Gogama w Ontario (Kanada) w wieku 71 lat zmarł Jan Krach. Urodził się 21 czerwca 1946 w Tarnawcu w rodzinie Fryderyka Kracha i Weroniki z Chudych.
Do szkoły podstawowej chodził w Kuryłówce.
Był m. in. nauczycielem, górnikiem, a także komendantem Hufca ZHP, początkowo w Kuryłówce, następnie w Leżajsku. Aktywny społecznik w każdym środowisku w jakim się znalazł – i w Polsce, i w Kanadzie.
Przez wiele lat był właścicielem motelu Stardust w miejscowości turystycznej Gogama w północnym Ontario.

Msza święta pogrzebowa w Notre-Dame-du-St-Rosaire w Gogamie – w sobotę 28 kwietnia, a także 30 kwietnia 2018 r. o godz. 14.00 w kościele Najświętszej Marii Panny w Tillsonburgu. 
4 maja 2018 odbył się pogrzeb w Tarnawcu. Msza św. o godz. 13 odbyła się w Kościele pw Św. Józefa w Kuryłówce par. Tarnawiec.

Nie znałam Janka osobiście. Byliśmy dalekimi kuzynami. Mieliśmy wspólnych przodków. Błażej Ćwikła i Katarzyna Więcsław byli w linii prostej naszymi wspólnymi 3xpradziadkami. 

Ich syn Paweł Ćwikła miał córkę Marię Ćwikła, która wyszła za mąż za Jana Chudego. To dziadkowie Weroniki, matki Jana Kracha.

Ten sam Błażej Ćwikła i Katarzyna Więcsław miał również syna Jana Ćwikłę, który ożenił się z Jadwigą Szczęsny (moi 2xpradziadkowie). Syn Jana i Jadwigi to Michał Ćwikła, a jego córka Franciszka to moja babcia po mężu Feldman. Jednym słowem, babcia Weroniki - Maria Ćwikła i dziadek mojej babci Franciszki - Jan Ćwikła byli rodzeństwem.   

***

****

zobacz też:
Krach Weronika (1926-2018)

Jadwiga Berntsson odeszła

Z ogromnym bólem przyjęłam wiadomość, że moja znajoma, którą znałam wirtualnie, z Facebooka, genealożka z zamiłowania - Jadwiga Berntsson odeszła.

1 maja 2013 została przyjęta na Facebooku do grupy „W poszukiwaniu korzeni”, napisała mi wówczas, że od 23 lat mieszka z synem w Szwecji, że odnalazła rodzinę i mają zjazdy w Polsce. Pragnęła wówczas doczekać lepszych czasów, kiedy wreszcie dane zostaną zdigitalizowane i będą dostępne dla wszystkich.

Wiele korespondowałyśmy na priv. Sięgnęłam jeszcze raz do naszej korespondencji i ze łzami w oczach przeczytałam. Jagoda, bo tak prosiła, aby ją nazywać była bardzo ciepłą i troskliwą osobą. I bardzo zaangażowaną w swoją genealogiczną pasję.

- Pilniejszym jest odnalezienie zagubionych, ale żyjących członków rodziny, ponieważ ci, którzy mają tak wiele do powiedzenia, i którzy maja stare rodzinne fotografie, wspomnienia, ci odchodzą. Często nie używają komputera - pisała.
Pomagam Szwedom z polskimi korzeniami znaleźć ich przodków. Mało znany jest fakt, że już ca 1850 " na Saxy" wyjeżdżano, głownie z Małopolski do prac rolniczych w Szwecji. Jednocześnie nasiliła się emigracja Szwedów do USA i brakowało rak do pracy na wsi, szczególnie na południu kraju, gdzie rozwijał się przemysł cukrowniczy, a wiec uprawa buraków. Cześć sezonowców wracała, ale niektórzy zostawali i ich prapra-wnukowie niewiele dziś wiedzą o swoim pochodzeniu, a nazwiska często uległy zmianie lub zostały zapisywane w sposób czytelny dla urzędów. Pierwszym krokiem jest ustalenie tego właściwego nazwiska, o ile ono jest, bo czasem brak.
I te najtrudniejsze przypadki są tak fascynujące jak łowienie rzadkiego gatunku
w przyrodzie.
Moje korzenie to Lwów i podkarpackie. Mamy wiele wspólnego.

Jadwiga przez wiele lat była na fb administratorką „W poszukiwanie korzeni”. Osobiście prosiłam Ją o moderowanie tej grupy. Poświęcała dużo czasu dla innych pasjonatów genealogii. Miała nadzwyczaj dużo cierpliwości dla niesfornych użytkowników Facebooka, dla spamerów, trollów. Była też moderatorem w grupie „Powstanie styczniowe”. 

Mimo, że sama była chora, była zatroskana o moje zdrowie, doradzała mi gdzie, jak i czym mam się leczyć.
- Jak będziesz się migać to wsiadam w samolot i przyjadę! - Strofowała mnie bardziej niż lekarz.
Kiedy spytałam, jakie nazwiska Ją interesują, bo może mogłabym Jej pomóc odpowiedziała:
- Teraz zdrowie Twoje ważniejsze, a nie nazwiska. Ciężki masz charakter. Jak chcesz być dalej w genealogii to musisz wybrać. Jak masz sygnał, że zdrowie szwankuje to jest alarm i pora stanąć i szukać drogi ratunku. Żadne metryki, groby ludzi dawno temu umarłych nie są warte nawet 5 minut żywej istoty. Ja sobie też tak mówię, muszę zabrać się też za siebie.
Bez kompa czuję się zawieszona w pustce i przerażona upływem czasu. Jest więc komp/genealogia, chyba ucieczka od rzeczywistości, której zmienić się nie da. I uzależnienie - pisała.

- Jagoda! Ale ty mnie dołujesz, próbując pozbawiać przyjemności - broniłam się

- bo mam to samo, brak hormonu zadowolenia (z wielu przyczyn), a wyszukanie czyjegoś grobu czy metryki daje ten dreszczyk, przypływ hormonów i to jest to! Taternik też po to na góry włazi …, aż spadnie. Co oznacza, że jesteś 100% genealożką i nikt inny oprócz drugiej genealożki/genealoga nie potrafi cię zrozumieć – pisała Jagoda

Dzieliła się ze mną wrażeniami z podróży do Maroka, Egiptu, Izraela.

Chwaliła współpracę z Teofią Milej, Grzegorzem Wojciechowskim, którzy poświęcają bardzo dużo czasu i wysiłku w administrowanie tej strony genealogicznej.

Ciężko przyjąć wiadomość, że nie będzie Jagody wśród nas. Spoczywaj w Pokoju!
Przesyłam kondolencje dla Rodziny pogrążonej w żałobie. Przykro mi.

Kalimon Władysław

Władysław Kalimon urodził się w 1906 roku. Był synem Michała Kalimona i Katarzyny Feldman. Mieszkał w Jarosławiu, ale prawdopodobnie pochodził z Wiązownicy. Przyjeżdżał do Juliana i Franciszki Feldmanów w Kuryłówce przy okazji robienia interesów. Jadąc do Tarnogrodu, gdzie handlował m. in. końmi zawsze zatrzymywał się na noc u moich dziadków. Dzieci obdarowywał prezentami. Babci, która była krawcową załatwił porządną maszynę do szycia. 

Odwiedzał również rodzinę Maruszaków. Ze wspomnień mamy i ciotki dowiedziałam się, że Władysław Kalimon jest spokrewniony z Feldmanami. Był w Ameryce. Jakie łączyło go pokrewieństwo? Nie wiedziałam. Do czasu, bowiem całkiem niedawno dostałam imponujące informacje genealogiczne od Bogusława Kozaka z Jarosławia. Pan Bogusław przez wiele lat opracowywał drzewo genealogiczne rodziny i chętnie podzielił się ze mną swoimi osiągnięciami. Okazuje się, że metryki naszych wspólnych rodzin są dostępne w Kościele pw. Bożego Ciała w Jarosławiu, a Władysław jest spokrewniony poprzez swoją żonę. 

Władysław Kalimon ożenił się z Aleksandrą Gruntowicz (c. Józefa Gruntowicza i Wiktorii Beigert). Wiktoria Beigert c. Henryka Beigerta i Karoliny Brzuskiewicz.
Henryk Beigert (s. Piotra Beigerta i Teresy Andres c. Franciszka Andresa) ur. się 17 sierpnia 1835 w Dornbach 1. W wieku 26 lat poślubił 19 letnią Karolinę Brzuśkiewicz / Brzuszkiewicz, ślub w Jarosławiu 23 listopada 1861. Zmarł 10 czerwca 1912 w Jarosławiu.
Karolina Brzuskiewicz ur. się w 1842, w Jarosławiu, Głębockie. Była córką Piotra i Julianny Gorylewicz. Zmarła 29 września 1922, Jarosław, lat 80 (Jarosław, Księgi Fara w Jarosławiu).

Nadal nie wiem kim dla mojego dziadka Juliana była Katarzyna Feldman? Ślad na pewno prowadzi do Dornbachu, podobnie jak Andresy, Beigertowie, a te z kolei ściśle łączą się z innymi krewnymi - Hausnerami, Milli. 

Źródło:

• Ksiega Zapow Dornbach 1861/32. Fot P1160200.jpg
• Wyciągi Familijne T. I Dornbach z 1795-1890. Fot. P1180838.jpg. 
• Drzewo genealogiczne Bogusława Kozaka - Księgi parafialne, Jarosław, Kościół pw Bożego Ciała (Fara)