Kucharski Stanisław (1941-2016)

Minęło dokładnie 6 miesięcy od śmierci Stanisława Kucharskiego. Znałam Pana Stanisława zaledwie od kilku lat. Zawsze serdeczny, pogodny, życzliwy i mimo poważnej choroby niezwykle dowcipny. Obdarzył mnie kiedyś wielkim komplementem mówiąc, że traktuje mnie jak członka rodziny. 
Przychodził do mnie do pracy na pogaduszki, rozmawialiśmy najczęściej na tematy związane z genealogią. Wiedząc, że interesuję się genealogią i tworzeniem tablicy pokrewieństw, chętnie opowiadał o rodzinie, o swoich korzeniach, a ja, skrzętnie notowałam w pamięci wszystkie informacje dotyczące pochodzenia przodków p. Stanisława. W kręgu moich zainteresowań pojawiało się nazwisko Kucharski i Kościółek, a tak nazywali się Jego przodkowie. 

 

Pół roku temu, właśnie 7 grudnia 2016, będąc na spotkaniu w Muzeum Ziemi Leżajskiej dostałam piękną czarną filiżankę od Krysi Kucharskiej. Dostałam ją nie osobiście od Krysi, ale przekazała mi tę filiżankę jej kuzynka, bo jak usłyszałam Krysia nie mogła przyjść do Muzeum. Z prezentu się ucieszyłam. Nie byłam świadoma, że za parę godzin usłyszę smutną wiadomość o śmierci męża Krysi. Właśnie w tym dniu, 7 grudnia zmarł jej mąż Stanisław, znany w Rodzinie jako Maciek. Odtąd sprezentowana filiżanka kojarzyć mi się będzie z dniem odejścia Stanisława Kucharskiego. 

***

Rodzina Kucharskich pochodzi z Baranowa Sandomierskiego. Dziadkowie Stanisława 'Maćka' - Walenty Kucharski i jego żona Ludwika z Drzewińskich pochowani są w Baranowie na Cmentarzu. 

Walenty i Ludwika mieli pięcioro synów: Ksawerego, Jana, Stanisława, Michała i Tadeusza. 

Tadeusz Kucharski syn Walentego i Ludwiki z Drzewińskich (ojciec Maćka) ur. się 28 VIII 1908 r. w Baranowie Sandomierskim. Absolwent Państwowego Gimnazjum w Tarnobrzegu. Egzaminy maturalne złożył w Nisku 1928 r.

Poślubił Stanisławę Kościółek z Niska, najmłodszą córkę Piotra Kościółka i Magdaleny z Kumięgów.

Stanisława Kucharska z d. Kościółek

Kucharscy przez jakiś czas mieszkali w Nisku, przyjechali z Pysznicy do Niska na początku wojny, a po wojnie przeprowadzili się do Mielca. Tadeusz Kucharski objął tam stanowisko kierownika w Zakładzie Ubezpieczeń.  zobacz też: Encyklopedia Mielca

Zmarł 26 III 1971 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ulicy H. Sienkiewicza.

Dom Kucharskich w Nisku

Stanisław Kucharski s. Walentego i Ludwiki - brat Maćka pracował w Rzeszowie również w PZU. 

Wujek Maćka Stanisław Kucharski z żoną Anną

Stanisław 'Maciek' Kucharski ukończył Szkołę Podstawową i Liceum Ogólnokształcące w Mielcu, XI klasę i maturę zdobył w Liceum w Rzeszowie. Pracował w PZU w Rzeszowie oraz w delegaturach, kolejno w Przemyślu i Dębicy. Przeniósł się do Leżajska, gdzie objął stanowisko kierownicze w PZU. 

  

26 grudnia 1966 roku poślubił Krystynę Wojnar z Leżajska, córkę Antoniego Wojnara i Antoniny z Kisielewiczów. Mieli dwóch synów Piotra Macieja. 

Stanisław Kucharski zmarł 7 grudnia 2016 w Leżajsku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Leżajsku.

***

Piotr Kościółek ur. 28.08.1873, jako syn Józefa i Agnieszki Tomczyk to Maćka Kucharskiego dziadek po kądzieli. 
Piotr ożenił się z Magdaleną Marianną Kumięgą. Babcia Magdalena urodziła się 5 czerwca 1884 roku w Kopkach koło Rudnika. Była córką Antoniego Kumięgi i Anny Rebelowskiej.
Część rodziny babci Magdaleny mieszkała w Ulanowie, trudnili się flisactwem. Babcia była dzieckiem z drugiego małżeństwa. 
Miała zaledwie 16 lat, gdy w 1900 roku poślubiła dwudziestosiedmioletniego Piotra Kościółka z Niska, właściciela restauracji. Piotr był dość zamożnym, jak na tamte czasy człowiekiem. Oprócz domu i restauracji w Nisku miał jeszcze dwie piętrowe kamienice w Jarosławiu. Miał też fabryczkę trykotaży w Łodzi.
W rodzinie Kościółków Piotra i Magdaleny urodziło się 7 dzieci: Stefan Józef (ur. 9.09.1901), Maria (1905), Leopold (1909), Helena (1912), Eleonora (1913), Jan i Stanisława (ur. 26.06.1916).  

Metryka chrztu Stefana, Racławice koło Niska

Najstarszy ich syn Stefan Józef Kościółek, jako gimnazjalista z Niska brał udział w Obronie Lwowa i w Obronie Lwowa zginął 25.06.1919 (Bukaczowce). 

Jak pisze w książce "Babunia" Maria Zarańska - wnuczka Piotra i Magdaleny Kościółków, córka Heleny:
"Stefan- romantyk, porwany hasłami w obronie Lwowa i lwowskich dzieci wraz z kolegami wyruszył na wschód. Gimnazjaliści z Niska mieli bronić jakichś obiektów na przedmieściach Lwowa. Po bardzo krótkim szkoleniu znaleźli się w okopach. Młodzi, niefrasobliwi chłopcy, nie mający żadnego doświadczenia wojskowego nie zachowali należytej ostrożności. Nieszczęsny Stefan w pewnym momencie wychylił głowę z okopów. Ukraiński snajper tylko na to czekał. Po postrzale w głowę Stefan zginął na miejscu.
Jeszcze jeden z tej grupy chłopak poległ. Marian Zaręba. Obaj zostali pochowani na Cmentarzu Orląt Lwowskich". 

Stefan Kościółek

Mieszkańcy Niska ufundowali na początku lat dwudziestych ub. w. pomnik upamiętniający bohaterską postawę Stefana Kościółka i Mariana Zaręby. W latach 50. ze względów politycznych pomnik został zburzony i zatopiony w starym korycie Sanu. Dopiero po 1989 roku z inicjatywy niżańskiej Solidarności pomnik został odbudowany, wydobyto z Sanu obelisk wraz z częścią tablicy z napisami. 

Po odzyskaniu niepodległości Dziadkowie przenieśli się bliżej Lwowa i zamieszkali w Kowalewie na Powiślu. Wkrótce dziadek Piotr zmarł w czerwcu 1921 roku. Został pochowany w Nisku. 

Drugi syn Dziadków - Leopold Antoni Kościółek ur. 5 XI 1907 w Nisku, absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Nisku? czy Seminarium Męskie w Rudniku nad Sanem? Zamordowany w Katyniu. 

Fot. Leopold Kościółek z żoną Stefanią i córką Wiesią

Leopold był nauczycielem w szkole powszechnej w Siedleczce pow. przeworski. Zmobilizowany w 1939 jako podporucznik rezerwy dostał się do niewoli. Rodzina została powiadomiona przez Szwajcarski Czerwony Krzyż, że w czasie ekshumacji w lesie katyńskim zidentyfikowano zwłoki Leopolda Kościółka. Leopold żył 33 lata, osierocił jedyną córkę Wiesię i żonę Stefanię. 

Maria Kościółek c. Piotra i Magdaleny wyszła za mąż za Stanisława Dąbrowskiego. Razem z dziećmi -  Henrykiem (ur. 1928), Zbyszkiem (ur. 1929), Ryśkiem (ur. 1932) i Joanną (ur. 1935) zamieszkali w Łańcucie, gdzie Stanisław pracował, jako ogrodnik w dobrach hr. Alfreda Potockiego. Po wojnie i nacjonalizacji majątku Potockich z Łańcuta zamieszkali w Cierni na Ziemiach Odzyskanych. 

Helena Kościółek c. Piotra i Magdaleny (ur. się 6 lipca 1912) ukończyła Seminarium Żeńskie Sióstr Boromeuszek w Łańcucie. Razem z mężem Romanem Ślęzakiem pochodzącym z Baranowa Sandomierskiego. 
Roman Ślęzak ur. 20 lutego 1909, jako syn Jana i Anny z Krzemińskich. 
Helena i Roman wzięli ślub 26 grudnia 1934 w Nisku, pracowali jako nauczyciele. Mieli dwoje dzieci - Ryszarda(ur. 1936) i Marię (ur. 1940).

Fot. z albumu Marii Zarańskiej

Córka Heleny i Romana Ślęzaków - Maria Zarańska opisuje w książce "Rodzice" wydarzenia pierwszych wojennych dni 1939 roku w Nisku. Jej mama Helena była nauczycielką i sąsiadką państwa Puchalskich. Jedną z pierwszych ofiar nalotu bombowego na stację kolejową w Nisku, 3 września była młodziutka harcerka, sąsiadka, Bronia Puchalska. Pani Helena Ślęzak z d. Kościółek udzielała rannej Broni pomocy medycznej. Mimo, że była w ciąży czuwała przy poparzonej dziewczynce.

Piszę o tym więcej >>> Puchalski Stanisław (1920-2000)

Pierwowzorem popularnej piosenka polskich partyzantów z okresu II wojny światowej "Rozszumiały się wierzby płaczące" był Roman Ślęzak, z tym, że pieśń miała tytuł "Rozszumiały się brzozy płaczące". Nieznana osoba zmodyfikowała nazwę zmieniając brzozę na wierzbę.

Jan Kościółek s. Piotra i Magdaleny w sierpniu tuż przed wybuchem wojny 1939 został zmobilizowany, podobnie jak jego brat Leopold. W październiku dostał się do niewoli pod Birczą, przebywał w obozie jenieckim w Tarnowie. Po wojnie wyjechał z Niska i z żoną Teodozję ze Zwierzyńca zamieszkali w Świebodzicach. Prowadzili wspólnie mały wyszynk. Mieli troje dzieci - Janusza, Grażynę i Adama. 

Eleonora c. Piotra i Magdaleny (ur. 1913) wyszła za mąż za Szackiego.

***

Babcia Kościółkowa miała brata - niebieskookiego o blond włosach Stanisława Kumięgę. Ożenił się z Matyldą z Rudnika i w Rudniku zamieszkali. Mieli sześcioro dzieci: Jana, Irenę, Hieronima, Hankę, Staszkę i Michała. Stanisław i Matylda dość wcześnie umarli. 

***

***

Literatura:
Maria Zarańska - Babunia. Sandomierz 2015
Maria Zarańska - Rodzice. Sandomierz 2016
Maria Zarańska - Opowieści zwykłe, niezwykłe i niesamowite. Sandomierz 2014
Muzeum Wojska Polskiego - Biogramy Ofiar Zbrodni Katyńskiej

Encyklopedia Mielca

71. rocznica bitwy partyzanckiej na Porytowym Wzgórzu

W tydzień po inwazji aliantów na plaże Normandii i utworzeniu drugiego frontu w Europie, na rozległym obszarze lasów lipskich, janowskich, biłgorajskich i Puszczy Solskiej 71 lat temu rozgrywała się największa bitwa partyzancka na ziemiach polskich. Ramię w ramię walczyli w niej z Niemcami żołnierze polskich ugrupowań konspiracyjnych - AL, AK, BCh i radzieckiej partyzantki, przelewając wspólnie krew z myślą o wolnej Polsce. >> Nad Branwią i na Porytowym Wzgórzu

Organizatorem obchodów 71. rocznicy bitwy partyzanckiej w Lasach Janowskich na Porytowym Wzgórzu było Starostwo Powiatowe w Janowie Lubelskim.
Bitwa na Porytowym Wzgórzu była wynikiem akcji Sturmwind I, związanej z zabezpieczeniem przez wojska niemieckie zaplecza zbliżającego się frontu wschodniego. Bitwa między wojskiem niemieckim (dowodzonym przez gen. Siegfrieda Haenicke) a polskimi i radzieckimi partyzantami (pod dowództwem Nikołaja Prokopiuka), która miała miejsce 14 czerwca 1944. Udział brał m. in oddział NOW-AK Franciszka Przysiężniaka.

Fot. Zbigniew Markut - syn Jana Markuta „Wichury”, fundator i budowniczy wielu miejsc pamięci walk partyzanckich żołnierzy oddziału „Ojca Jana”.

Na obchody na Porytowym Wzgórzu przybył również Adam Sikorski - polski historyk, dziennikarz, reżyser, scenarzysta, poeta i kierowca rajdowy, znany przez pasjonatów historii z cyklu programów telewizyjnych 'Było nie minęło',  'Ocalić od zapomnienia' i 'Z archiwum IPN'.

Uroczystość w dniu 14 czerwca 2015 uświetniła wojskowa asysta honorowa wystawiona przez Wielonarodową Brygadę w Lublinie, Orkiestra Wojskowa Garnizonu Lublin. Stowarzyszenie Lubelska Grupa Weterańska 'Partyzant' przygotowało plenerową ekspozycję motocykli zabytkowych. Byli również goście Wolnej Grupy Motocyklowej z rejonu Opola, Poniatowej i Bełżyc. Ekspozycja motocykli na placu przed pomnikiem Bohaterów Porytowego Wzgórza cieszyła się ogromnym zainteresowaniem.

Fot. Niezrzeszony Klub motocyklowy 'Motodziadygi'

Z ciekawą inicjatywą propagującą lekcję historii medalami pisaną przyjechali na uroczystości bitwy na Porytowym Wzgórzu przedstawiciele niżańskiego koła Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego. Zaprezentowali kolekcje monet, medali okolicznościowych, odznaczeń państwowych i resortowych, a także odznak jednostek wojskowych i organizacji paramilitarnych.

Fot. Mariusz Kowalik autor książki "Niżańskie medale. Koło Numizmatyczne w Nisku 1989-2009" wydanej w 2009 roku oraz Tadeusz Wojcieszyn prezes Koła Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego w Nisku. Miałam przyjemność usłyszeć historię niżańskiego Koła oraz genezę powstania żetonów o nazwie 'Sokół Niżański' i 'Kadet Niżański'.

Patronat honorowy obchodów na Porytowym Wzgórzu objął Wojewoda Lubelski Wojciech Wilk.

***

****

Źródło:

Nad Branwią i na Porytowym Wzgórzu

Bitwa na Porytowym Wzgórzu

Hausner Stefan (1882-1945) ciąg dalszy historii

Prawie dwa lata temu napisałam posta o  Stefanie Hausnerze, który zmarł 31 stycznia 1945 roku w majątku Bończa, w powiecie powiecie krasnostawskim, w gminie Kraśniczyn (woj. lubelskie). Miał 62 lata. Pozostawił po sobie owdowiałą żonę Katarzynę z Karasiów. Był mechanikiem. Urodził się w Nisku, w rodzinie Kazimierza i Katarzyny z Ludwików. 

Dziedzicami majątku Bończa byli do czasów II wojny światowej, Andrzej i Jerzy Potoccy.

***

Po 9 miesiącach dalszy ciąg historii rodzinnej Hausnerów dopisał prawnuk Stefana - Rafał. 

Wspominał, że zanim pradziadek Stefan Hausner trafił do majątku Bończa, wcześniej kierował rozbudową tartaku w okolicach Puszczy Solskiej. Był uczestnikiem I wojny światowej, prawdopodobnie w stopniu Hauptmanna (kapitana) C.K. Armii. 

Jego córka Stanisława Hausner zmarła na tyfus podczas wielkiej epidemii, jaka nastąpiła po I Wojnie. 

***

Kilka dni temu dostałam kolejny, bardzo ciekawy list od Krzysztofa Rendy. Pozwolę sobie zacytować jego treść.

Ponieważ wieś kolonia Bończa jest mi bliska z racji urodzenia tam mojej mamy, spędzałem tam sielskie wakacje, znam tam prawie wszystkich mieszkańców, zainteresowałem się tym nazwiskiem, które nie występuje w tamtych stronach. Sprawdziłem nazwisko w wykazach partyzantów AK i takie nie występuje.

Udałem się dzisiaj do swojej babci tam mieszkającej, urodzonej w 1927 roku i kilka myślę, że ciekawych rzeczy mi przekazała.
Podzielę się nimi z Panią, oczywiście biorę pod uwagę, że babcia niektóre rzeczy może pamiętać inaczej, ale większość można zweryfikować, bo we wsi żyje sporo osób w podobnym wieku, które pracowały we dworze. Moja prababcia jak i babcia pracowały na kuchni.
Po wymienieniu nazwiska Hausner, babcia od razu wiedziała o kogo chodzi i zrobiła mi cały wykład.

Otóż Stefan Hausner był we dworze mechanikiem i kierował warsztatem. Wykonywał te czynności, których nie robił kowal.
W dworze była gorzelnia, wiec roboty trochę było. Miał też uczniów, babcia wymieniła mi nazwiska i stwierdziła, że jak coś źle zrobili to lanie było gorsze, niż od ojca i matki.
Nazywali go Niemiec (pewnie od obcobrzmiącego nazwiska). Nosił wąsy i palił fajkę. Babcia mówi, że hrabia zawsze się z nim witał i podawał rękę.
Na moje pytanie o AK -babcia odpowiedziała - "a gdzie tam on był za stary". Zresztą we dworze byli Niemcy. Hrabia się z nimi ewakuował.
Natomiast partyzantem był jego zięć o nazwisku Pajer. Pochodził z Żółkiewki, gdzie jego rodzice byli stróżami w sadzie. Babcia wspomina, że był bardzo porządnym człowiekiem.
Zastanawia mnie ten wpis o pochowaniu Stefana Hausnera w Kraśniczynie.
Ojciec mój twierdzi, że na cmentarzu w Bończy jest grób Hausnera (sprawdzę przy okazji.)
Po odejściu Niemców a wkroczeniu Rosjan, Hausner kupił dom z Szozdą do spółki w Kraśniczynie. Dom stoi do dzisiaj, mieściła się tam poczta. Później pewnie po śmierci Stefana, wyjechali do Warszawy.Cmentarz w Kraśniczynie należy po parafii prawosławnej w Bończy. Akt zgonu spisany jest w kościele rzymsko-katolickim. Cmentarz jest we wsi. 

Tu jest spis pochowanych i nie ma tam tego nazwiska.
http://pomoce.lubgens.eu/articles.php?article_id=140
Cmentarz rzym-kat w Kraśniczynie powstał w latach 70 XX wieku.

Coś tu nie gra.

Natomiast babcia opowiedział mi też historię, jak po wyzwoleniu wraz ze swoim ojcem udała się do rodziny w Żółkiewce. Babcia się tam urodziła. Przyszli tam do nich staruszkowie, rodzice zięcia Pajera, którzy byli stróżami, z prośbą aby dać mu znać, że nie mają pieniędzy i chcieli go prosić o pomoc.
Babcia przekazała mu tą wiadomość i on trzykrotnie przychodził do niej aby pojechała i zawiozła pieniądze. Na moje pytanie dlaczego sam nie zawiózł, babcia stwierdziła, że bał się ruskich. Zapewne jako były partyzant był na cenzurowanym. Babcia też nie pomogła. Autobusów nie było, a do Żółkiewki było 50 km, które pokonywali pieszo.
Zadałem jeszcze pytanie o pożyczanie samochodu i babcia twierdzi, że miał swój.

To tak z grubsza co udało mi się ustalić.

Pozdrawiam. K. Renda

***

Krzysztof przesłał mi jeszcze dodatkowe informacje, które udało mu się zdobyć. Jest to akt zgonu córki Hausnerów, o której wspominał Rafał, że zmarła na tyfus. Okazuje się, że Stanisława zmarła 16 sierpnia 1923 roku. 

https://familysearch.org/pal:/MM9.3.1/TH-267-12438-56566-66

Nie za bardzo mogę przeczytać w jakiej miejscowości się urodziła ale osobą zgłaszającą był Kaluźny, którego syn grubo po dziewięćdziesiątce żyje i jest niezłym gawędziarzem. Obie rodziny pewnie dobrze się znały. Antoni jest też podkomendnym z AK zięcia.

Babcia wymienia nazwisko Pajer ale chyba powinno być Pajor. Tak jest na spisach w monografii o Kraśniczynie.

Pozdrawiam. K. Renda

Linki powiązane z tematem:

Hausner Stefan (1882-1945)

Hausner Stefan (1882-1945) cd

FamilySearch Bończa (Akta zgonów) 1919-1946 - akta zgonu Stanisławy Hausner

FamilySearch Bończa (Akta zgonów) 1919-1946 - akta zgonu Stefana Hausnera

Portal Genealogów Lubelszczyzny Lubgens.eu - Wólka Kraśniczyńska - cmentarz prawosławny - Spis Zmarłych

Nazwisko Hausner w regionalnej bazie indeksów ksiąg metrykalnych i USC Lubelskich Korzeni

'Hausner - Rodzinne Dzieje'

Hausner Stefan (1882-1945) cd

Jest odzew!
Nie tak dawno pisałam o Stefanie Hausnerze, kiedy to odnalazłam w indeksach par. Bończa akt zgonu Stefana Hausnera (akt 3/1945). Księgi zostały zindeksowane przez Regionalną Bazę Indeksów Ksiąg Metrykalnych Lubelszczyzny.
Wśród 202 zdjęć z tej parafii z lat 1919-1946 udostępnionych na Family Search fot. nr 187 zawiera informacje o Hausnerze.Napisał do mnie Stefana prawnuk po kądzieli - Rafał Halik. 

Babcia Rafała to córka Stefana Hausnera. Miała na imię Józefa Hausner (1914-2009), urodzona w Pysznicy. Stefan, jej ojciec wówczas kierował rozbudową tartaku w okolicach Puszczy Solskiej. Później był zatrudniony w majątku w Bończy. 
Rafał dopisał historii ciąg dalszy:
To tam moi dziadkowie i pradziadkowie spędzili wojnę i zapisali piękną kartę - wszyscy włączywszy pradziadka byli w AK. Niestety jest sporo bałaganu w dokumentach  - imiona i nazwiska są poprzekręcane. Pojawia się nazwisko Hasner, Hauser, Hauzner na przemian. Niestety byliśmy zmuszeni z powodów biurokratycznych przyjąć pisownię nazwiska przez czyli Hauzner.
Z opowieści rodzinnych wiem, że pradziadek miał łagodny i bardzo prawy charakter i był człowiekiem nad wyraz solidnym. Sporo z jego charakteru przejęła moja babcia (nazywana pieszczotliwie przeze mnie i brata Muku), która do końca życia była bardzo ciepłą, cierpliwą i dobrą osobą. Po dziadku odziedziczyła też zamiłowania do schludności i pracowitość. Babcię "Muku" uważam za jedną z najważniejszych osób, jakie dał mi los podczas mojego życia. Sporo mojej rodziny pozostało też w mateczniku rodzinnym, czyli okolicach Niska, Stalowej Woli (miejscowość Przędzel).Trochę kontaktów pozostało i chyba coś jest genetycznego, że cała rodzina Hausnerów od zawsze robiła wszystko by mieć ze sobą styczność. Niestety rodzina mojej mamy przeżyła po II wojnie okres potwornej biedy i swoistej tułaczki po Polsce. Moi dziadkowie finalnie przenieśli się do Warszawy. Sporo pamiątek zostało wyprzedanych "na życie", sporo dokumentów i zdjęć poginęło. W załączniku umieszczam dla Pani jedno z nielicznych zdjęć pradziadka Stefana z całą rodziną tj. z żoną Katarzyną z Karasiów, córkami Stanisławą i Józefą (vel. Muku). 

Moja babcia trzyma charakterystyczny bukiet kwiatów. Opowiadała mi później, że kiedy jej ojciec (mój pradziadek Stefan) powrócił z I Wojny to cała rodzina ze szczęścia chciała zrobić sobie zdjęcie. Moja 4 letnia wówczas babcia była delikatnie mówiąc mniej entuzjastyczna i w geście protestu pokrzywiła nogi pozując do zdjęcia.Stanisława Hausner zmarła na tyfus podczas wielkiej epidemii, jaka nastąpiła po I Wojnie. Moja babcia nie mogła później sobie odżałować śmierci swojej siostry. Z opowieści babci zachowałem tylko tyle, że Stasia miała melancholijny i introwertyczny charakter. Co bardziej paradoksalne moja babcia odziedziczyła po swoim ojcu "słabe serce" i była najbardziej chorowita w rodzinie. Dożyła ponad 95 lat! Pragnę też zwrócić uwagę, że dziadek Stefan na zdjęciu ma szablę i dystynkcje Hauptmanna (kapitana) C.K. Armii. Prawdopodobnie był on lepiej wykształconym człowiekiem, niż zwykły mechanik. W majątku Bończa odpowiadał za park maszynowy. Babcia mówiła mi też, że jej ojciec była bardzo rodzinnym człowiekiem. Uwielbiał pożyczać od Potockiego automobil i robić długie wyjazdy, cała rodzina zapuszczała się nawet do Rumunii.Podobnie jak swój ojciec moja babcia została pod koniec życia awansowana na stopień kapitana WP (służyła od początku do końca w AK).

Dziadek został pochowany w Kraśniczynie koło Kranstegostawu, gdzie spoczywa razem ze swoją córką - ciocią Stasią (Hausner).

a oto dalszy ciąg historii:
Stefan Hausner - historii ciąg dalszy

Linki powiązane:

Stefan Hausner (1882-1945)	Hausnerowie z Niska
Stefan Hausner - historii ciąg dalszy	'Hausner - Rodzinne Dzieje'

Ludwig i Hausner z Niska

Gertruda Ludwig ur. ok. 1811 roku to moja 3x prababka. Pochodziła z Wildenthal par.Dzikowiec. Niewiele o niej wiem. Jej ojciec Jan był kolonistą. Brat Jan Ludwig poślubił Annę Staiger i z tego związku urodził się Michał Ludwig. 
W księgach parafialnych zapisywano tej samej osoby zapisywano różnie, jako Ludwig vel Ludwik.
Gertruda wyszła za mąż za mojego 3x pradziadka Antoniego Feldmana. Ojciec Antoniego pochodził z Wildenthal, przyjechał do Dornbach par. Tarnawiec i pracował w szkole jako nauczyciel. Antoni urodził się już w Dornbach. Ślub z Gertrudą był w Wiązownicy koło Jarosławia. 
Przeglądając księgi Racławice pow. niżański udostępnione przez lubgens natknęłam się na nazwisko Ludwig i Hausner. Mam nadzieję, że istnieje jakieś powiązanie z Ludwigami i Hausnerami pochodzącymi z Dornbach. 

***

http://lubgensftp.eu/fotolubgens/picture.php?/1769/category/20

27 stycznia 1885 urodziła się w Nisku nr d. 459 - Józefa Hausner c. Konrada Hausnera i Katarzyny Ludwik. Konrad był synem Jana i Katarzyny Reinberger, Katarzyna Ludwik była córką Jana i Anny Steigert. Z pewnością ten Jan Ludwik to będzie brat mojej 3x prababki.

***

8 kwietnia 1887 urodził się w Nisku nr d. 359 Stefan Hausner s. Konrada Hausnera i Katarzyny Ludwik. Konrad był synem Jana i Katarzyny Reinberger, Katarzyna Ludwik była córką Jana i Anny Steigert.

***

http://lubgensftp.eu/fotolubgens/picture.php?/1689/category/19

Konstanty Ludwig nadstrażnik skarbowy s. Michała i Katarzyny Piwowar zam. w Nisku w wielu 33 i 1/4 lat poślubił 21 letnią Mariannę Rozalię Joannę Barwińską c. Adama i Emilii Węglarski z Niska. Ślub odbył się 29 października 1890 r w Nisku.

***

http://lubgensftp.eu/fotolubgens/picture.php?/1857/category/20

9 lipca 1891 r w Nisku urodził się syn Konstantego Ludwiga i Marianny Barwińskiej. 2 sierpnia na chrzcie nadano mu imię Zenon Antoni.

***

http://lubgensftp.eu/fotolubgens/picture.php?/1687/category/19

21 czerwca 1890 roku 21 letnia Marianna Hausner c. Konrada Hausnera i Katarzyny Ludwik poślubiła w Nisku 30 letniego Henryka Korczyńskiego, wdowca po Katarzynie Piłat. Korczyński był synem Józefa i Marianny Marszałowicz.

***

http://lubgensftp.eu/fotolubgens/picture.php?/1692/category/19

15 lutego 1891 roku 21 letni Jan Hausner s. Konrada i Katarzyny Ludwig z ojca Jana Ludwiga, poślubił w Nisku 19 letnią Mariannę Jamroży c. Wojciecha i Katarzyny Piłat z ojca Walentego Piłata. 

***

http://lubgensftp.eu/fotolubgens/picture.php?/1868/category/20

W Nisku (nr d. 117) 3 maja 1892 roku ur. się Stanisław Hausner s. Jana i Marianny Jamroży

***

7 września 1885r urodziła się w Nisku nr d. 343, Maria Emilia Preis c. Józefa Preis i Katarzyny Hausner. Józef Preis był synem Grzegorza Preis i Konstancji Rajewskiej. Katarzyna Hausner - córka Jana Hausnera i Katarzyny Beigert.

***

19 grudnia 1886r urodziła się w Nisku nr d. 400, Józefa Maria Preis c. Józefa Preis i Katarzyny Hausner. Józef Preis był synem Grzegorza Preis i Konstancji Rajewskiej. Katarzyna Hausner - córka Jana Hausnera i Katarzyny Beigert.

***

9 grudnia 1887 r urodził się w Nisku nr d. 97, Jan Preis s. Józefa Preis i Katarzyny Hausner. Jan zmarł w tym samym dniu tj 9 XII 1887r.

Ojciec Józef Preis był synem Grzegorza Preis i Konstancji Rajewskiej. Matka  Katarzyna Hausner - córka Jana Hausnera i Katarzyny Beigert.

*** O Stefanie Hausnerze pisałam we wcześniejszym blogu: http://aordycz.blogspot.com/2013/02/hausner-stefan-1882-1945.html

Z Niskiem miał związek również  HAUSNER Artur Walenty, figurujący w  Polskim Słowniku Biograficznym. Urodził sie w Kończycach pow. Nisko (1869-1941) - Ojciec Karol Hausner pochodził z Dornbach, gdzie brał ślub z Franciszką Bochenek.

Artur Walenty Hausner ur 5 XI 1870 w Kończycach pow. Nisko poślubił Marię Ewę Grekowicz ur 8 XII 1889 w Buczaczu. Maria Ewa był córką Józefa Adama Grekowicza i Kamili Bronisławy Wasilewskiej. 
Jej dziadkowie ze strony ojca to Marcin Grekowicz i Franciszka Piotrowska, ze strony matki to Jan Wasylewski i Symforoza Wojciechowska. Chrzestni: Tytus Wasilewski i Wanda Wasilewska.
http://agadd.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%20135/pages/PL_1_301_135_0113.htm

zobacz Wikipedia Artur Walenty Hausner