Jubileusz 200-lecia Parafii Tarnawiec

W 1812 roku erygowano Kościół Parafialny w Tarnawcu. Pierwszy kościół istniał już w XVIII w., administrowali go Bożogrobcy z leżajskiej Fary. Wraz z przybyciem kolonistów niemieckich w ramach kolonizacji józefińskiej do wsi Dornbach kościół został rozbudowany, a pierwszym proboszczem został ks. Leopold Lewicki. W księgach parafialnych figurują jeszcze księża: Honoriusz Stankiewicz, Aleksander Bilski, Stanisław Skorupka, Teodor Rhein, Antoni Cielenkiewicz.
Ostatecznie budowę ukończono w 1841 roku. 
Kolejnym proboszczem, przez 30 lat był ks. Franciszek Staruszkiewicz (1868-1898). Kolejno w latach 1899-1911 ks. Julian Krzyżanowski, w latach 1911-1944 ks. Ignacy Łaskawski, a następnie ks. Kazimierz Węgłowski, który zarządzał kościołem parafialnym w okresie 1944-1963.

zobacz więcej Historia Parafii Tarnawiec
W tarnawieckiej parafii byli chrzczeni, brali śluby moi przodkowie z dziada pradziada od wielu pokoleń. Chodzili na religię, byli bierzmowani w tut. kościele. Tutaj na cmentarzu parafialnym w Kuryłówce spoczywają moi prapraprzodkowie, o czym świadczą zapisy w księgach kościelnych. 

 Z okazji 200-lecia w Kościele pw św. Józefa w Kuryłówce została odprawiona jubileuszowa msza święta, którą celebrował ks. abp. Józef Michalik. Udział wzięli również byli proboszczowie parafii - ks. Antoni Bukała, ks. Ryszard Królicki i ks. Franciszek Goch. Byli też dotychczasowi wikariusze i księża dekanatu.

Serdeczne gratulacje i podziękowania za zorganizowanie tej jubileuszowej uroczystości z okazji 200-lecia parafii Tarnawiec należą się proboszczowi ks. Piotrowi Babijczukowi i ks. wikaremu Bartłomiejowi Brodziakowi.

**

Skąd pochodzą Ordyczyńscy

Nie znając historii rodziny trudno określić jednoznacznie pochodzenie nazwiska - tak napisała mi przed laty pani Prof. dr hab. Aleksandra Cieślikowa z Zakładu Onomastyki w Krakowie, kiedy poprosiłam ją o etymologię nazwiska Ordyczyński. 

Jednocześnie pani profesor napisała mi:

Szanowna Pani!

Większość starych nazwisk na –ski pochodzi od nazw miejscowości i oznaczała właścicieli (lub mieszkańców) danego miejsca (Iwanowski – z Iwanowic, Morawieński - z Morawian, itd). Później na ich wzór tworzono nazwiska na –ski od różnych podstaw.

Istniała rodzina szlachecka na Polesiu ( w dawnym pow. pińskim) o nazwisku Orda i Ordycz herbu Ostoja, znana od XVI wieku. Od tej podstawy może utworzono nazwisko Ordyczyński. Np. wyraz orda, horda, oznaczający w języku polski ‘plemię, szczep Tatarów; tatarskie wojsko, hufce’ pochodzi od tureckiego ordu ’obóz’.

Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich (t. XVb,80) podaje, że dawna nazwa Kitajgrodu (miasteczka w pow. lipowieckim w dawnej gub. kijowskiej) brzmiała Ordyczów albo Ordyczowka, nazwy te miały pochodzić od dzierżawczyni  Anny Ordyczowej.

Nazwisko to mogło także pochodzić od nazwiska Hordycz, występującego już w XV wieku (Ignacy Hordycz, mieszczanin z Krosna z r.1467). nazwisko to wywodzone jest od greckiego imienia Gordios, ros. Gordij, ukr. Hordij. Podstawą mógł być też ukraiński przymiotnik hordyj ‘wyniosły, dumny’.

Z rodzinnych przekazów wynika, że Ordyczyńscy pochodzili z Kresów (Chmielnicki nad Dniestrem). 

Legenda rodzinna leżajskich Ordyczyńskich mówi, że byli rajtarami, którzy za uratowanie życia królowi Janowi Sobieskiemu podczas odsieczy wiedeńskiej dostali ziemię w Leżajsku i jakieś tytuły. Złoty sygnet z herbem przekazywany miał być najstarszemu wnukowi. Tę legendę przekazała mi moja szwagierka Krystyna Kiersnowska z Ordyczyńskich. Nie bardzo wierzyłam w jej prawdomówność, ale taką samą historię o Sobieskim i o złotym sygnecie z herbem opowiedział mi pan Zbigniew Larendowicz. On twierdzi, że sygnet miał być przekazywany pierwszemu wnukowi. Aktualnie jego brat mieszkający w Kanadzie jest w posiadaniu tego rodowego sygnetu. 
Podczas rozmowy z Mieczysławem Larendowiczem z Krakowa - synem Zbigniewa Larendowicza dowiedziałam się, że że to on jest szczęśliwym posiadaczem tego legendarnego sygnetu, tyle, że nie jest on złoty, ale srebrny i z inicjałami JL. Otrzymali sygnet Larendowiczowie z Sieniawy. A w Kanadzie, owszem mają podobny sygnet, istotnie złoty, ale to nie jest oryginał, tylko kopia, wykonana na zamówienie brata Zbigniewa Larendowicza.
Kłopot w tym, że pan Mieczysław nie ma wnuka i w związku z tym będzie problem z przekazaniem sygnetu zgodnie z tradycją. 
Nie może więc być mowy o tym samym sygnecie, a należącym do Ordyczyńskich. Podobno Ordyczyńscy dostali ziemię na Żmuliskach w Leżajsku i to na Żmuliskach wybudowali drewniany dom, okazały niczym dworek. Na tym placu obecnie mieszkają Piątkowscy. Są potomkami Gdulów. 
Podobną historię potwierdził ŚP Jerzy Gdula syn profesora Stanisława.

Historia przekazana przez Wojtka Ordyczyńskiego , który pamięta opowieści dziadka Stanisława, że podobno uciekli przed Kozakami mordującymi mieszkańców okolicznych wiosek. Jedną z Ordyczyńskich podobno odnaleziono gdzieś w Jugosławii. Poszukiwano ją przez Czerwony Krzyż,  Ale nie mam wiedzy na ten temat. 

Pierwsi Ordyczyńscy w Leżajsku wybudowali drewniany dworek na Zmuliskach. W księgach zapisane Przedmieście Jarosławskie, dzisiaj jest to ulica w Leżajsku. Obecnie na tym miejscu mieszka rodzina Piątkowskich, której przodkowie nosili nazwisko i Ordyczyński i Gdula.

W leżajskich księgach Liber Mortui z 1795 roku podają, że Kacper Ordyka zmarł 28 stycznia 1795 (lat 78), ur się ok. 1717r (wg daty zgonu). Leżajsk, nr d. 92. To najstarszy przodek Ordyczyńskich mieszkający w Leżajsku. 10 lat młodszy był Jan Ordyka. O Janie więcej jest informacji. Walenty Ordyczyński występuje w Inwentarzu Starostwa leżajskiego z 1759 r., jako  cechmistrz sukienniczy zam. na Przedmieściu Jarosławskim. Przypuszczalnie urodził się ok 1710r.

Kim byli dla siebie Kacper, Walenty i Jan? Może bracia?

Sporo żyło Ordyczyńskich w Leżajsku w XVIII i XIX wieku. Chyba więcej, niż obecnie żyje ich w całej Polsce. Naliczyłam ok. 30 osób noszących nazwisko Ordyczyńskich w dzisiejszych czasach.

   Dziś w Polsce wg danych wyświetlanych na http://moikrewni.pl żyje 15 osób noszących nazwisko Ordyczyński.

1. Leżajsk (9)
2. m. Kielce (2)
3. m. Chełm (2)
4. Krasnystaw (1)
5. m. Wrocław (1)

W rzeczywistości statystyka na 2015 przedstawia się nieco inaczej: Łącznie 22 osoby

Leżajsk (11)- Ordyczyński Anna, Jerzy, Tomasz (mieszka i pracuje w Krakowie, zameldowany na stałe w Leżajsku), Marek, Renata, Aleksander, Maciej, Anna Maria, Izabela, Andrzej, Grażyna
Kielce - (1) Ordyczyński Cezary
Chełm - (1) Ordyczyński Piotr, 
Krasnystaw - (1) Ordyczyński Wojciech
Kraków - (5) Ordyczyński Mariusz, Urszula, Nicole, Agnieszka, Tomasz
Tarnów - (4) Ordyczyński Mateusz, Kacper, Sławomir

Dane z 1978 roku: 23 osoby - w b. woj.: chełmskim:6, kieleckim:2, lubelskim:3, rzeszowskim:10 i zamojskim:2.

Rozmieszczenie osób w Polsce noszących nazwisko Ordyczyński.

***

Podobnych informacji o swojej Prababci Dominice Ordyczyńskiej poszukuje Paweł Kukiz. Jego prababcia Dominika Ordyczyńska była żoną Pawła Kukiza ur 1843r -zm. 1906r.,  burmistrza w Uhnowie k/ Rawy Ruskiej i radnego w latach 1893-97. Zmarła w Uhnowie w 1917 roku. Rodowe nazwisko matki Dominiki to Hrobot. Była greko-katoliczką, a więc najprawdopodobniej pochodziła z małżeństwa polsko-ukraińskiego gdyż w tamtych czasach na Kresach było regułą, iż chłopcy z takich małżeństw modlą się w kościołach rzymsko-katolickich, a dziewczynki w cerkwi :-). Co do tego, że nazwisko Ordyczyński jest nazwiskiem polskim nie ma wątpliwości.  
zobacz bloga Tadeusz Kukiz, jest tam link do filmu, w którym Tadeusz Kukiz opowiada o swoich poszukiwaniach genealogicznych 

***

Ostatnio otrzymałam informacje od pana z Lubaczowa szukającego swojej rodziny pochodzącej z Żółkwi. Jego dziadek Piotr Ordon przyjaźnił się z Adamem Ordyczyńskim, zarządcą Żółkwi lub zarządcą Czeremuszny pod Żółkwią. 

***

Natomiast znalazłam w Internecie na stronach Ellisisland informacje z manifestu okręgowego:

Les lub Fes Ordyczyński lat 45 (Austrian, Rutenian - płynął z Uhnowa 15 lutego 1905 roku statkiem Finland oraz statkiem Georgia 30 marca 1906 roku. Nie umiał czytać i pisać. 

***

Ordyczyńscy z Rawy Ruskiej

AGAD Księgi metrykalne Par. Lwów - parafia św. Andrzeja (Bernardynów) sygn 781, oraz Rawa Ruska sygn 1159, 1160

Franciszek Ordyczyński ur 8 I 1836 w Rawie Ruskiej cyrkuł Żółkiew ( AGAD Rawa Ruska 1160 fot. 26); s. Antoniego i Weroniki Dziędzielewicz c. Jana, poślubił 3 VI 1866r w wieku 30 lat Karolinę Kwiatkowską c. Antoniego i Apolonii. Ślub odbył się we Lwowie - parafia św. Andrzeja (Bernardynów) sygn 781 fot. 35. 
Ten sam Franciszek Ordyczyński figuruje w Par. Lwów - parafia św. Mikołaja, dek. Lwów, sygn 839. Zapis dot. ślubu z tą samą Karolinę Kwiatkowską c. Antoniego i Apolonii http://agadd.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%20839/pages/PL_1_301_839_0021.htm 

***

Nazwiska Ordyk, Ordyka pojawiają się w księgach metrykalnych Miechocina i Dzikowa.

• Genealogia Ordyków z Dzikowa
• http://aordycz.com/family/ordykazdzikowa.doc
• Ordykowie z Dzikowa i Miechocina

Zobacz też:

• Baza miejscowości kresowych
• Franciszek Larendowicz
• Zbigniew Larendowicz
• Stanisław Jerzy Gdula

Stanisław Jerzy Gdula (1935-2011)

Prof. dr hab. inż. Stanisław Jerzy Gdula (* 1935 - †12 XI 2011, Bielsko-Biała).

Z wielkim bólem przyjęłam smutną wiadomość o śmierci Jerzego Gduli. Jerzy był moim znajomym, którego osobiście nie poznałam, a z którym regularnie przez kilka lat utrzymywałam kontakt telefoniczny. Wielokrotnie zapraszał mnie do Bielska, gdzie mieszkał. Za każdym razem obiecywałam, że przyjadę i niestety, nie udało mi się dotrzymać obietnicy. Wiedział o moich badaniach genealogicznych, dlatego chętnie dzielił się ze mną wspomnieniami z dzieciństwa, opowiadał mi o pradziadku Atanazym, o dziadku Stanisławie, o ojcu Stanisławie Tadeuszu. Bardzo ciepło wyrażał się o swojej niani p. Włochowej, dopytując czy znalazłam jakieś informacje na jej temat. Za każdym razem, kiedy do mnie dzwonił dopytywał o moje postępy w poszukiwaniu przodków. Jerzy urodził się w Leżajsku, ale musiał opuścić wraz z Rodziną Leżajsk i wyjechać do Niska. Jednak bardzo kochał swoje rodzinne miasto interesował się historią Leżajska. Wysyłałam mu Almanachy wydawane przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Leżajskiej. Jego rodzina Gdulów pochodziła ze starego rodu o tradycjach murarskich, podobnie, jak rodzina Gdulów ze strony mojej teściowej.

Jego pradziadek Atanazy Gdula był murarzem budowlanym, wysoce cenionym specjalistą sztukaterii. Miał dwie żony, jedna z nich była Rusinką. Kiedy zmarł w wieku 90 lat, w obrządku pogrzebowym brał udział zarówno ksišądz rz-kat., jak również pop. Pochowany jest na Cmentarzu Komunalnym w Leżajsku.

Stanisław Gdula - dziadek Jerzego

Dziadek Stanisława Jerzego Gduli, Stanisław Gdula po ukończeniu szkoły technicznej, jako specjalista geodeta górnictwa naftowego, wyemigrował z Leżajska, pracując przez całe swoje zawodowe życie w Borysławiu (przy geodezyjnym dokumentowaniu złóż roponośnych). W okresie I Wojny Światowej był uwięziony przez władze austriackie w 1918 za prace niepodległościowe i uwolniony dopiero z początkiem 1919 r. Po II Wojnie Światowej po repatriacji w 1945r. z Borysławia, osiedlił się na stałe w Gliwicach. Miał 4 dzieci, córkę Marię, syna Stanisława Tadeusza - ojca Jerzego, miał też syna Zbigniewa, który ukończył Gimnazjum oo. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem, a po studiach prawniczych pracował przed wojną, jako sędzia w Samborze, po wojnie jako radca prawny w Kędzierzynie. Kolejny syn Romuald ukończył szkołę kadetów we Lwowie oraz Oficerskąš Szkołę Łączności w Zegrzu. W czasie wywózki do Katynia udało mu się zbiec z transportu, ukrywał się w Warszawie pod nazwiskiem Olejniczak ps. Mrówka. Konstruował radiostacje. Jako oficer łączności prowadził nasłuchy radiowe z Zachodem. W 1943 roku namierzony przez niemiecki wywiad został aresztowany i osadzony na Pawiaku, gdzie zginąšł. Jego działalność konspiracyjna została opisana w książce Kazimierza Malinowskiego 'Żołnierze łączności walczącej Warszawy'.

    Prof. dr hab. inż. Stanisław Jerzy Gdula był synem profesora Stanisława Tadeusza Gduli i Jadwigi Magdaleny z Romańskich.

       Ojciec Jerzego Gduli prof. Stanisław Tadeusz Gdula po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Borysławiu zamieszkał w Leżajsku u ciotki Tekli Larendowicz z Gdulów, gdzie podejmuje dalszą naukę w Gimnazjum Realnym w Leżajsku, które ukończył egzaminem dojrzałości w 1924 r. W latach 1924-1929 studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym, pod opieką naukową takich światowych sław jak Prof. Stefan Banach oraz Prof. Hugon Steinhaus. Egzamin dojrzałości jako wyróżniający się student składa w dniu 15 listopada 1929 r. uzyskując tytuł magistra. Po ukończeniu studiów jako wyróżniający się absolwent, przez rok został zaangażowany jako prywatny nauczyciel w posiadłościach rodziny Hrabiego Dzieduszyckiego. Od 1 września 1930 roku zostaje zaangażowany początkowo, jako nauczyciel kontraktowy matematyki, fizyki i chemii w 8-klasowym Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Leżajsku, a po zdaniu państwowego zawodowego egzaminu kwalifikacyjnego przed komisją we Lwowie zostaje zatrudniony na stałe jako nauczyciel mianowany.

prof. Stanisław Tadeusz Gdula z uczniami 

W 1934 roku prof. Stanisław Gdula zwiera związek małżeński ze swoją uczennicą Jadwigą Romańską, absolwentką Leżajskiego Gimnazjum. W obawie przed wybuchem zbrojnego oporu Polaków przeciw hitlerowskim okupantom z okazji zbliżającego 11 listopada 1939 roku, prof. Stanisław Gdula wraz z innymi profesorami oraz zacnymi obywatelami miasta Leżajska, zostają aresztowani i jako zakładnicy osadzeni na dwa miesiące w więzieniu w Rzeszowie. Po powrocie z więzienia, jako jeden najmłodszych, przed wybuchem wojny nauczycieli gimnazjalnych prof. Stanisław Gdula choć miał już na utrzymaniu żonę i trójkę małych dzieci, w ogromnym poczuciu patriotycznego obowiązku podejmuje się organizacji Tajnego Nauczania na poziomie szkoły średniej w Leżajsku. Działając pod konspiracyjnym pseudonimem LECH. W tym okresie czasy zamieszkuje wraz z najbliższa rodziną żony w domu rodzinnym swojej żony, przy ulicy Mickiewicza 24 (aktualnie 32).

Pod koniec okupacji prof. Stanisław Gdula znalazł się na ostatniej wywieszonej przez Niemców liście zakładników, wyznaczonych do rozstrzelania w razie jakiegokolwiek agresji Polaków, w stosunku do lokalnych wojskowych lub policyjnych placówek niemieckich. Jednocześnie 10 lipca 1944 r. prof. Stanisław Gdula zostaje też wyznaczony, lecz tym razem wraz z całą rodziną, na liście zakładników do rozstrzelania, wywieszonej przez nacjonalistów ukraińskich spod znaku UPA. Ukraińcy bali się odwetu ze strony Polaków za to, że w okresie okupacji kolaborowali z Niemcami.
Po zakończeniu w dniu 22 lipca 1944 r działań wojennych na terenie Leżajska, Stanisław Gdula już pod koniec lipca 1944 r. na polecenie władz miejskich przystępuje do pełnego odtworzenia struktur organizacyjnych leżajskiego gimnazjum. Gimnazjum to, od dnia 1 września 1944 r wznawia w pełnym wymiarze swoją działalność dydaktyczną.
Od 1 września 1944 roku Stanisław Gdula zostaje kierownikiem leżajskiego gimnazjum, a 4 stycznia 1945 r zostaje mianowany przez Ministra na dyrektora szkoły.

Z przyczyn ideowych, jak też jako człowiek głęboko wierzący, odmówił przystąpienia do PZPR a tym samym zadeklarowania pełnej lojalności politycznej względem nowych władz. Dlatego też decyzją Kuratorium został zawieszony w czynnościach nauczyciela i dyrektora Szkoły. Zostaje przeniesiony do pracy w 11-letnim Liceum Ogólnokształcącym w Stalowej Woli od dnia 1 września 1949 r, gdzie uczył matematyki i fizyki, a także okresowo w przypadku choroby nauczyciela łaciny prowadził w zastępstwie za niego lekcje łaciny. Od początku roku szkolnego 1952/53 pod zarzutem klerykalizmu zostaje służbowo przeniesiony do pracy w Liceum Ogólnokształcącym w Nisku.

Grób Stanisława i Jadwigi Gdulów

30 stycznia 1960 roku podczas konferencji w szkole prof. Stanisław Gdula, dostaje wylewu krwi do mózgu, szybko traci przytomność i po czterech godzinach nie odzyskawszy przytomności umiera w miejscowym szpitalu.
Pochowany jednak zostaje w rodzinnym mieście swoich przodków w Leżajsku. Na płycie nagrobkowej miejsca wiecznego spoczynku profesora widniej napis „Non Omnis Moriar” – [Nie wszystek umarłem]. W okresie pracy profesora w Nisku jego małżonka Jadwiga zachorowała na ciężką wówczas chorobę gruźlicę kości.

Profesor Stanisław Tadeusz Gdula wraz z małżonką wychowali pięcioro dzieci, z których każde ukończyło magisterskie studia techniczne na Politechnice Gliwickiej w poniższej kolejności:

• Stanisław Jerzy – mechanik-energetyk - profesor zwyczajny dr hab. inż. Akademii w Bielsku Białej, członek PAN, specjalista z zakresu termodynamki
• Barbara – mechanik- energegtyk starszy projektant- pomiarowiec
• Andrzej Gdula - dr nauk technicznych – mechanik-energetyk, adiunkt kier. Zakł. Proj. IChN, Główny Proj.
• Jolanta –chemik – starszy projektant – inst. uzdatniania wody
• Krzysztof – automatyk – Prezes Zarządu Vattenfall Sales Poland w Gliwicach

• Zbysiu - najmłodszy syn ur. w 1940 roku, zachorował na złośliwy nowotwór i po kilku miesiącach choroby w cierpieniach umiera w 1941r.

Prof. dr hab. inż. Stanisław Jerzy Gdula był wieloletnim pracownikiem naukowym Politechniki Śląskiej, nauczycielem akademickim, wychowawcą i przyjacielem wielu roczników studentów i kadry naukowej.

Absolwent Wydziału M-E, od 1957 r. asystent w Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych u prof. Stanisława Ochęduszki, od 1963 r. adiunkt; od 1966 r. docent. W 1975 r. uzyskał tytuł profesora. Wypromował 11 doktorów nauk technicznych, z którymi, jak mi opowiadał przyjaźnił się, utrzymywał z nimi kontakt. Organizował zjazdy koleżeńskie, na które przygotowywał pisane przez siebie wspomnienia.

W roku 1978 przeniósł się do Filii Politechniki Łódzkiej w Bielsku-Białej, przekształconej w roku 2001 w ATH, gdzie był kierownikiem Katedry Termodynamiki. Przez kilka kadencji członek Komitetu Termodynamiki i Spalania PAN.

Aktywnie uczestniczył w działalności związkowej – w ZNP, a później w NSZZ Solidarność i w samorządzie terytorialnym; pełnił m.in. funkcję przewodniczącego sejmiku województwa bielskiego. W uznaniu zasług został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką ZNP, Odznaką Zasłużonego w Rozwoju Województwa Katowickiego oraz innymi licznymi wyróżnieniami, w tym Nagrodami Rektora Politechniki Śląskiej.

Prof. dr hab. inż. Stanisław Jerzy Gdula zmarł 12 listopada w wieku 76 lat zmarł
Uroczystości pogrzebowe odbyły się 17 listopada (czwartek) o godz. 12:00 w Kościele Parafialnym p.w. NMP Królowej Świata w Bielsku-Białej przy ul. Startowej (Cygański Las). Prof. dr hab. inż. Stanisław Jerzy Gdula został pochowany na Cmentarzu przy ul. Pszczelej (Błonia) w Bielsku-Białej.

zobacz też:

prof. Stanisław Tadeusz Gdula
Andrzej Gdula

Julia Magdalena Milli

Dostałam  od Bartka Blaschke metrykę ślubu z informacją:

Ostatnio przeglądałem szuflady mojej ś.p. babci i znalazłem metrykę ślubu Julii Milli, córki Henryka i Józefy Wanderschest. Wnioskuję, że jesteśmy jakoś z nimi spokrewnieni. Wydaje mi się, że Henryk Milli był bratem Jana Milli.

Metryka ślubu

Władysław Zawirski s. Antoniego i Józefy Schaff. Tuligłowy poślubił 31 października 1875r  Julię Magdalenę Milli c. Henryka i Józefy Wanderszeit ur. 12 kwietnia 1858.Jarosław.

Świadkowie: Józef Zawirski i Kacper Zabłotny

Diecezja Przemyska, dekanat Jarosław. 1875/T 35. Pag. 69
Poszukiwanie przodków Milli

http://aordycz.blogspot.com/2012/03/pikulscy-z-lezachowa.html
http://aordycz.blogspot.com/2012/05/antoni-milli.html
http://aordycz.blogspot.com/2011/07/ksiegi-koscielne-odkrywaja-tajemnice.html
http://aordycz.blogspot.com/2010/11/w-poszukiwaniu-korzeni-skad-pochodza.html

Dodaj napis

Antoni Milli

Przeglądając Index Rodzin związanych z Gillershof w latach 1783-1870, odnalazłam Antoniego MILLI, (Beruf:.9.1907) [232] . Kim był ów Antoni? Moi przodkowie pochodzili z Dornbach par. Tarnawiec. Najstarszy Antoni, jakiego odnalazłam w Wyciągu Familijnym Dornbach pag 37. Fot P1180911.jpg to był mój 3x pradziadek, urodzony 1 lutego 1835 r, mieszkający w Dornbach 29, który ożenił się z Valburgą Hoffmann ur. 3 czerwca 1814 roku. Wygląda na to, że ożenił się z kobietą starszą od siebie o 21 lat. Z tego związku urodził się Adam, mój 2x pradziadek, potem córka Adama - Marianna Milli - moja prababka.

***

Innym Antonim Milli w moim drzewie był urodzony 11 lutego 1863 roku w Dornbach 4, jako syn Johana Milli i Doroty Beigert. 

     W Spisie Ludności Miasta Krakowa z 1890 roku (strona 754 / 758) odnalazłam 26 letniego Antoniego Milli ur 6 lutego 1863 roku w Tarnawcu pow. Łańcut, Galicja. Antoni wynajmował mieszkanie przy ul Pijarskiej 5 u pani Julii Królikowskiej. Dodatkowe informacje można wyczytać z karty: religia rz-kat, stan wolny, znajomość języków -polski, niemiecki, francuski, ck urzędnik pocztowy w czynnej służbie.
Julia Królikowska - właścicielka kamienicy, lat 50, dom na hipotekę 1905, mieszkał z nią syn Józef - student Politechniki we Lwowie, syn Adam oraz dodatkowo jeszcze wynajmował mieszkanie Dutkiewicz Tomasz słuchacz filozofii.

http://mbc.malopolska.pl/dlibra/doccontent?id=66737 

Kraków ul. Pijarska 5

Bartosz Blaschke przesłał mi informacje znalezione w Spisie Ludności miasta Krakowa z 1910 roku. Antoni Milli z rodziną (żoną Wilhelminą i dziećmi). Spis ludności miasta Krakowa z r. 1910, Dz. VI, T. 10. pozycja: 1896.

***

CK Urząd pocztowy i telegraficzny Kraków III (Stradom) - Naczelnik Tretter Wł., oficyał Antoni Milli. Źródło: Kalendarz Głosu Narodu na rok 1901.

str. 77/264 https://jbc.bj.uj.edu.pl/Content/362396/PDF/NDIGCZAS016626_1901.pdf

W Księgach kościelnych Dornbach natknęłam się na podpis Antoniego Milli, jako świadka na ślubie, z dopiskiem adjunkt pocztowy. Ślub Henryka Mędraka i Anny Kujbida odbył się w 1901 roku w Ożannie par. Tarnawiec.




Informacje z 2 września 2024

Spacerując z aparatem fot. po Cmentarzu Rakowickim w Krakowie zupełnie przypadkowo znalazłam w Kwaterze KWU zach/płd grób Antoniego Milli, jego syna Jana Milli i Heleny Milli. Zweryfikowałam informacje w Biurze Obsługi Klienta Cmentarza Rakowickiego, porównując z informacjami, które wcześniej odkryłam.

Antoni Milli ur. 11 lutego 1863 roku w Dornbach 4, jako syn Johana Milli i Doroty Beigert. To ten sam, który mieszkał w Krakowie na ul. Pijarskiej 5, kiedy miał 26 lat, stan wolny. 

Kiedy się ożenił z Wilhelminą Milli mieszkał w Krakowie wg spisu z 1910 roku na ul. Kołłątaja 7. Mieli dzieci:

Jan ur. 13 X 1893 Kraków - zm. 29 V 1957 Kraków

Dorota ur. 30 I 1895 Kraków

Roman ur. 21 VII 1896 Kraków - zm. 24.02.1933, Warszawa więcej: Milli Roman 1896-1933)

Stanisław ur. 30 VIII 1898 Kraków - zm. Warszawa; Bródno. Oficer WP

Marian Julian ur. 21 XI 1901, Leżajsk - syn Antoniego i Heleny Niwickiej (2 voto Antoniego).

Helena Milli z d. Niwicka ur 1860- zm. 3.04.1908 w Leżajsku, lat 48, żona Antoniego Milli (*6.02.1863, Dornbach - zm. 19.11.1919). źródło: Skanoteka Lib Mortui Leżajsk fot.014.jpg.

 

Antoni Milli - pułkownik WP. Zmarł 19 XI 1919 roku, podobno zmarł w Lublinie. Został przywieziony do Krakowa i pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Rzeczywiście odnalazłam wpis w Bazie Indeksów "Lubelskie Korzenie" zmarł w Lublin-Garnizon w 1919 roku, Księga oddziałów lotników, akt 107/1919. (Jest tam skan dokumentu, niestety, link nie działa). >> https://regestry.lubgens.eu/viewpage.php?page_id=1057

 

Jan Milli ur. 13 X 1893 to syn Antoniego i Wilhelminy (ur. 28 X 1868, Klagenfurt, Karyntya). Mieszkał w Krakowie, ul. Kołłątaja 7. Jan Milli oficer V Pułku Legionów I Brygady, dyplomowany major WP. Zmarł 29 maja 1957 roku.

W tym samym grobie spoczywa Helena Milli, zm. 8 XII 1992. Kim była? Nie dopytałam w Biurze Obsługi Klienta.

 

Kiedy Antoni Milli mieszkał z rodzicami w Dornbach par. Tarnawiec razem z nim wychowywała się moja prababka Marianna Milli, jej siostry Katarzyna Milli i Małgorzata Milli. Zamieszkały kiedy zostały sierotami, bowiem najpierw zmarła ich matka Małgorzata Schoesser, a wkrótce ojciec Adam Milli. 

Siostra Antoniego Milli - Marianna Milli wyszła za mąż za Kazimierza Szczepkowskiego.

Siostra Antoniego Milli - Katarzyna Milli wyszła za mąż za Piotra Pikulskiego. Pochowana jest na Cmentarzu Rakowickim, zmarła 5 XI 1920 roku, lat 59.

 

***

Mam jeszcze Antoniego Milli s. Jana. Urodził się 22 czerwca 1887 roku. W 'Dziejach Leżajska' prof. Józefa Półćwiartka można wyczytać, że w w 1879 r dyrektor telegrafów ze Lwowa powiadomił władze miejskie Leżajska, że otworzy stację, jeżeli miasto da pomieszczenia.

Wydzierżawił je miastu na ten cel właściciel apteki Emil Denker (1842-1921), powstaniec styczniowy. Od 1899r miasto wydzierżawiło swój budynek dla poczty i telegrafu, umowę przedłużono po 10 latach na dalszy okres. Poczta konna istniała do końca panowania austriackiego. Pocztą kierował naczelnik, pomagali mu asystenci. W 1861 roku poczmistrzem została Maria Gnändiger, w roku 1872 Maria Kiszakiewicz, którą zastąpił w roku 1901 Józef Piórecki. Jak udało mi się ustalić, Maria Kiszakiewicz urodziła się w Lubaczowie, jej rodowe nazwisko Fruzińska. Gdy jej mąż Bazyli Kiszakiewicz zmarł w 1857 roku, poślubiła 22 stycznia 1860 roku Antoniego Luckschandla. Zmarła w 1898 roku i jest pochowana na Starym Cmentarzu w Leżajsku.
Na leżajskim Forum prowadzonym przez Genka Kwiecińskiego znalazłam informacje, że pocztmistrzem w Leżajsku od 1864 r. był Teodor Baczyński z Hłudna, a Jakub Baltarowicz z Mościsk (?) – właścicielem poczty w Leżajsku (nr domu 147), tylko nie wiem w jakich latach.
AGAD Par. Lwów - parafia św. Andrzeja (Bernardynów), dek. Lwów; Księga metrykalna urodzeń, ślubów i zgonów sygn. 782, rok 1882.

http://agadd.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%20782/pages/PL_1_301_782_0299.htm
***

Wygląda na to, że Teodor Baczyński był zięciem Marii Gnändiger.
W Chołojowie Par. Dobrotwór, dek. Busk ur się Adam Baczyński s. Teodora i Franciszki Gnängiger dyr. poczty w Leżajsku.

http://agadd.home.net.pl/metrykalia/301/sygn.%201750/pages/PL_1_301_1750_0006.htm

***

Od 1904 r naczelnikiem poczty leżajskiej został Antoni Milli, jego asystentami byli Stanisław Grodecki i Kazimierz Płachociński. Placówka otrzymała nr 28. W 1909 r naczelnikiem poczty został Stanisław Szlaiber, oficjałem Leon Chomicki, asystentem Leon Rawski. W 1912 r doszedł do tej placówki, jako asystent Grzegorz Podhorecki, a w 1914 r na to stanowisko doszedł Jan Sołtys. 

Wydaje mi się, że ów naczelnik poczty to mój Antoni, a jednocześnie ten sam z Gillershofu. Na jego miejsce zatrudniono w 1909 r Stanisława Szlaiblera.

Z przekazów rodzinnych wiem, że w Leżajsku mieszkał Jan Milli, który zmarł w czasie I wojny światowej i pochowany jest w Leżajsku. Grobu nie udało mi się odnaleźć, chociaż podobno jego grobowiec gdzieś na cmentarzu leżajskim jest.

Więcej informacji o Marii Kiszakiewicz piszę w blogu o jej mężu Antoni Luckschandel.

Zobacz też:

Milli Roman (1896-1933)

Gillershof

Gillershof to podleżajska wieś należąca do gminy zbiorowej i parafii w Giedlarowej. Wieś zasiedlona przez kolonistów niemieckich, którzy na początku ery austriackiej przybyli do miasta w związku z józefińską akcją kolonizacyjną. Osadnikami byli wówczas urzędnicy i rzemieślnicy niemieccy (katolicy, ewangelicy). Jesienią 1787 roku przybyło sześciu pierwszych osadników niemieckich, w 1808 roku liczba mieszkańców kolonii wynosiła już 120 osób. 

Gillershof (Lezajsk) 1783-1894 Familybook Index

Do 1935 roku Gillershof była małą wsią należąca do gminy zbiorowej i parafii Giedlarowa. Wieś liczyła zaledwie 28 numerów i 175 mieszkańców. Sołtysem wówczas był Józef Baj. 14 kwietnia 1935r mieszkańcy wysłali petycję do Min. Spraw Wewnętrznych o przyłączenie do Leżajska. Dwa miesiące później wieś Gillershof została przyłączona do miasta Leżajska, przekształcając ją w ulicę. Kolejno nosiła nazwę ulicy ks. Skorupki, a potem ulicy Moniuszki.

JÓZEF PÓŁĆWIARTEK „Dzieje Leżajska" podaje:
Geneza tej kolonii sięga początków 1787 roku, nie zaś jak podaje H. Lepucki 1788 roku. Jesienią 1787 roku przybyło sześciu pierwszych osadników niemieckich, którymi byli: Lenart, Polenbach, Michael Uibel, Jakob Stein, Jakob Diker, Kari Schmidt, Nikolaus Schmidt.

W dostępnej literaturze, jak i na genealogicznych stronach internetowych spotyka się wiele błędnie zapisanych nazwisk. Błędy mogą być z powodu nieczytelnych zapisów w księgach, zapisów fonetycznych, błędnego odczytu zapisów etc. np Dicker jako Diker, Bauer odczytany jako Baber, Pauer, Neu jako Ney, Nej, Neuls jako Neils, Neilz, Neuels, Bayer jako Beyer, Bejer, Schick jako Schück, Schik, Uibel jako Übel, Würtz jako Wertz, Werz, a nazwiska Bankart, Bangart, Bankhard, Bankard to najprawdopodobniej Beigert pisane różnie w księgach, również jako Baygert, Bajgert, a nawet w księgach grekokatolickich jako Pejgert, Fuhrmann jako Faierman, Tratmann, jako Trautmann.

Odnalazłam informacje o tych rodzinach. Index Rodzin związanych z Gillershof w latach 1783-1870. Odnalazłam tu Antoniego MILLI,  (Beruf:.9.1907) [232] , którym powinnam się zainteresować. 

Jan Jakub Michał Decker (s. Johana Petera Deckera i Anny Katarzyny Schuch) ur 19 sierpnia 1753  w Wolfersweiler przyjechał z żoną Reginą Fryderyką Beyer (c. Jana Jakuba Bayer i Karoliny Kraut) ur 13 kwietnia 1760 w Duchroth/ Rheinland-Pfalz, przyjechali najprawdopodobniej do Königsberg, mieli 11 dzieci, z czego co najmniej 8 dzieci ur się własnie w Königsberg. Tylko Filip urodził się w Gillershof.
Dzieci Jana Jakuba Michała Deckera i  Reginy Fryderyki Beyer 

1.  Karolina Elisabeth DECKER b: 10 AUG 1784 in Königsberg, Gal. Nr.13. Miała 10 dzieci, większość urodzonych w Josefsdorf
2.  Georg Jakob DECKER b: 26 FEB 1789 in Königsberg, Gal. Nr.13
3.  Johann DECKER b: 26 FEB 1789 in Königsberg, Gal. Nr.13
4.  Karl Friedrich DECKER b: 26 MAR 1791 in Königsberg, Gal. Nr.13
5.  Katharina Magdalene DECKER b: 12 FEB 1793 in Königsberg, Gal. Nr.13
6.  Anna Margaretha DECKER b: 24 FEB 1795 in Königsberg, Gal. Nr.13
7.  Johann Mathias DECKER b: 9 FEB 1779 in Königsberg, Gal. Nr.13
8.  Maria Margaretha DECKER b: 9 MAR 1799 in Königsberg, Gal. Nr.13
9.  Maria Magdalena DECKER b: 1803
10.  Maria ... DECKER b: 1805
11.  Philipp DECKER b: 29 SEP 1808 in Gillershof GAL.

Jan Jakub Schmidt urodził się w Duchroth jego żona Katarzyna Elżbieta Decker urodziła się też w Niemczech, gdzie urodziło im się jedno dziecko -Elżbieta Zofia Schmidt ur w Oberhausen. Następne dzieci urodziły się już w Gillershof 6.
Dzieci I voto: Jana Jakuba Schmidta i  Katarzyny Elżbiety Decker (ich ślub 14 kwietnia 1760 w Durchroth)

1.  Elisabeth Sophia SCHMIDT b: 25 SEP 1782 in 55585 Oberhausen
2.  Katharina Margaretha SCHMIDT b: 14 JUL 1785 in Gillershof 6
3.  Margarethe SCHMIDT b: 9 DEC 1789 in ?; Gillershof 6
4.  Katharine Elisabeth SCHMIDT b: 9 DEC 1789 in Königsberg, Gilleshof 6

Jana Jakuba Schmidt ożenił się po raz drugi, ślub 28 stycznia 1790 w Gillershof 8.
Dzieci II voto: Jana Jakuba Schmidta i Katarzyny Elżbiety Schmidt (ur 26 grudnia 1769 w Oberndorf)

1.  Georg Schmidt b: 26 FEB 1792 w Gillershof 6
2.  Frederika SCHMIDT b: 24 MAR 1794 w Gillershof 6
3.  Maria Katharina SCHMIDT b: 1796
4.  Brigitta K SCHMIDT b: 2 MAR 1796 w Gillershof 6
5.  Karl Nicolaus SCHMIDT b: 2 DEC 1798 w Gillershof 6
6.  Georg Ludwig SCHMIDT b: 1801 w Gillershof

Karl Schmidt, 
Nikolaus Schmidt.

Eberhard Köhler (ur 1752-zmarł w Gillershof) z żoną Maria Margaretha Hund.
Dzieci:

• Heinrich Köhler (ur ? -zm przed 18 lipca 1802 w Gillershof)
• Catharina Elisabetha Köhler (1781-21 lutego 1844 w Gillershof)
• Johann Adam Köhler (ur 24 kwietnia 1785 w Gillershof) poślubił Marię Katarzynę Nessel (ur. Duchroth, Kreuznach, Rheinland-Pfalz, Germany). Ich ślub 11 czerwca 1801 w Königsberg, Lancut, Galizien, Austria
• Anna Köhler (ur 5 sierpnia 1887 Gillershof -zm 14 stycznia 1788 Gillershof)

**

W udostępnionych przez AGAD Księgach kościelnych Par. Lwów, parafia św. Anny, dek. Lwów;(Księga metrykalna urodzeń, ślubów i zgonów dla całej parafii) Sygn 1621 Fot. 0185.jpg odnalazłam zapis ślubu:

24 letni Jakub Jan Köhler ur 22 IV 1872  murarz z Gillershofu s. Elżbiety Köhler - 23 XI 1896 poślubił we Lwowie 23 letnią Zofię Tryczyńską z Leżajska ur. 26 V 1873 córkę Józefa Tryczyńskiego i Agnieszki Eustachiewicz

****

Wykazali się bardzo niewielkimi obszarami użytkowanej ziemi (od 200—800 sążni kwadratowych ról). Jest to uchwycony bardzo wczesny moment rodzenia się osady, która w dwa lata później (1789 rok) liczyła już 17 rodzin wyznawców zreformowanych¹⁸¹. Tę samą liczbę domów (17) odnotowano w Gillershofle w 1808 roku. Liczba mieszkańców kolonii wynosiła wówczas 120 osób (sąsiednia wieś Giedlarowa 1735 osób). Również i w 1820 roku utrzymała się ta sama liczba gos­podarstw w kolonii, dopiero w roku 1847 było ich 22.

Była to kolonia nieduża, obejmująca łącznie w 1846 roku 382 morgi i 215 sążni użytków rolnych. Zdecydowana większość osadników posiadała po 16 mórg i 217 sążni użytków rolnych, ale było też dwóch osadników znacznie odbiegających zamożnością (Adam Keller nr domu 17 i Friedrich Schmidt nr domu 16), posiadających po 27 mórg i 249 użytków rolnych. Najbiedniejszą grupę stanowili wówczas chałupnicy i komornicy (3 gospodarstwa). Nadziałami ziemskimi nie odbiegała ta kolonia od pozostałych kolonii w Leżajskiem. Gmina natomiast w tej kolonii dysponowała znaczną wspólnotą (84 morgi i 88 sążni), dającą duże możliwości inwencji gospodarczych w swej społeczności. Kolonia ta położona u granic miasta Leżajska miała duże możliwości kontaktów rynkowych z miastem i przemieszczeń ludnościowych do tego grodu.

A oto wykaz kolonistów Gillershofu z 1846 r.: Friedrich Nessel (nr domu l), Jakob Stein (nr 2), Konrad Werne (nr 3), Friedrich Becker (nr 4), Jakob Schmidt (nr 5), Peter Becker (nr 6), Jakob Keiper (nr 7), Ludwig Bauer (nr 8), Ludwig Polenbach (nr 9), Michael Uibel (nr 10), Georg Stein (nr 11),Jakob Duker (nr 12), Ludwig Kraut (nr 13), Peter Polenbach (nr 14), Elizabeth Polenbach (nr 15), Georg Schmidt (nr 16), Friedrich Keller (nr 17),Leonard Polenbach (nr 18), Christof Becker (nr 19), Michael Stein (nr 20), Johan Filipczyk (nr 21), Marcin Szewczyk (nr 22).

Napływ kolonistów z krajów niemieckich do dóbr leżajskich miał różne natężenie w czasie. Tworzyli oni nie tylko kolonie wiejskie, ale osadzali się też w mieście Leżajsku. Pierwszymi osadnikami w mieście, odnotowanymi w dokumencie z 6 września 1786 roku byli:

Johan Heinrich Schőnborn (3 osoby), cieśla przybyły z Bach, pow. Biebrich, katolik;

Johan Tratmann (5 osób), cieśla, przybyły z Reichenberg, pow. Passenheim, katolik;

Georg Wagner (2 osoby), przybyły z Ober-Lanzwill, pow. Nassau, ewangelik;

Johan Rohrmann (5 osób), przybyły z Gundersbium, pow. Leiningen, ewangelik;

Philipp Móhibach (4 osoby) przybyły z Birmeisheim, pow. Posenheimisch, ewangelik;

Georg Spies (2 osoby) przybył z Dollesheim, pow. Posenheimisch, katolik;

Jakob Becher (2 osoby), przybył z Gundersbium, pow. Leiningen, ewangelik;

Johan Pilger (2 osoby), przybył z Theilscheim, Palatynat, katolik;

     Baltazar Rothmacher (2 osoby), przybyły z Theilscheim, Palatynat, katolik;

     Heinrich Emerich, (4 osoby), przybył z Illesheim, Palatynat, ewangelik;

     Friedrich Salling (3 osoby), przybył z Bamshein, Palatynat, ewangelik;

     Theobald Rein (8 osób), przybył z BlofTen, hrabstwo Zőtern, ewangelik;

     Jakob Rosbach (8 osób), przybył z Illescheim, Palatynat, ewangelik;

     Martin Stanzel (3 osoby), przybył z Nistow, Prusy, ewangelik.

W następnych latach przybyli kolejni osadnicy do Leżajska, nierzadko już z kolonii wiejskich okolic Leżajska. Przybywali do miasta ludzie młodzi (mała liczba osób w rodzinie) i najczęściej rzemieślnicy. Leżajskie natomiast dobra kameralne wchłaniały głównie rolników, w mniejszym stopniu rzemieślników.

Zanim wykształciła się samodzielna kolonia, od przybycia pierwszych osadników do dóbr kameralnych mijały niekiedy długie miesiące, a nawet lata. Tak było np. w przypadku kolonii Gillershof i Kőnigsberg. W późniejszym Gillershofie pojawił się już 13 września 1783 roku Ludwig Decker (2 osoby w rodzinie) z Duchroth; latem następnego roku przybyło trzech kolejnych osadników (Georg Spiez — 6 osób, Michael Kraut — 3 osoby, Friedrich Werner — 4 osoby), a w 1785 roku dwóch kolejnych osadników Georg Pollenbach — 5 osób Nicolaus Bauer — 4 osoby.  

****

W latach 30. ub. wieku w Gillershof mieszkało kilku gospodarzy, którzy zarządzali gospodarstwami powyżej 5 ha. Byli to: Józef Czubat, Stanisław Juśko, Władysław Leja, Marcin Rakuś, Józef Śliż.

****

Linki:

• Gillershoff Blog   
• Żołnierze Cesarsko-Królewskiej Armii Austrowęgierskiej - Uczestnicy I wojny Światowej związani z Leżajskiem       
• Gillershof(Lezajsk)1783-1894 Familybook Index
• Lezajsk1805-1891 Familybook Index
• Index of OFB Familybook Villages