Stanisław Stankiewicz - poszukiwania genealogiczne

Zmarł Stanisław Stankiewicz - 11 listopada 2019 roku, w Krakowie. Urodził się 19 kwietnia 1925 roku w Dynowie.
Ukończył Akademię Handlową. Pracował w przemyśle wapienniczo-gipsowym. Budował m. in. cementownię w Górażdżach.

Tuż przed Świętami Bożego Narodzenia 2006 roku, zadzwonił do mnie pan Stanisław Stankiewicz i zaoferował mi przekazanie materiałów dotyczących poszukiwania Stankiewiczów. Swoje poszukiwania, które prowadził przez wiele lat w Bibliotece Jagiellońskiej, w archiwum na Wawelu, jak również w archiwum Urzędu Parafialnego w Dynowie dotyczyły zarówno przywódców Litwy przed Gedyminem, jak i pochodzących od Gedymina (Jagiellonowie) oraz dotyczyły nazwiska Stankiewicz tak na Litwie, jak i w Dynowie do 1829 roku. 

18 marca 2019 roku po raz pierwszy osobiście odwiedziłam w Krakowie mojego znajomego, wielkiego pasjonata genealogii - Pana Stanisława Stankiewicza. Urzekła mnie Jego pasja.

- Swojego czasu namiętnie grałem w Totolotka - zwierzył mi się sympatyczny Pan, dodając, że liczył wówczas na dużą wygraną, że gdyby udało mu się wygrać jakieś pieniądze, przeznaczyłby je na wynajęcie kogoś do kontynuowania genealogii rodu Stankiewiczów.
Kilkugodzinne spotkanie z Panem Stankiewiczem, który mimo swoich dziewięćdziesięciu czterech lat cieszy się doskonałą kondycją fizyczną i doskonałą pamięcią było dla mnie czystą przyjemnością. 
27 sierpnia 2019 odwiedziłam ponownie Pana Stankiewicza. Wizyta była nie zapowiedziana, mimo to Pan Stankiewicz bardzo się ucieszył. Spędziliśmy kilka godzin na rozmowach o genealogii, o Rodzinie, o Jego pracy zawodowej. 

Nie chciałabym zmieniać treści przekazanych mi przed laty materiałów. Oto treść:
Pan Stanisław Stankiewicz sporządził zestawienie Stankiewiczów urodzonych w Dynowie od 1820 do 1925 roku (razem ca 400 osób) oraz tych, którzy wyjechali do USA w okresie 1905- 1913 (10 osób).

Brak Ksiąg Urodzeń sprzed 1775 r., jakie zabrali Sowieci z archiwum Diecezji w Przemyślu w 1940 r uniemożliwia dokładne ustalenie imion przodków Stankiewiczów i dot. ich przybycia po Potopie Szwedzkim w 1655 r do województwa ruskiego, w tym i do Dynowa.

Pewne książki i dokumenty zawierające wzmiankę o Stankiewiczu zostały wywiezione z księgarni ze Lwowa nawet do Izraela o czym mowa niżej.

Autorzy opracowania pt. "Studium z Dziejów Miasta Dynowa" wydanego drukiem w 1995 r korzystali m. in. z ksiąg miasta Dynowa od 1691 do 1797 r znajdujących się we Lwowie w Centralnym Archiwum Historycznym.

Kilka lat później jeden ze współautorów w/ wymienionego opracowania przywiózł ze Lwowa do Urzędu Miasta Dynowa mikrofilm z Księgi Rady miasta Dynowa tylko za okres od 1727 r do 1797 r. Natomiast Księgi Rady miasta Dynowa za okres od 1691 r do 1726 r. archiwiści Centralnego Archiwum Historycznego we Lwowie nie mogli odszukać.

Przed Potopem Szwedzkim w 1655 roku mieszkało w Dynowie 956 osób, Po najeździe wojsk Jerzego Rakoczego z Węgier w 1657 mieszkało tylko 136 osób. Dla odbudowy zniszczonego wojną Dynowa Stolnik Przemyski Jerzy Krasicki rozpoczął akcję osiedlania z Dynowie ludnością z innych terenów z okręgu przemyskiego (np. Krasnepole, Wyszatyce) i z Litwy. W następstwie tej akcji w 1777 roku w Dynowie mieszkało 1537 osób.

Wyszatyccy przez ponad 70 lat rządzili Dynowem w XVIII wieku. 

• na wójta Dynowa wybrano w 1727 roku Jana J. Wyszatyckiego, 
• na burmistrza wybrano w 1738 roku Andrzeja Wyszatyckiego, 
• na burmistrza wybrano w 1755 roku Jana Krasnopolskiego, i zastępcę Andrzeja Wyszatyckiego, 
• na burmistrza wybrano w 1775 roku Stanisława Wyszatyckiego 
• na burmistrza wybrano w 1797 roku Jana Wyszatyckiego. 

Rodzina dynowskich Stankiewiczów skoligacona jest z Wyszatyckimi. 

Z dostępnych materiałów wynika, że miastem Dynowa i dobrami koło Dynowa po Potopie Szwedzkim rządzili Krasiccy, a szczególnie Jerzy Krasicki Stolnik Przemyski, który umierając w 1686 roku zapisał dobra koło Dynowa swojej żonie Ks. Teofili Czartoryskiej, która następnie wyszła za Ks. Grzegorza A. Ogińskiego Wielkiego Hetmana Litewskiego.

Ks. Grzegorz A. Ogiński wydał w 1691 roku zarządzenie porządkowe i przywileje dla miasta Dynowa i rządził miastem i dobrami koło Dynowa aż do śmierci w 1709 roku. Kopie w/w zarządzeń i przywilejów w języku polskim znajdowały się w księdze, z której zrobiono mikrofilm dla Dynowa, a pisane po łacinie w archiwum na Wawelu.

Krasiccy i Ogińscy byli inicjatorami odbudowy i zaludnienia terenów zniszczonych i wyludnionych przez wojska węgierskie Jerzego Rakoczego w 1657 roku.

Wydaje mi się, że w kronikach miasta Przemyśla lub innych miast dawnego województwa ruskiego mogą być jakieś informacje dotyczące imion i nazwisk przesiedleńców z Litwy, w tym i dot. Stankiewiczów.


Stankiewicze z Dynowa:

Zofia Helena ze Stankiewiczów Beksińska pochodziła z Dynowa. Była córką Jakuba Stankiewicza i Stanisławy Wyszatyckiej.
Zofia Helena ze Stankiewiczów Beksińska ur. się 25 marca 1925 w Dynowie, zmarła po ciężkiej chorobie 22 września 1998, z powodu tętniaka aorty. Była absolwentką romanistyki UJ w Krakowie. Podczas studiów poznała i wkrótce poślubiła Zdzisława Beksińskiego. Ślub cywilny odbył się 30 kwietnia 1951 roku w Dynowie, natomiast ślub kościelny odbył się 11 sierpnia w Krakowie.
Beksiński studiował w latach 1947-52 na Wydziale Architektury (wtedy przynależącego do Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, obecnie Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki). 31 maja 1952 r. uzyskał tytuł inżyniera architekta i magistra nauk technicznych.

Muzeum Historyczne w Sanoku - Rocznica Urodzin Zofii Beksińskiej

Babcia Zdzisława Beksińskiego - Maria Zajchowska pochodziła, podobnie jak jego żona Zofia Helena również z Dynowa. >> Na urodzinach u Beksińskiego

***

Udało mi się odnaleźć w księgach parafialnych Kuryłówki par. Tarnawiec zapis ślubu Jakuba Stankiewicza s. Melchiora i Marii Kędzierskiej, pochodzącego z Dynowa, a w Archiwum Greckokatolickiego Biskupstwa AP w Przemyślu metrykę Marcina Stankiewicza, drugiego syna Melchiora i Marii Kędzierskiej. 

Z opracowanej przez Stanisława Stankiewicza listy wynika, że Melchior Stankiewicz był synem Marcina i Agnieszki Gąseckiej (Gąska). Marcin i Agnieszka wzięli ślub 23.01.1785, w Dynowie, świadkowie: Franciszek Łukasiewicz i Stefan Kędzierski.

Dzieci Marcina i Agnieszki Stankiewiczów:

• Marianna *7.08.1786
• Kazimierz * 3.03.1789
• Stanisław *27.04.1791
• Benedykta *22.03.1799
• Maciej *18.01.1801 ożeniony 11.11.1822 z Marianną Kasprowicz
• Kasper Melchior Baltazar *6.01.1805 (patrz niżej)
• Andrzej * 9.10.1807 ożeniony 30.01.1828 z Wiktorią Ulaniecką c. Kajetana.
• Marianna * 12.10.1810

Melchior Melchior Baltazar Stankiewicz (*6.01.1805, Dynów). Ślub z Marią Kędzierską c. Antoniego w dniu 18.01.1826, Dynów.

      1. Marcin Stankiewicz (s. Melchiora i Marii Kędzierskiej) & Maria Chudzikiewicz (c. Antoniego i Marii Demkiewicz), Dynów 136.

            1.1.Józefa Stankiewicz (*17.02.1872), Dynów 136. Córka Marcina i Marii Chudzikiewicz. Chrzestni: Antoni Pyź, Maria żona Andrzeja Stankiewicza. Fot. 401      

       

http://www.skany.przemysl.ap.gov.pl/show.php?zesp=142&cd=0&ser=0&syg=6869 Fot. 401

           1.2. Maria Stankiewicz (* 30.03.1875, Dynów 130), (c. Marcina i Marii Chudzikiewicz) , chrzestni: Antoni Pyź, Anna żona Michała Stankiewicza. Fot. 402.

http://www.skany.przemysl.ap.gov.pl/show.php?zesp=142&cd=0&ser=0&syg=6869 Fot. 402

     2. Jakub Stankiewicz (s. Melchiora i Marii Kędzierskiej), ur. 1851 w Dynowie, zam. w Jarosławiu, rel. rz-kat – ślub I v Antonina Jaworska. II v Marianna Jaworska c. Łukasza i Tekli Kulasz vel Kulano. 
II ślub w Kuryłówce par. Tarnawiec w dniu 7.02.1878. Jakub rzeźnik lat 27, Marianna lat 20, ur. 1858 w Ulanowie, zam. w Tarnawcu koło Leżajska. [Księga Zapowiedzi Tarnawiec, Fot.1180976.jpg. Lib. Cop. T. II, str. 123].

***

Władcy Litwy przed Gedyminem.

Na podstawie "Historii Litwy" prof. Jerzego Ochmańskiego. Wydanie - Ossolineum z lat 1982 i 1990.

1. Na przełomie XII i XIII wieku Litwa wkroczyła w okres tworzenia państwa w drodze łączenia poszczególnych plemion w jeden związek plemienny. Związkowi plemiennemu przewodziła nieliczna grupa starszych kunigasów (książąt) plemiennych. Spośród tych rodów na przełomie XII i XIII wieku wybili się Ryngołdowicze.

Przodek ich zmarły przed 1219 rokiem zwany Ryngołdem miał synów:

- starszego Dowsprunka (który ma być podobno przodkiem Piłsudskich, o czym mowa ma 1 stronie książki Woyszwiłły pt. "Józef Piłsudski - Życie, Idee i Czyny" z 1937 roku

- młodszego Mendoga

2. Po śmierci Dowsprunka przywództwo nad Związkiem Plemiennym objął Mendog, który żył od 1200- 1263. Mendog zjednoczył ziemie Litwy i koronowany w 1253 r. za zgodą papieża Innocentego IV był I i jedynym królem Litwy. Mendog został zamordowany przez Ks. Dowmunta z Nalszczan w 1963 roku.

3. Po śmierci Mendoga władzę na Litwie zagarnął Ks. Treniota, który rządził przez rok i w 1264 roku zginął z rąk ludzi Mendoga, którzy pomścili na nim śmierć Mendoga. Ks. Treniota był jednym z uczestników spisku przeciw Mendogowi.

4. Syn Mendoga Ks. Wojsiek ur. w 1230 r pozyskawszy pomoc ruską objął w 1265 roku władzę na Litwie i wypędził zabójcę swego ojca Ks. Dowmunta, który uciekł aż do Pskowa. Ks. Wojsiek rządził Litwą przez 3 lata, tj. do 1267 roku, gdy na zjeździe ugodowym został z nienacka napadnięty i zabity przez Ks. Lwa Halickiego.

5. Po śmierci Ks. Wojsieka usiłował rządzić Litwą zięć Mendoga Ks. Chełmski Szwarno Daniłowicz, lecz w 1268 r. wystąpili przeciw niemu Kunigasi (Książęta) Litewscy z Ks. Trojdenem na czele.

6. Ks. Szwarno został wypędzony i w latach 1269/70 Trojden utwierdził się na tronie litewskim rządząc Litwą przez następne 12 lat.

7. Po zgonie Trojdena od przełomu lat 1281 /82 Litwą rządził nieznany bliżej Dowmunt, który zginął w czasie wyprawy na Ruś w 1285 r. Następnie Litwą rządzili Budikid i Budiwid. Budiwid zwany Pukuwerem rządził Litwą w latach 1292-1294.

8. W latach 1295-1315 Litwą rządził syn Budiwida-Pukuwera-Ks. Witenes.

9. Następcą Ks. Witenesa był jego brat Ks. Gedymin (Gedyminas) ur. 1275 r., który rzadził Litwą od 1316 r. do 1341 r. Ks. Gedymin był dziadkiem Wielkiego Księcia Litwy Witolda oraz Króla Polski Władysława Jagiełły.

Papp, Gnändiger, Baczyński - galicyjscy urzędnicy w Leżajsku i Kuryłówce

Przeszukując księgi kościelne wielokrotnie natknęłam się na nazwiska Papp, Gnändiger, Baczyński, Wierzbicki. Nazwiska te pojawiają się w Kuryłówce, Leżajsku i Lwowie. Zwróciły moją uwagę, bowiem są to unikatowe nazwiska na naszym terenie. Nazwisk niemiecko brzmiących jest na naszym terenie sporo, ale to są przede wszystkim osadnicy, którzy przyjechali w ramach kolonizacji józefińskiej dużo wcześniej. Natomiast nazwiska Papp, Gnändiger, Baczyński pojawiły się pod koniec XIX wieku z chwilą powstania poczty i telegrafu w Leżajsku.

Skąd się znaleźli w Leżajsku? W Kuryłówce? Co łączy osoby o tych nazwiskach?

Za czasów Monarchii Austro-Węgierskiej nastąpił zmasowany napływ ludności mieszczańskiej, inteligencji, kadry kierowniczej i wojskowej. Delegowano ludzi z Austrii, Węgier. Przyjeżdżali również rzemieślnicy.

Jan Danielski urodzony w Krakowie w 1884 roku, z zamiłowania genealog, nauczyciel biologii w jednym z rzeszowskich gimnazjów (w latach 1918–39 i 1945–49) zestawił kartotekę wybitnych rzeszowskich rodów mieszczańskich oraz szlacheckich, zwaną Biogramy Rzeszowian. Kartoteka ta powstała w latach 20. na podstawie zapisów w aktach parafialnych, napisów na nagrobkach i adnotacji w prasie. Obecnie znajduje się w Dziale Historycznym Muzeum Okręgowego w Rzeszowie. Zestaw ten stanowi niezwykle ważne źródło informacji o rzeszowskich rodach, które korzenie swoje wywodzą z bezpośrednio lub pośrednio z Węgier. Jest sprawą oczywistą, że nie wszystkie rodziny pochodzenia węgierskiego mieszkające w Rzeszowie znalazły się w Kartotece. [1].

W Kartotece Danielskiego figuruje Jan Papp, urodził się w komitacie Bihar, w miejscowości Mosupulurt na Węgrzech. Był szeregowcem 14 Pułku Huzarów w Rzeszowie, zmarł w 1864 roku, w wieku 23 lat. 

Papp: W języku węgierskim „pap” znaczy ksiądz. 

Ireneusz Papp de Köverszliget przybył do Galicji po 1848 roku. Zmarł w 1885 roku w Komańczy. 

Edward Papp (1848–1884) s. Jana i Julii Daszkiewicz był poczmistrzem w Leżajsku, ożenił się z Emilią Gnädinger (1853–1909) w Kuryłówce koło Leżajska. Emilia Gnädinger była córką Józefa i Marii Fruzińskiej. 
Byli oni kolonistami osadzonymi przez władze austrowęgierskie? 
Ojciec Edwarda - Jan Papp był żołnierzem w Rzeszowie przybyłym z Węgier. W tym czasie na terenie Rzeszowa mieściły się koszary kawalerii, w których stacjonowali węgierscy huzarzy. Na przełomie lat 60. i 70. XIX wieku sztab 12. 

Edward i Emila Pappowie mieli trójkę dzieci 
– Tytusa Romana (ur. 14 kwietnia 1876 w Leżajsku nr 451) skan> http://www.szukajwarchiwach.pl/59/1271/0/-/1/skan/full/JPKn0U4uDcOn43YJDQOHpQ
- Stefana Józefa (ur. 22 września 1878 w Leżajsku 451 - zm. 1929 w Warszawie) >> skan http://www.szukajwarchiwach.pl/59/1271/0/-/1/skan/full/Nc6Hu6pUxXKdRWHPcla-uw
- i Helenę Karolinę (ur. 6 lipca 1880 w Leżajsku 451). Poślubiła Adama Baczyńskiego. Ślub odbył się w Kuryłówce.

Stefan Papp (ur. 22 września 1878 w Leżajsku), zam. w Kuryłówce 84 par. Tarnawiec, w wieku 30 lat poślubił 24 września 1909 Janinę Annę Wierzbicką  c. Daniela i Marii Dziengelewskiej (ur. 3 lipca 1884 w Bolechowicach), zam. w Przemyślu. Ślub odbył się w Przemyślu. 

(Fot. P1170219, Księga Zapowiedzi T. III. 1899-1934, Tarnawiec)

Stefan Józef Papp był historykiem, profesorem w I Gimnazjum w Rzeszowie. 

Stefan Józef Papp z żoną Janiną Anną Wierzbicką mieli syna Zbigniewa, który także był profesorem gimnazjum.

W 1879 r dyrektor telegrafów ze Lwowa powiadomił władze miejskie Leżajska, że otworzy stację, jeżeli miasto da pomieszczenia.
Wydzierżawił je miastu na ten cel właściciel apteki Emil Denker(1842-1921), powstaniec styczniowy. Od 1899r miasto wydzierżawiło swój budynek dla poczty i telegrafu, umowę przedłużono po 10 latach na dalszy okres. Poczta konna istniała do końca panowania austriackiego. Pocztą kierował naczelnik, pomagali mu asystenci. W 1861 roku poczmistrzem została Maria Gnändiger, w roku 1872 Maria Kiszakiewicz, którą zastąpił w roku 1901 Józef Piórecki. Jak udało mi się ustalić, Maria Kiszakiewicz urodziła się w Lubaczowie, jej rodowe nazwisko Fruzińska. Gdy jej mąż Bazyli Kiszakiewicz zmarł w 1857 roku, poślubiła 22 stycznia 1860 roku Antoniego Luckschandla. Zmarła w 1898 roku i jest pochowana na Starym Cmentarzu w Leżajsku.
Na leżajskim Forum prowadzonym przez Genka Kwiecińskiego znalazłam informacje, że pocztmistrzem w Leżajsku od 1864 r. był Teodor Baczyński z Hłudna, a Jakub Baltarowicz z Mościsk (?) – właścicielem poczty w Leżajsku (nr domu 147), tylko nie wiem w jakich latach.
Wart wspomnieć, że od 1904 r naczelnikiem poczty leżajskiej został Antoni Milli, jego asystentami byli Stanisław Grodecki i Kazimierz Płachociński. Placówka otrzymała nr 28. W 1909r naczelnikiem poczty został Stanisław Szlaiber, oficjałem Leon Chomicki, asystentem Leon Rawski. W 1912r doszedł do tej placówki, jako asystent Grzegorz Podhorecki, a w 1914r na to stanowisko doszedł Jan Sołtys.

***

Siostra Emilii - Franciszka Gnädinger wyszła za mąż za Teodora Sas Baczyńskiego s. Jana i Marii Teichmann, dyrektora poczty ze Lwowa zam ul. Kurkowa 19.  (AGAD Lwów par NMP Snieżnej, sygn 1625, fot. 83).

Ich sześcioro dzieci urodziło się we Lwowie, a syn Adam urodził się 21 sierpnia 1871, w Chołojowie, Dobrotwór dek. Bełz. 

http://agadd.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%201750/pages/PL_1_301_1750_0006.htm

31 lipca 1898 w Kuryłówce par. Tarnawiec, Adam Baczyński poślubił Helena Karolina Papp.

Świadkowie: Antoni Lukszandel, Franciszek Dziurzyński, Kornel Kiszakiewicz
(Lib Cop Kuryłówka Fot. HPIM0550.jpg). 

*****
AGAD Par. Lwów - parafia św. Andrzeja (Bernardynów), dek. Lwów; Księga metrykalna urodzeń, ślubów i zgonów sygn. 782, rok 1882.

http://agadd.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%20782/pages/PL_1_301_782_0299.htm

Jadwiga Teresa c. Teodora Baczyńskiego i Franciszki Gnädinger ur 3 X 1882.

Źródło:

1. Skarby Podkarpackie 07_06 - Węgierskie ślady - Justyna Sokołowska
2. Antoni Milli

Rodzina Karwanów z Kuryłówki

Otrzymałam biografię Konstantego Karwana od wnuka Grzegorza Płońskiego.
Jego dziadek Konstanty Karwan ur. się 30 maja 1896 w Kuryłówce, w rodzinie greckokatolickiej, jako syn Andrzeja Karwana i Anny z d. Karwan. Wnuk Jana Karwana. Obaj dziadkowie Konstantego, (ojcowie jego rodziców), nazywali się Jan Karwan; jedna z jego babek nazywała się Anastazja z d. Głowa.

Na cmentarzu greckokatolickim w Kuryłówce w pobliżu dawnej cerkwi, obecnie przemianowanej na kościół filialny rzymskokatolicki pw św. Mikołaja znajduje się grób rodziny Karwanów. Na tablicy czytelny napis informujący:

Anna Karwan ur. 19 X 1872. Zmarła 14 kwietnia 1935.

W Księgach Greckokatolickich Kuryłówki Liber Natorum (1870-79) odnalazłam kilka rodzin o nazwisku Karwan, w tym kilku Andrzejów Karwanów. 
Jest tam również Anna Karwan ur 19 X 1872, zapewne matka Konstantego. Mieszkała w Kuryłówce nr d. 202 była córką Jana i Anastazji Głowa (c. Eliasza Głowy i Anastazji Pracoń). Fot. P1180161.

W monografii J. Półćwiartka 'Dzieje Leżajska' są dwa biogramy dotyczące braci Karwanów. Jeden to Kostia  dot. Konstantego, drugi Iwana Karwana ur. 1893 w Kuryłówce. 

Iwan w 1915 został wywieziony na Syberię. Po rewolucji w 1917 uczył się w II Ukraińskim Gimnazjum w Kijowie. Jako uczeń 8 klasy gimnazjum wstąpił do armii ukraińskiej i brał udział w bitwie pod Krutami (29 stycznia 1918). W Latach 1918-19 był pracownikiem ukraińskiego ministerstwa prasy i informacji w Kamieńcu Podolskim. Studia prawnicze ukończył w Polsce Odrodzonej. Prowadził kancelarie adwokackie w Sieniawie i Przeworsku. Działacz towarzystw ukraińskich. Po II wojnie światowej na emigracji w USA. Zmarł w 1976 roku w Filadelfii. 

***

Dymitr Karwan zam Kuryłówka nr d. 121 poślubił 10 II 1839 w Kuryłówce Katarzynę Magiera c. Jana Magiery i Praksedy Merwa z ojca Bazylego Merwa zam nr d. 181. Dymitr miał 38 lat, ona 22 lata.

19 sierpnia 1870 ur. się Andrzej Karwan s. Jana i Anastazji Kniaziewicz, mieszkał w Kuryłówce pod nr 121. Ojciec Jan s. Dymitra i Katarzyny Magiera, matka Anastazji Kniaziewicz to córka Eliasza i Katarzyny Rauza. Fot. P1180146.

20 września 1877 ur. w Kuryłówce pod nr 121 Jan Karwan s. Jana i Anastazji Kniaziewicz. Ojciec Jan s. Dymitra i Katarzyny Magiera, matka Anastazji Kniaziewicz to córka Eliasza i Katarzyny Rauza. Fot. P1180274.

***

20 sierpnia 1875 ur. się w Kuryłówce nr d. 129 Andrzej Karwan s. Michała Karwana i Agaty Kycia. Ojciec Michał Karwan s. Dymitra i Marii Semko, matka Agata Kycia c. Michała i Anny Buczek. Fot. P1180265.

***

Mikołaj Karwan s. Dymitra zam nr d. 129 i Prakseda Magiera c. Mikołaja wzięli ślub 20 VI 1836 w Kuryłówce. On lat 20, Prakseda lat 15 zam nr d. 153. Świadkowie Michał Kawalec, Socha. Fot. P1170025.

Gabriel Magiera s. Jerzego i Parascewii Rauza, zam Kuryłówka nr d. 153. w wieku 41 lat poślubił 24 letnią Helenę Posobiec c. Aleksego i Kseni Wasilecko? Ślub 15 VII 1838. Fot. P1170029.

22 lipca 1875 ur. się Józefa Karwan c. Jana i Marii Kłubko. Nr d. 153. Ojciec Jan Karwan s. Mikołaja i Paraskiewii Magiery, matka Maria Kłubko c. Michała Kłubko i Marii Wróbel. Fot. P1180163.

2 marca 1876 ur. się w Kuryłówce (brak nr domu) Emilia Karwan c. Mikołaja i Marianny Kłubko. Ojciec Mikołaj s. Michała i Anny Simko, matka Marianna Kłubko c. Michała Kłubko i Marii Wróbel. Fot. P1180269.

19 lutego 1878 ur. się Mikołaj Karwan s. Andrzeja Karwana i Marii Kawa (vel Karva?). Andrzej s. Mikołaja i Paraskiewii Magiery, Maria c. Mikołaja Kawa i Pelagii Kłupko. Fot. P1180276. Nr d. brak.

***

4 października 1880 ur. się w Kuryłówce nr d. 313 Andrzej Karwan s. Prokopa i Ireny Chudy. Prokop s. Jerzego i Katarzyny Kuryło, Irena c. Jerzego i Ksenii Dutko. Fot. P1180350.

***

13 stycznia 1870 ur. się w Kuryłówce nr d. 130 Bazyli Karwan s. Jana i Katarzyny Ziomko. Jan Karwan s. Jerzego i Ewy Kuc. Katarzyna Ziomko c. Jana i Marii Magiery. Fot. P1180141.

Iwan Karwan s. Jędrucha zam. Kuryłówka nr d. 130 22 XI 1828 roku poślubił w wieku 23 lat Ksenię wdowę po Iwanie Ziomku, zam. nr. d. 202, miała 26 lat. Świadkowie: Joachim Karwan, Jedruch Wróbel. Lib Cop. Kuryłówka gr-kat Fot. P1170011.

***

W księgach Liber Copulatorum (1870-87) odnalazłam zapis:

Andrzej Karwan zam. Kuryłówka nr d. 132 s. Mikołaja i Marii Magiera w wieku 25 lat poślubił 10 X 1871 roku 19 letnią Marię Kawalec c. Mikołaja i Pelagii Kłubko. Fot. P1180112.

Prokop Karwan s. Jerzego i Katarzyny Kuryło w wieku 30 lat poślubił 12 XI 1872 Irenę Chudy, 23 letnią c. Jerzego i Ksenii Dudko c. Michała Dudko. Prokop - żołnierz Reg 40. Fot. P1180121.

***

Andrzej Karwan s. Jana i Ewy Buczko zam Kuryłówka nr d. 126 w wieku 32 lat poślubił 20 czerwca 1880 Justynę Kuc c. Mikołaja i Kseni Krywko. Miała 21 lat. Zam. Kuryłówka nr d. 245. Fot. P1180375.

Parascewa Karwan c. Jana i Ewy Buczko zam Kuryłówka nr d. 116 poślubiła 6 lutego 1881 w Kuryłówce w wieku 27 lat Kazimierza Matusza s. Wojciecha i Magdaleny Czupko zam. Kuryłówka 37, miał 26 lat. Fot. P1180406

***

Swoją edukację podstawową rozpoczął najpierw w szkole powszechnej w Kuryłówce, a następnie Leżajsku. Następnie ukończył 7 – klasowe Gimnazjum Państwowe w Jarosławiu. Na świadectwie nazwane jest „C.k. gimnazjum wyższe w Jarosławiu”, natomiast klasę ósmą i egzamin dojrzałości zaliczył 25 czerwca 1918 roku w 2. Ukraińskim Gimnazjum Bractwa Cyrylo-Metodijewskiego w Kijowie. Następnie rok studiował na wydziale filozoficznym Kijowskiego Uniwersytetu Państwowego, przez rok kolejny na Ukraińskim Uniwersytecie Państwowym w Kamieńcu Podolskim, po czym, po czym przez dwa kolejne lata kontynuował studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego u prof. Leona Sternbacha, ukończone w 1924 roku. W tym samym roku uzyskał z ministerstwa Wyznań dyplom dopuszczający do nauczania w szkole. Rok później otrzymał dyplom doktorski. 22 maja 1926 zdał egzamin nauczycielski. W międzyczasie 3 października 1922 roku otrzymał Świadectwo Studium Pedagogicznego dla Szkół Średnich. Znał doskonale język rosyjski, niemiecki i łaciński oraz grekę.

Prace zawodową rozpoczął od 1 września 1923 roku w Gimnazjum Sióstr Nazaretanek w Częstochowie w wymiarze 24 godzin. W l. 1928-29 uczył języka łacińskiego w Gimnazjum Żeńskim Stowarzyszenia „Nauka i Praca”. Od 1 września 1929 roku rozpoczął pracę w Gimnazjum im. H. Sienkiewicza. Nauczał języka łacińskiego i języka niemieckiego. Był nauczycielem kontraktowym. Był opiekunem koła filologicznego a w późniejszych latach koła kultury klasycznej.

W roku 1930/31 otrzymał zezwolenie na pracę w gimnazjum Sióstr Nazaretanek w ilości 9 godzin tygodniowo. w tym samym roku otrzymał też wychowawstwo w klasie VII b.

W roku 1930 został nauczycielem etatowym w gimnazjum Sienkiewicza. Od roku 1932/33 został sekretarzem Rady Pedagogicznej.

8 lipca 1933 roku poślubił Helenę Rauch, nauczycielkę języka niemieckiego w tym samym gimnazjum.

W roku 1937 otrzymał zezwolenie na nauczanie języka greckiego w Gimnazjum im. R. Traugutta, a także w prywatnym Gimnazjum Sióstr Nazaretanek, gdzie nauczał propedeutyki filozofii.

19 maja 1938 roku urodziła mu się córka Anna.

W Gimnazjum im. H. Sienkiewicza pracował aż do wybuchu II wojny światowej. W czasie wojny uczył na tajnych kompletach w Liceum im. R. Traugutta, w Liceum im. J. Słowackiego i Prywatnym Liceum i Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Społecznej [w legitymacji nauczycielskiej z jesieni 1939 roku wydrukowana jest nazwa „Prywatne Liceum i Gimnazjum Męskie Towarzystwa Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych”]. Cały ten czas pracy Państwowa Komisja Weryfikacyjna zaliczyła mu jako okres od 15 października 1939 do 15 stycznia 1945 roku.

Napisał pracę: Igrzyska Olimpijskie w starożytności i dzisiaj.

Po wojnie od 1 lutego 1945 roku aż do przejścia na emeryturę nauczał języka łacińskiego w II LO im. R. Traugutta w Częstochowie. W l. 1949-52 wygłaszał szereg odczytów na tematy kulturalne oraz społeczno-polityczne.

W roku 1952 powołany został na stanowisko lektora języka rosyjskiego w Szkole Inżynierskiej w Częstochowie [taka nazwa podana jest w nagłówku druku oraz na pieczęci]. W roku 1953 w Wyższej Szkole Inżynieryjnej w Częstochowie przemianowano Zakład Języków Obcych na Studium Praktycznej Nauki Języków Obcych i jako samodzielna jednostka został poddany kompetencjom rektora. W tym samym roku utworzono zespoły Językowe: między innymi Zespół lektorów Języka rosyjskiego pod kierownictwem zatrudnionego tutaj dr Konstantego Karwana.

W latach 1950-1958 nauczał również języka rosyjskiego i łacińskiego w Liceum Felczerskim, a w l. 1955-1959 języka rosyjskiego w Państwowej Szkole Położnych. W roku 1952 przeszedł do pracy w szkolnictwie podległym Ministerstwu Szkół Wyższych.

Do nauczania w Liceum im. R. Traugutta powrócił w roku 1959 jako kontraktowy nauczyciel języka łacińskiego.

Przez cały okres powojenny pracował naukowo w grupie metodycznej nauczycieli języka łacińskiego, której był kierownikiem.

Za pracę swą został w II RP odznaczony Brązowym Medalem Za Długoletnią Służbę (1938), a po wojnie Medalem 10-Lecia Polski Ludowej (1955) i Złotym Krzyżem Zasługi (1958).

Zmarł w Warszawie 28 marca 1962 roku.

****

Źródło:

Cmentarz greckokatolicki w Kuryłówce - grób Emilii Horst

Życiorys zamieszczony na stronie absolwentów Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Częstochowie. 2006, autor: Cieślak Aleksander

J. Półćwiartek 'Dzieje Leżajska' - wyd. II Leżajsk 2003 str. 540.

Pikulscy z Leżachowa

Cmentarz Rakowicki w Krakowie. Tysiące grobów, a wśród nich w Alei Zasłużonych grób rodziny Pikulskich.

Katarzyna Pikulska z Millów. Przeżyła lat 59. Zmarła 5 listopada 1920 roku.

Witalis Pikulski doktor medycyny. Asystent kliniczny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przeżył lat 38. Zmarł 10 sierpnia 1926 r.

Antoni i Jan Pikulscy. Byli legioniści I Brygady WP. Oddali swe życie za wolność Ojczyzny. Zmarli w obozach koncentracyjnych w 1941 r. W dowód czci i pamięci napis ten kładzie Rodzina.Katarzyna Bac (1922-1980).
Leonarda Pikulska (1902-1998).
Z Pikulskich Albina Bacowa. Przeżyła lat 57. Zmarła 6 stycznia 1951. 

Za serce i miłość, która nas darzyła Panie weź ją do królestwa swego. Najdroższej mamusi dzieci.



Pierwsze, co mi się rzuciło w oczy to nazwisko na tablicy nagrobnej - Katarzyna z Millów Pikulska. To na pewno córka Doroty Beigert i Jana Milli z Dornbach. Katarzyna Milli w wieku 24 lat wyszła za mąż 6 lipca 1884 r za Piotra Pikulskiego. Mieszkali w Leżachowie koło Sieniawy.

Kim był Witalis Pikulski? Jan i Antoni to chyba synowie. Kim była Leonarda Pikulska? Kim była Katarzyna Bac, a kim Albina Bacowa z Pikulskich?



Księga Pamiątkowa poświęcona jubileuszowi z okazji 50-lecia Gimnazjum I w Jarosławiu zawiera kilka interesujących wątków. Łatwo można wyszukać nazwiska uczniów m. in. prawdopodobnie z Leżajska. W rozdziale 'Młodzież Gimnazjum I w walkach o Niepodległość (str 149 i dalsze) jest napisane:

1 sierpnia 1914 roku cały szereg naszych kolegów zgłasza się, jako ochotnicy do Drużyn Strzeleckich, Drużyn Bartoszowych, Sokoła, z których następnie rodzą się Legiony Polskie.

W pierwszych szeregach "Legionów Polskich" stanęli m. in. Graff Stanisław, Graff Henryk, Pikulski Antoni i in.'

Młodzież Gimnazjum I w walkach o niepodległość

Baza danych Straty osobowe i ofiary represji pod niemiecką okupacją podaje, że Antoni Pikulski inspektor szkolny w Stanisławowie aresztowany przez policję niemiecką został zesłany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu-Brzezince, gdzie zginął.