Za opiekę nad grobem Waleriana Dąbrowskiego

 Niezwykle emocjonalne spotkanie urządziła nam Pani Janina Pokrywkowa z Leżajska. Zaprosiła gości z Batorza, Lublina i Leżajska w podziękowaniu wszystkim, którzy przyczynili się do odnalezienia grobu jej Ojca Waleriana Dąbrowskiego oraz za wieloletnią opiekę nad grobem w Batorzu.

O tym, że ojciec Walerian Dąbrowski zginął 16 września 1939 roku dowiedziała się po latach z otrzymanych dokumentów z Archiwum Wojskowego w Warszawie. Pani Janina szukała śladów ojca przez całe życie. Miała zaledwie 6 lat, gdy Ojciec w 1939 wyruszył na wojnę. Już więcej Go nie widziała. Jedyną pamiątką, jaka jej pozostała, to zdjęcie siedzącego na koniu Taty.

 

Pisałam o tym na blogu, jeszcze w 2017 roku. >> 
Dąbrowski Walerian (1909-1939)

Po czterech latach od opisania historii przekazanej przez Panią Janinę odezwał się Mateusz Siembida z rewelacyjną informacją. W Batorzu znajduje się grób Waleriana Dąbrowskiego, przez wiele lat był to grób nieznanego żołnierza poległego w Wólce Batorskiej w 1939 roku. Grobem opiekuje się cała społeczność Batorza. Od wielu lat dbał o niego również Ojciec Mateusza Pan Stanisław Siembida, który od czasów szkolnych kultywowanie wartości patriotycznych zawdzięcza swoim nauczycielom z Batorza.

Niesamowity splot wydarzeń, pierwsze odwiedziny Pani Janiny Pokrywkowej w Batorzu, zapalenie świeczki na grobie Ojca po 82 latach poszukiwań, wyjazd do Wólki Batorskiej, gdzie Walerian Dąbrowski poległ w obronie Ojczyzny żołnierską śmiercią w kampanii wrześniowej. 

I teraz spotkanie w Leżajsku. Z wdzięczności, w serdecznej atmosferze, ze mszą św. w Bazylice OO Bernardynów, w intencji osób pomocnych w odnalezieniu grobu. Z udziałem pocztów sztandarowych, z Panią Dyrektor szkoły w Batorzu, która reprezentowała społeczność Batorza i społeczność uczniowską Batorza. Przegadane godziny ..., emocje, łzy ze wzruszenia...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zobacz też:

Dąbrowski Walerian (1909-1939)

http://grhzieleniewski.pl/2021/10/odnalazla-grob-ojca-po-82-latach/

77. Rocznica Bitwy pod Kuryłówką. Obchody 2022.05.08

8 maja 1945 roku cały Świat radował się z zakończenia II wojny światowej. Ale dla Polaków, również dla mieszkańców Kuryłówki wojna się nie zakończyła.
O walkach pod Kuryłówką 6 maja 1945, kiedy żołnierze podziemia antykomunistycznego rozgromili Sowietów przy współudziale NKWD i o tym jak dwa dni później, 8 maja Sowieci przy współudziale NKWD spalili Kuryłówkę pisałam już wcześniej na moim blogu.

Ludzie bezdomni. 8 maja 1945. Kuryłówka

Obchody rozpoczęły się Mszą Świętą 8 maja 2022 r. o godz. 11.00 w Kościele Parafialnym p.w. Świętego Józefa w Kuryłówce. Bezpośrednio po mszy nastąpił przemarsz wszystkich uczestników pod pomnik upamiętniający Bitwę i ofiary tragicznych wydarzeń w dniach 6- 8 maja 1945 roku. 

Złożono wieńce i wiązanki, a potem zaproszono uczestników na tradycyjną strażacką grochówkę przy strażnicy OSP w Kuryłówce. Była okazji do rozważań i wspomnień o historycznych wydarzeniach.

 

 

Wśród zaproszonych gości, jak co roku byli przedstawiciele ŚZŻAK Obwodu Nisko - Stalowa Wola. Były też przedstawiciele władz, parlamentarzyści, grupy rekonstrukcyjne, żołnierze Obrony Terytorialnej.

 

  

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

• Bitwa pod Kuryłówką 6-8 maja 1945

JAGA Janina z Oleszkiewiczów Przysiężniak - Wioletta Gut-Siudak

27 marca 2022 r. odbyły się w Kuryłówce uroczystości związane z 77. Rocznicą śmierci Janiny Przysiężniak ps. Jaga połączone z prezentacją publikacji „JAGA - Janina z Oleszkiewiczów Przysieżniak" autorstwa Wioletty Gut-Siudak. 

Uroczystości zorganizowane przez Gminę Kuryłówka oraz Gminny Ośrodek Kultury w Kuryłówce.

Udział wzięli m. in. przedstawiciele Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej - Grażyna Bogacz, Tadeusz Puchalski, Zbigniew Markut.

Na uroczystości przyjechali z Wrocławia Ewa i Bogdan Oleszkiewiczowie.

Po mszy św. w Kościele Parafialnym zaproszeni goście złożyli symboliczne wiązanki kwiatów, a w Gminnym Ośrodku Kultury odbyło się spotkanie z Wiolettą Gut-Siudak, która zaprezentowała publikację „JAGA - Janina z Oleszkiewiczów Przysiężniak".

  

Publikacja przedstawia wyjątkową, a jakże tragiczną historię Janiny Przysiężniak, wrażliwej zdolnej i pełnej planów młodej sanitariuszki, której życie i życie jej nienarodzonego dziecka zostało w brutalny sposób zakończone. Mimo zaangażowania w działalność polskiego podziemia przeżyła okupację hitlerowską. Zginęła w marcu 1945 roku zastrzelona przez polskiego funkcjonariusza urzędu bezpieczeństwa.

Książka zawiera wiele dotychczas nigdzie nie publikowanych zdjęć, korespondencji i wierszy Janki do swojej przyjaciółki Wandy Brzyskiej, które ocalały i odnalazły się po 70. latach pośród rodzinnych pamiątek po Wandzie. Udostępnione przez Bogdana Siejkę.  >> Wanda Wasilewska - Biogram

W 2020 roku Prezydent RP Andrzej Duda mianował pośmiertnie Janinę Przysiężniak za zasługi na rzecz obronności państwa na stopień podporucznika.

Janina Przysiężniak została uhonorowana w sposób szczególny. Rzeźba przedstawiająca Janinę została umieszczona na Pomniku Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych w Mielcu.

 

 

 

 

Linki:

Janina Oleszkiewicz Przysiężniak (1922-1945)
Oleszkiewicz Franciszek - Biogram
Wanda Wasilewska - Biogram

Aleksander Feldman z Charkowa. Feldman Ecopark

17 marca 2022 roku w wyniku działań wojennych na Ukrainie został ostrzelany Ogród Zoologiczny Feldman Ecopark w Charkowie. 

W ZOO przebywa ponad 5.000 zwierząt, w tym 300 gatunków. To kolejny atak moździerzowy. Feldman Ecopark posiada największą kolekcję naczelnych na Ukrainie – ponad 250 osobników 30 gatunków.

17 marca zginęły 2 orangutany i szympans. Z powodu ostrzału zostały zabite kangury.

Dziś skupiliśmy naszą uwagę na pomocy ludziom, którzy pozostali pod bombardowaniem bez najpotrzebniejszego - przede wszystkim jedzenia. Jest ich wiele tysięcy, a taka pomoc naprawdę ratuje życie. Ratujemy również zwierzęta złapane na linii ognia - powiedział właściciel ZOO Aleksander Feldman z Charkowa. Jest założycielem Międzynarodowej Fundacji Charytatywnej z 25-letnią historią i wielozakładowego kompleksu Feldman Ecopark, deputowanym ludowej Ukrainy.

"Ja, Alexander Feldman, pragnę dziś zwrócić się do wszystkich osób, które dzielą ze mną to samo nazwisko. Feldman to bardzo popularne niemieckie nazwisko. Bycie Feldmanem jest prawie jak bycie Smithem w krajach anglojęzycznych lub Rodriguezem i Gonzalezem w krajach hiszpańskojęzycznych. Feldmanowie to przemysłowcy i przedsiębiorcy, prawnicy i lekarze, naukowcy i nauczyciele, muzycy i aktorzy, ludzie innych zawodów z USA, Izraela, Wielkiej Brytanii, Niemiec, Francji i wielu innych krajów. Mieszkamy na całym świecie, mówimy różnymi językami i większość z nas się nie zna, ale coś nas łączy – to nasza rodzina, nasze pochodzenie".

Zaapelował o pomoc do międzynarodowych organizacji ochrony środowiska i humanitarnych, do obrońców praw zwierząt, do producentów pasz i do ludzi z różnych krajów, którym los zwierząt nie jest obojętny.

 

 

https://www.instagram.com/p/CYYhkMBFYVT/

Magia jednego zdjęcia

Przeglądając album rodzinny moich Rodziców, sprowokowałam moją mamę do zwierzeń. Natknęłam się na jedno niewinne zdjęcie. Grupa działaczy TSL-mieszkańców Kuryłówki. Rok ok. 1933. Wykorzystałam te informacje, pisząc biogram mojego dziadka Juliana Feldmana, jeszcze w 2006 roku. Jako członek TSL dał się sfotografować razem z innymi działaczami tej chłopskiej partii. Opis zawierał:
 
Członkowie TSL z Kuryłówki. Lata 30. XX wieku.

I rz. od góry od lewej:
1. Bucior, 2.Krach Jan, 3. Błoński (teść Rakszawskiego), 4. Nowak, 5. Krupa Piotr (Maryni ojciec), 6. Jasiek Skiba (Gruszka), 7. Pawliszek Cyryl, 8. Bucior Antoni, 9. Gondek Michał, 10. Julian Feldman.

II rz. od góry, od lewej:
1.Góral Michał s. Jakuba i Ewy Chudy (brat Zośki ojca), 2. Żółtobrzuch, 3. Zawadowicz Adam (ojciec Mańki Pichowej), 4. ? 5. Skiba (Oglądacz), 6. ?? 7. Anna Pich Zawadowicz z d. Serafin, 8. Julian Kahl - kierownik szkoły, 9. Wrońska (nauczycielka), 10. ? 11. Fus Paulina z d. Hauser, 12. Bucior, 13. Mokrzycki.

III. rz. od góry, od lewej:
1.Skiba, 2. Muskus zza cerkwi, 3. Rup, 4. Bielak Mikołaj, 5. Szczepkowski Kazimierz, 6. Szczęsny Józef, 7. Fus Ludwik, 8. Kościółek Wojciech, 9. Oleszkiewicz Franciszek, 10. Góral Franciszek (ojciec Zośki).

IV. rz. na dole siedzą od lewej:
1.Kostek Michał (ojciec Milka i Bronka), 2. Gnatek, 3. Ćwikła Jędrek (ojciec Hanki Babiarzowej), 4. Korzeniec.

Dzieci od lewej: Janina Feldman, Antek Góral (Zośki brat).

Na trzeba było długo czekać na odzew. Na biogram dziadka Juliana natrafił Wojtek Hauser, który zajmował się poszukiwaniami genealogicznymi swojej rodziny. Napisał do mnie miły list, był zaskoczony, że w Kuryłówce jeszcze ktoś z jego rodziny pozostał. Był przekonany, że rodzina pod koniec XIX wieku przeniosła się do Podgórza w okolicach Krakowa. Aż tu nagle przeczytał w opisie zdjęcia, że członkami PSL był Paulina Hauser i jej mąż Ludwik Fus. Jego poszukiwania wzbogaciły się również o informacje księdza Hausera, który wyjechał na parafię koło Tarnobrzega.

Wojtek mi napisał:

„Z wielkim zainteresowaniem przeczytałem informacje z Pani strony www. Moja rodzina osiedliła się w Dornbachu-Tarnawcu w końcu XVIII wieku. W moich poszukiwaniach genealogicznych kontynuuję pracę mojego dziadka, żołnierza AK, z lat wojny. Ta gałąź rodziny, z której ja pochodzę od lat 70-tych XIX wieku zamieszkuje w Podgórzu, Krakowie i Bronowicach.

W czasie ostatnich wakacji byłem przez dwa tygodnie w Tarnowcu, poszukując jakichkolwiek śladów. Niestety 140 lat to taki czas, przez który wszystko może zniknąć w niebycie. Będę wdzięczny za informację czy w swoich poszukiwaniach natrafiła Pani na nazwisko Hausner - w Tarnawcu zamieszkiwały trzy gałęzie tej rodziny. Zapewne wielu z nich rozproszyło się po ziemi leżajskiej, w okolice Niska, Łańcuta, Jarosławia.

Z uszanowaniem-Wojciech Hausner z Krakowa.

P.S. Leżajsk to ciekawe i ładne miasto, a okolice są naprawdę pełne uroku.

Swoje wakacyjne wojaże opisał: Wojciech Hausner-Rzeka Złota

Zdjęcie TSL-u zainteresowało również innego potomka niemieckich kolonistów. Andreas Krach, mieszkający w Niemczech przesłał mi wiele cennych materiałów, które wzbogaciły nasze wspólne drzewo genealogiczne. Odwiedziłam jego ciotkę Weronikę. Jak się okazało, Weronika, jest spokrewniona ze mną. Jej babka Maria Ćwikła był siostrą mojego prapradziadka Jana Ćwikły.

Kilka dni temu, z Hamilton (Ontario, Kanada), odezwał się do mnie Ryszard Szymczyk. Potomek znanej Rodziny Bielaków, po oglądnięciu zdjęcia napisał mi:

„Jestem zdumiony!!

Osoba w 2 im rzędzie 4a od lewej będzie albo mój wujek Jan Bielak który wyemigrował to Stanów Zjednoczonych, do Meriden Connecticut, albo mój kuzyn Tadeusz Bielak”.

Wydrukowałam jego list, odwiedziłam ciotkę, potem mamę. Wspólnie odtwarzaliśmy fakty, ożyły wspomnienia.

Magiczne zdjęcie pozwoliło mi przenieść się w czasy dzieciństwa mojej mamy. Te wspomnienia to kawał historii kilku Rodzin, zamieszkujących niewielką galicyjską wieś, położoną 7 km od Leżajska.

Przed wojną Kuryłówka była bogatą wsią, nie tylko w urodzajne pola. Z tej wsi wywodziło się wielu znamienitych ludzi, którzy zajmowali poważne stanowiska w Warszawie. Zadbali o rozwój i rozkwit swojego rodzinnego gniazda.

Rodzina Kahl’ów, Bielaków, Uchniatów, Oleszkiewiczów. To była „Śmietanka Kuryłowska” - mówiła moja mama Janina Stankiewicz z d. Feldman (1924-2015).

Kiedy burmistrz Leżajska, Urbański czynił starania o włączenie Kuryłówki do miasta, Franciszek Oleszkiewicz, który był wójtem, wykorzystał znajomości w Warszawie. Dzięki Uchniatowi, udało mu się załatwić, że Kuryłówka pozostała gminą zbiorową.

Uchniat i Kahl załatwili budowę mostu na Sanie w 1936 roku.

Kiedy czyniono starania, aby szkołę gimnazjalną przenieść z Leżajska do Łańcuta, Franciszek Oleszkiewicz użył swoich znajomości, szkoła pozostała w Leżajsku. Dyrektor Lubicz Majewski, osobiście przybył do Kuryłówki, by podziękować Oleszkiewiczowi. Przyjechał z liczną grupą uczniów, którzy wręczyli mu w podzięce kwiaty.

Mój dziadek Julian Feldman żył bardzo zgodnie i w wielkiej przyjaźni z tymi rodzinami. Kiedy wysokiej rangą decydenci przyjeżdżali z Warszawy do rodzinnych domów w Kuryłówce, zachodzili do sklepu-wyszynku Franciszka Oleszkiewicza. Jego wyszynk w Rynku, był miejscem spotkań przy piwie, gdzie rozmawiało się o interesach, rodzinnych kłopotach, o polityce. Mój dziadek Julian pomagał w sklepie Oleszkiewiczowi, kiedy ten wyjeżdżał do Lwowa, czy Warszawy, załatwiać wiele publicznych spraw.

Rynek był równocześnie placem dziecięcych zabaw, gdzie dzieci zaprzyjaźnionych rodzin miały szczęśliwe dzieciństwo.

Moja mama wspominała:

Janina Feldman, Marian Oleszkiewicz, Janka Oleszkiewicz, Stasia Pawliszkówna, Bronka Bielakówna, Bolek Bielak syn Pawła. Znam ich z opowiadań mojej mamy, jak by to byli moi dobrzy znajomi. Kiedy Bolek przyjeżdżał co roku z Warszawy do dziadków Bielaków, większość czasu spędzał z dzieciakami na rynku. A niejednokrotnie, jako serdeczny kolega Mariana, spał u Oleszkiewicza w stodole na sianie. Pomysłów do zabawy im nie brakowało.

Pewnego wieczora, Bolek zorganizował wywoływanie duchów. Mały okrągły stolik, świeczki, talerzy, tajemniczy nastrój i bezwzględna cisza. Kiedy po wywołaniu ducha swojego kolegi Dreszera, (marynarza, który zginął na morzu), talerzyk zaczął się ruszać, moja mama nie wytrzymała emocji i zaczęła rozmawiać, popsuło to atmosferę, prysnął nastrój, a Bolek bardzo się rozgniewał. Do tej pory, moja mama opowiada o emocjach towarzyszących tej zabawie, wierzy w autentyczność przychodzących duchów.

Bolek zginął w powstaniu.

Wywoływanie duchów w tamtych czasach, było bardzo popularne. Nie było wówczas telewizji. Mieszkańcy wsi urządzali sobie schadzki u Oleszkiewicza, by wspólnie czytać codzienną gazetę, w której drukowane były kolejne odcinki przygód pani Gorgonowej. Śledzono losy Lusi Zarembianki, która wywoływała duchy.

Z wywoływaniem duchów były związane losy także Pawła Bielaka, jednego z 11 dzieci Antoniego i Marii.

Paweł po I Wojnie Światowej, czy po rewolucji, osiedlił się w Rosji, pracował w Azerbejdżanie. Ożenił się z Rosjanką. Mieli 3 dzieci: Mietka, Nelkę i Bolka. Wrócił z rodziną do Polski, bo podobno podczas wywoływania duchów, został ostrzeżony przed grożącym mu niebezpieczeństwem utraty życia.

Po powrocie z Rosji, w 1935 roku wziął udział w spotkaniu z mieszkańcami wsi, gdzie opowiadał o straszliwej biedzie w Rosji, pokazywał im przywieziony stamtąd chleb, czarny jak ziemia.

Pracował w Rembertowie. Pracę załatwił mu jego najstarszy brat Michał, który był dyrektorem w Departamencie Ministerstwa Skarbu.

Moja mama pamięta, jak Michał prowadził swojego ojca, ubranego w siermiężną koszulę, do kościoła. Trzymał go pod rękę, manifestując swoją miłość, pokazywał w ten sposób, że mimo swojego stanowiska, nie wstydzi się swojego wiejskiego pochodzenia. Tak to przynajmniej odbierali ludzie widząc ich idących pieszo do kościoła.

Rodzina Bielaków była sąsiadami moich dziadków. Ich posiadłość graniczyła z cerkwią, która została po wojnie przekształcona w magazyn materiałów budowlanych. Dopiero w latach osiemdziesiątych (1981 r), po renowacji budynku, przemianowano go w kościół katolicki. Obecnie znajduje się tam kościół katolicki. Bielaki mieli charakterystyczną mowę (szybko mówili). Antoni Bielak i Maria z d. Koba mieli 10 dzieci. Najstarszy syn Michał, Paweł, Mikołaj, Jasiek, Fredek, Bronek, Józia, Aniela, Stefka i najmłodsza Kasia.

Jan (Connecticut USA,) ożenił się i miał 1 córkę - Eleonorę, która nadal mieszka koło Hartford - samotna. W 1938 odwiedził siostrę Katarzynę w Kanadzie, którą wcześniej namawiał na wyjazd do Ameryki.

Fredek zginął prawdopodobnie w Katyniu.

Bronek po wojnie wyjechał do Jeleniej Góry, a ok. 1965 roku wyemigrował do Hartford Connecticut USA. Był pszczelarzem. Miał syna Henryka i córkę Genowefę. Genowefa wyszła za mąż za Szymonika. Syn Piotr urodził się Szymonik urodził się w Bolesławcu, a Henry w USA.

Józia ur. 4 marca 1896 w Kuryłówce nr 196, Chrzestni: Andrzej Karwan, Maria Kycia. Wyszła za mąż za Buniowskiego, kuzyna jej matki. Jej syn Bolek pracował u Oleszkiewicza, handlował z Tadkiem. W czasie wojny była w wojsku w południowej Afryce - (południowej Rhodesji), potem wróciła do Walii. Zmarła 16.06.1970 w Wielkiej Brytanii. Pochowana na Cmentarzu Wrexham, Walia. zobacz fot. https://www.facebook.com/photo/?fbid=460197012469933&set=gm.2682007321943000

Aniela wyszła za mąż za Kędziora (Ukraińca) i wyjechała do Kołomyi. Miała 2 synów. Jeden z nich miał na imię Miron.

Kiedy Stefania wychodziła za mąż za komendanta Romańczuka, mój dziadek Julian był drużbą na ich ślubie. Miała 2 córki, które nie mówiły po polsku.

Kasia pojechała do Kanady w 1927 roku. Chciała wyjechać do USA, ale nie dostała wizy, gdyż utrudniano Polakom wjazd do Stanów. Musiała pojechać na 2 lata do północnej Alberta, gdzie pracowała ciężko i dopiero mogła wrócić do Hamilton Ontario ok. 1929. Po wojnie odwiedziła Polskę. Jest matką mojego internetowego znajomego.

Mikołaj (3 XI 1887 - 8 V 1945). Poślubił Katarzynę Buniowską. ( ur. 24 XI 1894 - 4 VII 1984).

Podczas wojny, służąca (Ruska), wydała Moskalom Mikołaja, zdradzając jego kryjówkę na strychu stajni. 6 maja 1945 roku Moskale zabrali Mikołaja oraz jego sąsiada Buczka do lasu w okolicy Kulna-Naklika. Polali im wrzątkiem głowy i rozstrzelali w bestialski sposób. Znaleziono ich w lesie 8 maja. Miał syna Mieczysława i 3 córki: Czesię, Bronkę i Zosię.

Cesia była koleżanką Janki Oleszkiewiczowej i Weroniki Szewczyk (Niemiec). Wszystkie były rówieśniczkami z 1922 roku. Była blondynką. Moja mama i Karolka Kobowa przygotowały jej na wyjazd poduszkę, skubały pióra. W dowód wdzięczności dostały od Cesi jakieś broszki, czy korale. Wyjechała do USA jeszcze przed wojną, w 1937 r. Do Gdyni odwiózł ją brat Tadek. Przyjechała do Polski po wojnie, odwiedziła Piotra Tkaczyka. Do dziś żyje w Connecticut.

Bronka była serdeczną koleżanką mojej mamy. Urodziła się w styczniu 1924 roku, moja mama jest z maja tego samego roku. Ta czarnowłosa, bardzo ładna dziewczyna, przez wszystkie szkolne lata siedziała w jednej ławce moją z mamą. Kiedy 8 września wybrały się do szkoły w Leżajsku, zrobiły sobie u fotografa na Podklasztorzem zdjęcie tzw. minutówkę. Mama ma to zdjęcie do dzisiaj. Bronka była chora na gruźlicę. Zmarła w Wielką Sobotę, czy Wielką Niedzielę -14 kwietnia 1941 roku, w wieku 17 lat. Nie zdążyła nawet mieć narzeczonego. Tuż przed śmiercią była jeszcze na weselu swojego kolegi, Michała Kyci.

Zośka (ur 26 stycznia 1926 r) była blondynką. Swojego męża poznała u Feldmanów (przyszła tam, kiedy żołnierze poszukiwali niejakiego Krupę. Ten żołnierz ją odprowadził i tak nawiązała się ich bliższa znajomość. Moja mama pisała w jej imieniu listy do niego. Podobno piękne.

Kiedy Zośkę aresztowali, moja mama na prośbę Bielaczki, (matki Zośki), napisała list do męża, zawiadamiając go, że Zośka siedzi w więzieniu w Rzeszowie. Po interwencji męża, została zwolniona.

Jej mąż był wykładowcą na uczelni, mieszkali w Łodzi. Była na pogrzebie swojego ojca Tadka w Kuryłówce.

Mietek (ur. 1920 r), syn Mikołaja (blondyn), był wojskowym, nie wrócił do Polski. Był w Polskim Wojsku w czasie wojny (wyjechał do Afryki i Palestyny), a po wojnie wyjechał do Anglii. Wyemigrował do Kanady (Hamilton Ontario) w 1947 roku. Ożenił się z Signa Balcerzak - (z okolic Poznania) w roku 1956.

Mieli oni 3 synów: Piotr, Ryszard i Michał. Piotr mieszka w Waterloo Ontario, Ryszard w Vancouver i Michał w Burlington - moje miasto. Mietek umarł 2 lata temu, ale Signa nadal żyje w Waterloo.

Tadeusz Bielak urodził się 3 czerwca 1918 roku. Po powrocie z Syberii pracował w gminie, razem z moją mamą. Ożenił się z córką młynarza Janiną Dworak. Miał 2 córki i 2 synów. Ewa mieszka w Warszawie. Jeden syn w Zamościu (jest dentystą), drugi mieszka w Sandomierzu. 
Zmarł 30 czerwca 1998 w Janowie, pochowany jest na Cmentarzu Parafialnym w Kuryłówce.

Katarzyna Buniowska była siostrą księdza Michała Buniowskiego, który pracował w Dukli, a kiedy przeszedł na emeryturę, zamieszkał u Bielaków. Codziennie przychodził do mojego dziadka. Był przyjacielem domu. Chętnie dawał się namawiać na jego ulubioną kaszę z kwaśnym mlekiem. Nauczył moją mamę techniki malarskiej. Potem wyjechał do swojej rodzinnej wioski na Pigany. Pochowany jest w Sieniawie.

Zobacz też:

ks. Michał Buniowski

Babcia Kasia

Magia Jednego Zdjęcia (archiwum)

Janina Stankiewicz z d. Feldman (1924-2015)

Franciszek Oleszkiewicz (1884-1955)

Detektywi przeszłości ruszają na poszukiwanie przygód: Jak wygląda praca genealogów amatorów.

Na łamach Polska Times z 1 kwietnia 2013 roku znalazłam artykuł Doroty Kowalskiej "Detektywi przeszłości ruszają na poszukiwanie przygód: Jak wygląda praca genealogów amatorów". Pozwoliłam sobie przedrukować.

Źródło: https://polskatimes.pl/detektywi-przeszlosci-ruszaja-na-poszukiwanie-przygod-jak-wyglada-praca-genealogow-amatorow/ar/795663

Ta pasja przypomina trochę dziennikarską robotę albo pracę śledczych. Trzeba sprawdzić fakty, przepytać świadków, dotrzeć do najważniejszych dokumentów. Tylko że to śledztwo nigdy się nie kończy. O genealogach amatorach pisze Dorota Kowalska.

Jan Puchalski, szczupły, wysoki 24-latek. Jeszcze do niedawna w przerwie między zajęciami na uczelni biegł na autobus i ruszał w Polskę szukać swoich przodków. Zresztą dzisiaj też mu się to zdarza. Jak wspomina, wszystko zaczęło się w 2007 roku: skończył liceum, zastanawiał się, jakie wybrać studia i z tym rozmyślaniem nad swoją dalszą drogą przyszła refleksja i pytanie: a skąd ja się właściwie wziąłem? - Dziadkowie wiele mi opowiadali, ale potem szybko odkryłem, że nie do końca prawdę - śmieje się mężczyzna. - Bo nigdy nie mieliśmy dworku, o którym mi wspominali. A najstarszy przodek do jakiego dotarłem, Józef, był młynarzem i zginął w młynie w Białobrzegach nad Pilicą - dodaje Puchalski.

Ale zaczęło się typowo: wystukał w internecie nazwisko "Puchalski", wyszło tego całkiem sporo. Jeździł więc od wsi do wsi, rozmawiał z ludźmi, grzebał w księgach parafialnych, odwiedzał cmentarze. W Grójcu trafił na przemiłą starszą panią, która przyjęła go zupą pomidorową i pokazała stare, pożółkłe zdjęcie, sama zdumiona jego podobieństwem do mężczyzny na fotografii. - Okazało się, że to mój daleki krewny. Tak na marginesie: ten człowiek się powiesił - opowiada Puchalski. Skończył zarządzanie i finanse, ale wciąż się uczy i wciąż szuka.

Anna Ordyczyńska, szacowna pani mikrobiolog, pracuje w leżajskim sanepidzie, a "genealogicznego kopa" dostała kilka lat temu, kiedy w jej domu pojawił się komputer z internetem. Jak student Puchalski wpisała swoje nazwisko w wyszukiwarkę, by z rozczarowaniem stwierdzić, że o Ordyczyńskich nie ma ani jednej strony. O nie! - pomyślała, tak dalej być nie może.
- Moje hobby przestało się ograniczać do wyszukiwania informacji tylko o mojej rodzinie, skupiam się na tablicy pokrewieństw, robię drzewa znajomym i "krewnym krewnych" - uśmiecha się Ordyczyńska. Biega po cmentarzach i zaczepia ludzi pochylonych nad grobami. Wypytuje o dzieje ich rodzin, a wszystko, co wzbudzi jej zainteresowanie, skrzętnie notuje. Potem zebrane materiały umieszcza na swoich stronach internetowych, tak, żeby innym genealogom amatorom było łatwiej.

Dzieci, które zwykle podczas tych jej cmentarnych wędrówek nie wychodziły z samochodu, ciągle dopytywały: długo jeszcze? Zniechęcone kupiły Ordyczyńskiej wreszcie aparat cyfrowy, więc nie musi już przepisywać tablic nagrobnych, tylko robi im zdjęcia, a potem umieszcza je w internecie. Na zdjęciach są daty narodzin i śmierci ludzi, którzy dla niej są obcy, ale dla innych mogą być najbliżsi. W tygodniu po pracy wpada do domu jak burza, odbiera pocztę i odpowiada na maile, bo zawsze jest ich przynajmniej kilkanaście. W niedzielę, jeśli już nie biega między nagrobkami, zdarza jej się przesiedzieć cały dzień w piżamie przed komputerem. - Mam permanentny bałagan w domu - przyznaje z rozbrajającą szczerością. O tak, czuje się czasami jak detektyw Sherlock Holmes bliski rozwiązania zagadki kolejnego tajemniczego morderstwa. Ta sama adrenalina uderzająca do głowy, ściskająca żołądek ciekawość, wreszcie radość, kiedy puzzle łamigłówki układają się w logiczną całość.

Szaleństwo poszukiwań swoich przodków od dawna ogarnęło Polaków. Janusz Motyka, dziennikarz, pisarz i prezes Galicyjskiego Towarzystwa Genealogicznego opowiada, że organizują konkursy genealogiczne, na które zgłaszają się dziesiątki chętnych. Motyka traktuje swoją pasję trochę jak pracę - bo, podobnie jak dziennikarz, jako genealog musi zdobyć jak najwięcej informacji, a każda z nich musi być solidna, dobrze udokumentowana. - Nie szukam pustych fiszek, szukam żywego człowieka z krwi i kości - tłumaczy. W Polsce tysiące osób bawią się już w detektywów, właściwie w każdym województwie działa towarzystwo genealogiczne, w internecie można szukać swoich przodków przez specjalne wyszukiwarki i skontaktować się z innymi genealogami amatorami.

Nie tylko zresztą Polacy grzebią w swojej przeszłości. W Stanach Zjednoczonych swoich korzeni poszukuje ponad sto milionów ludzi, to drugie, po amatorskim uprawianiu ogródka, ulubione hobby Amerykanów. Liczba tych, którzy tworzą drzewa genealogiczne, rośnie w Niemczech, we Francji genealogów pasjonatów jest już kilkaset tysięcy. Wszyscy oni, oprócz internetu, mają do dyspozycji książki, poradniki, wreszcie największy na świecie zbiór rejestrów kościelnych i dokumentów emigracyjnych gromadzonych od 1894 roku w Bibliotece Historii Rodziny w Utah przez członków Kościoła mormonów. Na świecie działa 200 ekip wolontariuszy wyznawców Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, którzy utrwalają na kliszach dokumenty mogące pomóc w odszukaniu informacji o swoich przodkach.

"Popyt na korzenie" jest tak duży, że na świecie działają już specjalistyczne firmy, które za sowite wynagrodzenie zajmują się tworzeniem drzew genealogicznych na zamówienie. A dla tych, którym spotkanie z historią własnej rodziny popsuło nastrój, przyniosło rozczarowanie albo stres, powstał nowy dział psychologii - psychogenealogia. - Niestety, zdarza się, że nie chodzi o pasję, ale poprawienie samopoczucia. Podczas jednego z konkursów przyszła do nas mama jednej z uczestniczek. Miała pretensje, że jej córka nie wygrała, a przecież zaprezentowała takie piękne drzewo genealogiczne - opowiada Janusz Motyka. - Rzeczywiście, na dole drzewa był św. Stanisław i cesarz Otton, co wydawało nam się mocno podejrzane. I rzeczywiście, podczas rozmowy z mamą wyszło na jaw, że dziewczyna sama drzewa nie robiła, a rodzina zamówiła je w specjalnej firmie i zapłaciła za nie 12 tys. zł - dodaje Motyka.

Jedne firmy robią drzewa uczciwie, inne chcą jedynie zadowolić klienta, więc wymyślają mu bardzo znanych przodków. Zresztą, jak opowiadają nasi rozmówcy, zdarza się, że ludzie na targach staroci kupują stare zdjęcia, np. arystokracji, a potem pod te foty budują swoje drzewa. - Rywalizujemy ze sobą i to jest też element rywalizacji - mówi prof. Janusz Czapiński, psycholog społeczny. - Przez długie lata byliśmy mniej lub bardziej stłamszeni przez system, potem nasilił się w naszym kraju wyścig na status społeczny, dzisiaj liczy się prestiż, a dobre drzewo genealogiczne na pewno go wzmacnia - dodaje prof. Czapiński.

Inna rzecz, że ludzie potrzebują być kimś więcej niż tylko numerem, a są takimi bezosobowymi numerami między innymi w pracy. Chcą, żeby traktowano ich w sposób bardziej indywidualny, stąd próba odnalezienia i określenia swojej tożsamości.
Co by nie pchało amatorów do ciągłych poszukiwań, oni sami powtarzają, że najważniejsza jest radość rozwiązywania zagadek, ta zabawa w detektywa, o której wspomniała Anna Ordyczyńska.

"Poszukiwania genealogiczne stanowią swego rodzaju śledztwo polegające na zbieraniu dowodów, ich weryfikacji, analizie i wreszcie rekonstrukcji wydarzeń w oparciu o zebrany materiał i wysnute zeń wnioski" - pisze w "Poradniku genealoga amatora", uważanym za genealogiczny elementarz, Rafał T. Prinke. I dalej: "Podobnie jak detektyw, genealog musi nie tylko umieć odróżnić informacje prawdziwe od fałszywych, ale także stawiać najbardziej prawdopodobne hipotezy robocze w przypadkach, kiedy brak jest bezpośrednich dowodów. Oczywiście proces poszlakowy nigdy nie daje stuprocentowej gwarancji, że ukarana będzie właściwa osoba - tak samo hipotetyczne odtworzenie powiązań genealogicznych nie daje pewności, że są one właściwe".

Ale dla niektórych poszukiwanie swoich przodków to nie tylko zabawa w detektywa, ale rodzaj posłannictwa, przykazanie dane im od Boga. Mormoni na przykład wierzą, że każdego człowieka można ochrzcić nawet po jego śmierci. I choć to duch przodka, który zachowuje wolę i świadomość decyduje, czy chce być ochrzczony czy nie, oni muszą dać wszystkim jednakową szansę. Także każdy hindus ze względów religijnych musi znać historię swoich przodków, co najmniej do czwartego pokolenia. Z kolei w Japonii genealogia stanowiła integralny element tradycji samurajskiej, a poszczególne rody przechowywały informacje o swoich przodkach w specjalnie stworzonych do tego celu bibliotekach. Ale i tak nie do pobicia wydają się Polinezyjczycy, bo każdy z nich historię swojej rodziny obejmującą ostatnich pięćset lat wyrecytuje z pamięci wyrwany ze snu w środku nocy. Jak pisze Rafał T. Prinke, w społecznościach o strukturze plemiennej znajomość więzów krwi miała zasadnicze znaczenie nie tylko dla klasy posiadającej, lecz także dla wszystkich jej członków. Dla Europejczyków ta znajomość genealogii wydaje się nieprawdopodobna. Bo jak wymienić nazwisko prapraprababki, skoro mamy problem, żeby zapamiętać, jak będąc panną nazywała się nasza babka?

Grażyna Feltynowska, emerytowana księgowa, nie miała z tym problemu. Jak opowiada, była najstarszym dzieckiem bardzo młodych rodziców, obok byli dziadkowie, bo przez lata mieszkali jako pięciopokoleniowa rodzina. Babcia Helena Karczewska zmarła w 2009 roku i to ona pomagała odtworzyć fakty dotyczące rodziny. Zresztą, odkąd Feltynowska sięga pamięcią, dziadkowie snuli niekończące się opowieści z przeszłości. Od "zawsze" wiedziała więc, że rodzina jej ojca związana była z lasem i Puszczą Augustowską. Jej przodkowie po mieczu to bartnicy i osocznicy, którzy mogli polować, ale w zamian pilnowali lasu i dokarmiali zwierzynę. Z kolei przodkowie jej matki prowadzili w Szczepliach duże gospodarstwo rolne. To była zżyta, trzymająca się razem rodzina, Grażyna Feltynowska też czuje się związana z nią jakąś niewidzialną nicią: stąd zainteresowanie genealogią. Ale bardziej niż przeglądanie metryk pociągają ją rozmowy ze świadkami historii. Z Legionowa, gdzie dzisiaj mieszka, jeździ w swoje rodzinne strony, na Suwalszczyznę, i rozpytuje. Bo, jak w każdym śledztwie bywa, jednym z jego elementów jest przepytanie świadków. I tak dowiedziała się, że jedna z jej prababć, Ludwiczka Kowalska, była znaną w okolicy akuszerką, organizowała też coroczne pielgrzymki kobiet do Studzieniczego w intencji szczęśliwych poczęć i lekkich porodów. Ludwiczka pomogła przyjść na świat zarówno swojemu wnukowi, a ojcu Feltynowskiej, jak i jej matce, która rodziła się po sąsiedzku. Już wtedy, przy porodzie, miała ponoć przepowiedzieć, że tych dwoje kiedyś będzie razem. Te zwyczajne, ludzkie historie są dla Feltynowskiej bardzo ważne.

Janusz Motyka odkrył z kolei, że wielu jego przodków było społecznikami, znajomi śmieją się nawet, że pewne rzeczy odziedziczył w genach. - I najbardziej dumny jestem z tego, co zrobili dla innych - opowiada. I dodaje, że w jego przypadku nie liczy się tylko kolejny "odhaczony" przodek, ważna jest informacja o tym, jak ten ktoś żył, jak pracował, więc jeśli trafi na kowala, chce wiedzieć, jak wyglądała jego kuźnia, kto do niego przychodził, czy był ceniony w swojej społeczności.
Anna Ordyczyńska wie już, że jej prapradziadek Adam Feldman miał dwie żony: najpierw ożenił się z wdową sześć lat od niego straszą, a potem poślubił jej praprababcię, która po śmierci Feldmana wyszła za mąż za 13 lat młodszego mężczyznę, co w owych czasach zdarzało się niesłychanie rzadko.

Francuska psycholog Anne Ancelin Schutzenberger w swojej będącej bestsellerem książce "Ach ci moi przodkowie" pisze, że o ile łatwo jest utożsamiać się z przodkami, którzy byli ludźmi sławnymi, a przynajmniej dobrymi i utalentowanymi, o tyle odkrycie wśród nich czarnych owiec powoduje czasem przerażenie i depresję, a wtedy niezbędna jest pomoc specjalisty. Nie ma jednak rodziny, której historia nie kryłaby w sobie jakiejś tajemnicy: jedne są faktycznie trochę wstydliwe, inne po prostu zabawne. Anna Ordyczyńska w swoim drzewie genealogicznym odkryła nazwisko Dzierżyński. Wtedy przypomniała sobie rodzinne opowieści o tym, jak to szef bolszewickiej służby bezpieczeństwa Feliks Dzierżyński przychodził do jej przodków "na pożyczki". Potem w dokumentach natrafiła na ślad małżeństwa, jakie ukochana siostra Feliksa Aldona zawarła z jednym z mężczyzn z rodziny jej ojca.

Jednak zapisom w archiwalnych dokumentach na podstawie których weryfikuje się swoją wiedzę, też nie zawsze można ufać, bo wśród opieczętowanych papierzysk czeka na genealoga amatora wiele pułapek. Feltyńska wyśledziła na przykład, że kiedy ich parafialny kościół w Szczebrze spłonął na początku drugiej wojny światowej, zadanie odtworzenia danych osobowych przypadło sołtysowi. A ponieważ sołtys był dobrym człowiekiem, więc, jeśli jakaś kobieta bardzo prosiła, odejmował jej trochę lat, z kolei mężczyznom dopisywał wiosen wedle życzenia. Inna historia: jeden z kuzynów Feltyńskiej, Jakub Nowel, pełnił w rodzinie funkcję etatowego świadka i towarzyszył każdej parze młodej, która zawierała ślub. Ale z zapisów w parafialnych księgach wynika, że na przestrzeni 15 lat tego świadkowania jego wiek zupełnie się nie zmieniał: Jakub Nowel zawsze był tuż po czterdziestce.

Inna trudność, to zwyczaj, który zachował się do dziś: ślub zazwyczaj bierze się w parafii panny młodej, więc oblubieniec, dziadek, pradziadek czy też prapradziadek nagle znika genealogowi z pola widzenia, tak jakby zapadł się pod ziemię. A wtedy nie zostaje nic innego, jak tylko sprawdzać w pobliskich parafiach, czy poszukiwany przodek nie ożenił się w którąś z młodych panien. A już prawdziwym przekleństwem genealogów są nieślubne dzieci. Tymczasem w XIX wieku takie dzieci z nieprawego łoża stanowiły na Suwalszczyźnie aż 25 proc. wszystkich, które przychodziły na świat. I jak tu nie załamać rąk?
Widać więc, że genealog amator podobnie jak śledczy musi być bardzo uważny. Weryfikować tak ludzkie opowieści, jak oficjalne papiery. Tak w jednych, jak w drugich może pojawić się wiele nieścisłości, jeśli nie kłamstw, które nie przybliżają naszego śledczego do prawdy.

Kiedy już wypytamy świadków, zbierzemy wszystkie dokumenty, sprawdzimy księgi metrykalne, przychodzi czas na wysnucie hipotez, a w przypadku policyjnego dochodzenia wskazanie winnego. Ale pracę naszych detektywów różni jedna, aczkolwiek bardzo istotna spawa. Ci policyjni znajdują mordercę, kończą śledztwo, a akta sprawy lądują w pancernej szafie. Śledztwo detektywów genealogów nigdy się nie kończy.
Dorota Kowalska

Źródło:
https://polskatimes.pl/detektywi-przeszlosci-ruszaja-na-poszukiwanie-przygod-jak-wyglada-praca-genealogow-amatorow/ar/795663

Prasol - Ordyczyński

 Bronisław Prasol ożenił się z Józefą Ordyczyńską c. Tomasza Ordyczyńskiego i Katarzyny Horowskiej. Józefa Ordyczyńska była siostrą Leona Ordyczyńskiego.

 

https://www.szukajwarchiwach.gov.pl/jednostka/-/jednostka/27757428 

Udało mi się ustalić, że Bronisław Prasol i Józefa z Ordyczyńskich mieli 6 dzieci.

1. Jan Leon Prasol ur. 1886 w Leżajsku. 4 lutego 1912 poślubił Walerię Matyldę Wolf I voto Niedźwiecka, ur. 1881. Była córką Jana Wolfa i Małgorzaty Huber.

Lib Cop Lwów par. św. Anny http://agadd2.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%202067/pages/1_301_0_0_2067_0053.htm

http://agadd2.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%202067/pages/1_301_0_0_2067_0190.htm

Z tego związku syn Bronisław Michał Prasol ur. w listopadzie 1912 Lwów, chrzest  kościół Św. Anny, zam. we Lwowie ul. Królowej Jadwigi 36. Zmarł 31.12.1913 we Lwowie. 

 http://agadd2.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%202067/pages/1_301_0_0_2067_0156.htm 

Drugim synem Jana Leona był Artur Andrzej Prasol ur. 30.10.1914 we Lwowie, ochrzczony 8.11.1914 kościół św. Anny, zam. we Lwowie ul. Królowej Jadwigi 36.

2. Stanisław Wojciech Prasol ur. 16.04.1890 w Leżajsku.

3. Marianna Prasol ur. 7.12.1893 w Leżajsku.

4. Adam Prasol ur. 21.12.1895 w Leżajsku.

5. Helena Prasol ur. 5.04.1902 w Leżajsku, zm. 9.06.1902.

6. Kazimierz Prasol poślubił Teresę Turzańską ur. 8.04.1893 w Tarnowie. Teresa zm. 13.04.1986 w Warszawie.

Kazimierz i Teresa Prasolowie mieli troje dzieci - Annę, Bronisława Michała i Władysława Jana:

Anna Prasol ur. 1.07.1924 we Lwowie. Zmarła w Listopadzie 1978 w Warszawie. 

Chodziła do Szkoły Powszechnej nr 2 w Leżajsku Rok 1931/32 Oddz. VI. Fot.217/271 

 https://www.familysearch.org/records/images/image-details?page=1&keyword=szko%C5%82a&place=8155611&rmsId=TH-909-61529-85148-67&imageIndex=216&singleView=true

**

Bronisław Michał Prasol ur. 1926 w Leżajsku. Szkoła męska w Leżajsku Oddz. III. Rok 1933/34 Fot. 103/207; 73/217; Rok 1936/37 Fot. 17/207. 

 

Poślubił Władysławę Fabiańską. Ślub 1952 w Warszawie. Zmarł we wrześniu 2013 w Warszawie. 

**

Władysław Jan Prasol ur. 16.08.1929 w Leżajsku. Szkoła męska Nr 1 w Leżajsku Oddz. I. Rok 1936/37 Fot. 19/207. 

 

https://www.familysearch.org/records/images/image-details?page=1&keyword=szko%C5%82a&place=8155611&rmsId=TH-909-61279-46200-99&imageIndex=18&singleView=true 

Poślubił Janinę Mińkowską. Ślub 1952 w Pruszkowie. 

***

https://www.szukajwarchiwach.gov.pl/jednostka/-/jednostka/27757428 

Lib Cop. Leżajsk. Ślub 31.01.1888 Leon Ordyczyński & Aniela Jarosiewicz.