Internet pomocny w genealogii

To było kilka lat temu. Ślęczałam w laboratorium nad mikroskopem, kiedy zadzwonił telefon.

- Dzień dobry pani Aniu. Tu mówi Małgorzata Zawilska.

Nie kojarzyłam zupełnie osoby, nazwisko nic mi nie mówiło.

- Jestem córką Marylki Ordyczyńskiej, tej, o której tak ciepło pisze pani na stronie internetowej poświęconej mojej mamie. Dzwonię z Gdyni.

Bardzo się ucieszyłam. Istotnie, stworzyłam stronę Marylce Ordyczyńskiej. Osobie, o której znalazłam niewielką wzmiankę w książce ‘Dzieje Leżajska’ – Józefa Półćwiartka. Motywacją było zbieranie informacji pomocnych w moich badaniach genealogicznych. Od czegoś trzeba było zacząć, a to była jedyna informacja o osobie noszącej nazwisko mojego męża. Nikt wśród rodziny nie potrafił mi powiedzieć, czy Marylka była krewną moich Ordyczyńskich. Nawet leżajscy regionaliści nie wiedzieli o niej nic więcej, niż to co było napisane książce. Założyłam więc witrynę, licząc na odzew Internetu.

Moja taktyka okazała się trafna. Radość była tym większa, że jak się dowiedziałam Marylka jeszcze żyje. A urodziła się w 1914 roku. Wielka wojna wybuchła 28 lipca, a dwa tygodnie później 15 sierpnia 1914 roku urodziła się Marylka >> Sylwetki Leżajszczan - Maryla Ordyczyńska 

Potem poszło już gładko. Małgosia okazała się bardzo serdeczną i gadatliwą osobą. Jednym tchem opowiadała mi o swojej mamie.

Absolwentka Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Chrobrego w Leżajsku w 1933-1934. Należała do Sodalicji Mariańskiej.

Studentka Uniwersytetu JK we Lwowie. Ukończyła Wydział Historii. Należała do Narodowej Organizacji Wojskowej w Leżajsku. Aresztowana 16 maja 1940 roku, osadzona w jarosławskim, a następnie przemyskim więzieniu. Udało jej się uciec z więzienia, poszukiwana listem gończym, schroniła się w Warszawie. Zmieniła nazwisko na Sierpniewska. Po wojnie, po powrocie z robót w Niemczech (była więziona po Powstaniu Warszawskim) wyjechała w 1945 roku na Wybrzeże. Początkowo pracowała jako nauczycielka w LO w Pucku, potem w Trójmiejskich szkołach. Z uwagi na rozbieżności w tzw. prawdach historycznych zrezygnowała z pracy nauczyciela i do przejścia na emeryturę pracowała jako urzędnik w różnych instytucjach. Wyszła za mąż za Sławomira, syna byłego burmistrza Leżajska - Leopolda Zawilskiego. >> zobacz 
Ulica Burmistrzów Jana i Leopolda Zawilskich
Małgosia przesłała mi mnóstwo zdjęć, które wzbogaciły mój rodzinny album.

W 2009 r wysłałam do Marylki Almanach z moim artykułem ‘Genealogia rodziny na tle historii i tradycji regionu’, w którym opisałam ród Ordyczyńskich, umieszczając uzyskane m. in. od Marylki informacje o jej rodzicach, siostrach i braciach. 

Marylka Ordyczyńska

 Bardzo się ucieszyła z przesłanej książki.  Przesyłkę dostała w dniu swoich 95. urodzin, w chwili, kiedy właśnie świętowała w towarzystwie znajomych, sąsiadów i kuzynów, chwaląc się przy okazji otrzymaną książką.

Marylka Ordyczyńska

Moja bohaterka znana jest również w szerokim kręgu genealogów z naszego genealogicznego konkursu na najładniejszego przodka organizowanego na łamach portalu Genebase. Rywalizowała z Marylką jej koleżanka Janina Oleszkiewicz. Janka mieszkała na stancji u Ordyczyńskich na ul. Słowackiego w Leżajsku. 

Warto umieszczać w Internecie jak najwięcej informacji w nadziei, że ktoś na nie zareaguje. Uważam, że nawet jeśli są to materiały mało precyzyjne to przecież można liczyć na korektę osób zainteresowanych. Każda nawet najmniejsza informacje może naprowadzić na właściwy trop. Data może okazać się błędna, ale przy okazji inne informacje takie jak nazwa miejscowości, nazwisko, fakty historyczne mogą okazać się pomocne w poszukiwaniach. Dobrze, że mamy Internet, komunikatory i e-maile! Dzięki temu udało mi się poznać wieeeele osób, którzy pomogli mi rozpoznać osoby na fotografiach, które umieściłam w sieci, uzyskać wiele danych, rodzinnych zdjęć. Miałam okazję poznać osobiście rodzinę, która zainteresowała się naszym drzewem genealogicznym. Dzięki Internetowi miałam przyjemność poznać wspaniałych genealogów, podpowiadających jak, gdzie i po co szukać korzeni.

zobacz też:
Ulica Burmistrzów Jana i Leopolda Zawilskich
Sylwetki Leżajszczan - Maryla Ordyczyńska 
Ordyczyński Stanisław (1904-1984)

Ordyczyński Mikołaj Jan

Wincenty Ordyczyński (*19.07.1907-22.04.1991)
Genealogia rodziny na tle historii regionu

Ulica Burmistrzów Jana i Leopolda Zawilskich	Maryla Zawilska z Ordyczyńskich obchodzi dzisiaj swoje 101 Urodziny

Moje I drzewo genealogiczne

Początki tworzenia drzewa genealogicznego nie były łatwe. Przeszukiwałam Internet na temat programów ułatwiających wprowadzanie danych. Sporą wiedzą na ten temat dzielił się Jacek Kubis na swojej Stronie Yaki’ego. Znałam obsługę MS Excela, więc wydawało mi się, że najłatwiej będzie, jeśli rozrysuję drzewo w takiej formie graficznej, jakie umożliwiają mi narzędzia tego programu.

Drzewo genealogiczne z okresu początków badań 

Prezentacja w Excelu może nie była imponująca, ale dość czytelna. Istotne były dane, a nie estetyka graficzna.

Informacje o moich przodkach były bardzo skąpe. Mama nie potrafiła mi powiedzieć, jak pisze się nazwisko rodowe mojej prababki. Fonetycznie brzmiało Mili, ale początkowo wpisywałam ze znakiem zapytania Müli, Mülli, Mieli, Milich. I takie nazwisko wpisywałam w wyszukiwarce internetowej. Dopiero, gdy zetknęłam się z zapisami w księgach kościelnych zweryfikowałam pisownię na Mili. Zresztą do dzisiaj nie jestem pewna czy nie jest to modyfikacja od Müller.

Moja wiedza kończyła się na dziadkach. Datę śmierci prababki Marianny odczytałam z tablicy nagrobnej cmentarza w Tarnawcu, gdzie jest pochowana. Nikt z rodziny nie wie, w którym miejscu pochowany jest jej mąż Feldman, jak się okazało dużo później, mój pradziadek miał na imię Józef. Zadawałam mamie pytanie, dlaczego nie wie, gdzie jest jego grób. Wiedziała, gdzie mniej więcej powinien się grób znajdować, ale jak mówiła, dawniej ludzie chowali do grobów ziemnych, dziadek, jak się okazało zmarł jeszcze w 1910 roku, a więc dużo wcześniej przed jej narodzinami i po prostu nie pamięta.

O rodzicach babci wiedziałam więcej, bo pamiętałam babcine opowieści. Ojciec Michał wyjechał za chlebem do Ameryki. Nie dorobił się tam majątku, jego kolega uległ wypadkowi  i dziadek przywiózł go powrotem do Kuryłówki. Babci mama Zofia Kapral zmarła w 1959 roku, ale kiedy się urodziła musiałam dojść sama.

Nie miałam też wiedzy o pradziadkach ze strony ojca. Sądziłam, że pochodzą z Kulikowa, gdzie urodził się mój tato. Gdy okazało się, że pochodzą z Miękisza Nowego, notabene nie miałam pojęcia gdzie to jest, poszukiwania zaczęłam od Internetu.

Z perspektywy czasu sama się dziwię, że miałam takie marne pojęcie o moich pradziadach. A kiedy pytałam kogoś o imiona, nazwiska, miejsce urodzenia swoich dziadków, dziwiłam się i zawstydzałam ich, że to wstyd, że nie znają takich podstawowych informacji o swoich bliskich. 

Linia matrylinearna

Większość cech dziedziczymy w genach zawartych w jądrze komórkowym  w połowie od matki (komórka jajowa) w połowie od ojca (plemnik). Jest jeszcze zestaw genów, niezależny od jądra, który dziedziczymy, niezależnie od płci wyłącznie po kądzieli - dostajemy go w spadku tylko po mamie i nigdy nie są dziedziczone po ojcu. Geny te zawarte są w matczynych mitochondriach (mtDNA). Jest to dziedziczenie mitochondrialne. Syn i córka dziedziczą mitochondrialne DNA matki, ale jedynie żeńska linia: babka- matka- córka, posiada identyczny mitochondrialny profil DNA. Syn dziedziczy mtDNA matki ale nie przekazuje go dalej swoim potomkom

Linia matrylinearna to linia przodków lub potomków wyłącznie kobiecych czyli matka, matka matki, babka macierzysta matki, itp., gdzie  mtDNA jest dziedziczone w linii żeńskiej. Matka odziedziczyła swoje mtDNA od swojej matki, tamta od swojej, itd, itp. W ten sposób mtDNA przedstawia nieprzerwaną linię mateczną dłuższą niż jakiekolwiek zachowane zapiski genealogiczne lub historyczne.

Jakie cechy dziedziczymy po matce?

Linia matrylinearna Anny Ordyczyńskiej z d. Stankiewicz

Pytanie pozostawiam na razie bez odpowiedzi. Chorób genetycznych nie odnotowałam wśród mojej żeńskiej linii. Z pewnością jakieś cechy charakteru, ale musiałabym się zastanowić, jakie.

Jak wyglądało życie naszych przodków bez radia, telewizji, telefonu, Internetu?

Dzisiaj, nie wyobrażamy sobie życia bez dostępu do radia, telewizji. Uzależnieni jesteśmy od Internetu. Coraz mniej czytamy książek.

A jak radzili sobie z wolnym czasem nasi przodkowie? Skąd czerpali wiedzę o wydarzeniach w świecie.

Właściwie to moje pokolenie mogłoby postawić na takie pytania różne odpowiedzi, w zależności od dekady swojego życia.

W dzieciństwie też nie mieliśmy dostępu do telewizji, tam, gdzie nie było kina, popularnością cieszyło się kino objazdowe. Pierwsze telewizory pojawiały się w świetlicach zakładowych. A kiedy sąsiad kupił sobie odbiornik TV, oczywiście czarno-biały, musiał się liczyć ze zwiększoną liczbą gości. Życie towarzyskie kwitło wtedy w domu, zwłaszcza w godzinach, kiedy nadawano dziennik telewizyjny, czy nieco później słynną czwartkową Kobrę. W niedzielę leciał „Koń który mówi”, „Doktor Kilder”, „Czarownice”. Bonanzę, czyli przystojnych chłopców z Panderosy mogliśmy obejrzeć już nieco później. 

Internet pojawił się całkiem niedawno, a już jesteśmy w stanie przyznać się do uzależnienia od tego cudu techniki.

Pokolenie mojej babci chętnie odwiedzało biblioteki, nie wszystkich było stać na własne książki. Mama mi mówiła, że we wsi było kilka kobiet, dla których nie nadążano sprowadzać do biblioteki kolejnych pozycji książek. W gazetach drukowano w odcinkach kolejne rozdziały książek, relacje z podróży po świecie. Ludzie śledzili losy bohaterów na łamach gazet. Mama często wspomina czasy, kiedy to wieczorami przychodziły baby do naszego domu i czytano odcinki książki 'Sprawa Gorgonowej'. To książka nt morderstwa popełnionego w noc grudniową 1931 roku na siedemnastoletniej Elżbiecie Zarembie, znana  jako "najsłynniejsze morderstwo II Rzeczpospolitej." Chyba nie było ani jednego mieszkańca ówczesnej Polski, który nie słyszał by o zbrodni Rity Gorgonowej.   
Towarzystwo Szkoły Ludowej prężnie działało w Polsce po uzyskaniu niepodległości. W ramach działalności szerzyło czytelnictwo dbając o nowe pozycje książek w bibliotece wiejskiej. 

Potańcówki w domu przy okazji prac domowych (takich jak np. skubanie pierza, kiszenie kapusty), zostały zastąpione prywatkami. Festyny i dancingi zostały wyparte przez dyskoteki. Urocze ogniska wyparły grille.
W 1954 roku mój dziadek Jan chciał uszczęśliwić swojego syna, który właśnie do Nysy przyjechał. Postanowił mu opchnąć radioodbiornik. Tato się zgodził, nie wiedząc ile będzie musiał za niego zapłacić. Zapłacił fortunę. Radio było zupełnie nieprzydatne, bo w Kuryłówce nie było jeszcze prądu. Kiedy wieś zelektryfikowano, okazało się, że każdy dostanie też radio, w ramach kosztów związanych z przyłączeniem prądu. Kołchoźnik od dziadka (tak nazywano baniak radiowy) był tematem wielu kłótni małżeńskichh. Mama przy każdej okazji wypominała swojemu mężowi jak to tatuś go uszczęśliwił, zdzierając z niego taką kasę. 

Pamiętam czasy, kiedy jako dziecko przebywałam u babci na wsi. Przy naszym płocie w pobliżu kościoła ludzie zaczęli się gromadzić po usłyszeniu odgłosów bębna,  zwiastującego ważne komunikaty. Nie było we wsi telefonów, władze gminne nie wysyłały pism urzedowych. Ważne wiadomości przekazywał bębniarz. 
Telegramów też już się nie wysyła. Pilną informację można wysłać e-mailem, SMS-em, a pogadać do woli i bez ograniczeń można za pomocą Skypa. Nawet tworząc videokonferencję.

Hodowla Jedwabników

W Kuryłówce bardzo prężnie działało Towarzystwo Szkoły Ludowej. M. in. w 1931 r został zorganizowany kurs hodowli jedwabników. Interes z hodowli był na tyle opłacalny, że chyba we wszystkich okolicznych wioskach nagminnie sadzono morwy w miejsce bezużytecznych topoli. W Kuryłówce, jak pamiętam morwy rosły jeszcze za czasów mojego dzieciństwa koło Śliwy w okolicy cerkwi, na górce koło Makary, wzdłuż drogi dojazdowej z Leżajska do rynku. Akcję sadzenia morw przeprowadzono również w Tarnawcu.

Liście morw służyły za pokarm żarłocznym gąsienicom jedwabników. Całym interesem kierował Józef Szczęsny, który opiekował się hodowlą jedwabników założoną w budynku szkoły powszechnej. Gąsienice żywiły się liśćmi morw rozłożonymi na podłodze w sali widowiskowej, larwy w ciągu miesiąca zwiększały swoją masę w rekordowym tempie. Z jednego kokonu można było uzyskać 1200-1500 metrów nici. Z takiej przędzy jedwabnej produkowano jedwabne materiały, a z tych eleganckie wyroby takie jak bieliznę osobistą, ozdobne pasy, rękawiczki,  adamaszkowe obrusy.

Fot. z Kursu hodowli jedwabników zorganizowanego przez Towarzystwo Szkoły Ludowej w Kuryłówce. Uczestnicy kursu po uroczystości poświęcenia drzewek morwy. http://audiovis.nac.gov.pl/obraz/115095/a1241fa33b97835b498759879082e287/

Widoczni m.in. na dole siedzą od lewej: Jan Krach i Góral Franciszek. W pierwszym rzędzie widoczni m.in. Józef Muskus (1. z lewej), wójt Skiba (2. z lewej), komendant Sekucki (3. z lewej), ksiądz Ignacy Łaskawski (6. z lewej), Kazimierz Szczepkowski (9. z lewej), Józef Szczęsny (10. z lewej) i Michał Gondek (12. z lewej). W środkowym rzędzie widoczni m.in. Andrzej Korzeniec (2. z lewej), Jakub Kycia (3. z lewej), Ludwik Błoński (4. z lewej), Mikołaj Bielak (5. z lewej), Wojciech Kościółek (6. z lewej), Prakseda Zielonka-Bujniak (7. z lewej), Wojciech Rup (8. z lewej), Anna Kycia "Sobkowa" (9. z lewej), Franciszek Skiba (11. z lewej), Jan Skiba "Oglądacz" (12. z lewej), Michał Skiba (13. z lewej) i Piotr Krupa (14. z lewej).

Data wydarzenia: 1931-04-19   Miejsce: Kuryłówka

Po II wojnie światowej hodowla przestała się opłacać, zaprzestano produkcji przędzy jedwabnej, pozostały tylko samotne drzewka morw, które chyba do dzisiaj nie przetrwały.

Janusz Motyka w swojej książce „Przeworsk i okoliczne gminy” poświęcił cały rozdział Ksaweremu Franciszkowi Kuhnowi z Przeworska, który zbił niezły majątek na stworzeniu i  rozbudowaniu ośrodka jedwabnictwa w Polsce. http://www.nowiny24.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20100529/WEEKEND/23621347

Kurs kroju i szycia

Na stronach Narodowego Archiwum Cyfrowego http://audiovis.nac.gov.pl/obraz/115094/ odnalazłam zdjęcie uczestniczek kursu kroju i szycia z 1928r zorganizowanego w Kuryłówce. W Kuryłówce przed wojną obok Towarzystwa Szkoły Ludowej prężnie działało Koło Gospodyń Wiejskich. W ramach KGW organizowane były kursy kroju i szycia dla kobiet, kursy robienia na drutach. Emilia Szczęsny, żona kierownika szkoły Józefa Szczęsnego prowadziła apteczkę I pomocy.

Kurs kroju i szycia prowadziła również moja babcia Franka. Znała się na krawiectwie, bowiem od młodych lat szyła sukienki ślubne, garnitury, płaszcze. Niejedną młodą pannę wystroiła do ślubu. Kunsztu krawieckiego nauczyła się od p. Krotowej, krawcowej z Siedlanki. 

Babcia organizowała takie kursy u siebie w domu. Uczyła nie tylko szycia, ale też obsługi, konserwacji i naprawy maszyny do szycia. Przyjeżdżały na takie szkolenie panienki i mężatki  z okolicznych wiosek. Kurs trwał nawet kilka miesięcy, więc dziewczęta na okres nauki wynajmowały mieszkanie, zatrzymywały się u  mojej babci w domu niekiedy nawet przez całą zimę. Zostawiała ich same w domu zlecając robienie wykrojów, a sama jechała do Leżajska na zakupy. Doradzała pannom gdzie, co i ile potrzeba kupić na uszycie jakiejś kreacji. Pomagała im przy zakupie wybrać odpowiedni model maszyny do szycia.  Za przyprowadzenie klientki do sklepu babcia dostawała od Żyda 5 $ za tzw narajenie.

Z relacji mamy wiem, że nauki kroju i szycia uczyło się jednocześnie po kilka dziewczyn. Zośka Pietrychowa, Albina Ćwikła, Zośka Ćwikła, Walerka Ćwikłowa, Hania Waniowa z Walów, Milka Kobowa Sidor, Heli Borkowej mama.

Kasia Strug z Wólki Łamanej była mężatką, chcąc nauczyć się szyć mieszkała całą zimę u mojej babci, w sobotę przyjeżdżał po nią mąż i zabierał ją do domu. 

 

 

Poszukiwanie Franciszka i Olgi Czaplińskich

Moja mama dużo opowiadała o rodzinie Czaplińskich. Mówiła, że to nasza rodzina, jednak nie potrafiła wyjaśnić, jakie koligacje łączą Czaplińskich z rodziną Feldmanów. Dowiedziałam się, że:

Czaplińscy mieszkali w Kuryłówce, gdzie przyjechali około 1935 roku. Początkowo zamieszkali u Feldmanów. Mieli gramofon, chyba jedyny we wsi. Puszczali głośno muzykę, a dziewczęta i chłopcy urządzali sobie potańcówki.
Moja rodzina zapamiętała Franciszka Czaplińskiego, jako starszego, eleganckiego pana, w czarnym surducie z zegarkiem na łańcuszku przypiętym do spodni. 

Olga leczyła kobiety ziołami, gdyż podobno poznała tajniki medyczne będąc w Ameryce Południowej, w Buenos Aires. Jej siostrzenica Marylka przygotowywała wywary, nalewki ziołowe dla chorych kobiet.

Czaplińscy zanim przyjechali do Kuryłówki, wcześniej, przed wojną mieszkali w Krakowie, mieli restaurację i kawiarnię na ul. Rakowickiej.

W przedwojennym domu u Feldmanów z Kuryłówki wisiały na ścianie dwie makatki otrzymane w prezencie od Czaplińskich. Jedna z nich przedstawiała hucułów i motywy związane z huculszczyzną.

Olga obrębiła te makatki własnoręcznie czerwonym kordonkiem na szydełku coś na wzór rameczek.

Olga miała przyrodnią siostrę, która mieszkała koło Tarnogrodu. Olga miała córkę. Wnuczka Olgi nazywała się Drohomirecka. 

Mąż Olgi - Franciszek Czapliński zginął w tragicznych okolicznościach. Tajemnicą poliszynela było, że został zamordowany i utopiony w Sanie. 
Sprzedał dom jednemu z mieszkańców Kuryłówki, ten po transakcji zamordował Czaplińskiego, wrzucił go do Sanu, po czym zgarnął i kasę i dom. 
Mieszkańcy Kuryłówki wiedzieli o tym zdarzeniu, ale bali się głośno mówić na ten temat. Mordercą był mieszkaniec Kuryłówki, ogólnie poważany, piastujący znaczące stanowiska w urzędach na naszym terenie.

Nie znalazłam zapisów w Księgach Kościelnych o śmierci Franciszka Czaplińskiego. 

Mając taką wiedzę o Czaplińskich rozpoczęłam poszukiwania.

Na kilku forach genealogicznych wypisywałam komunikaty o poszukiwaniu moich krewnych. Trudno mi znaleźć informacji o Franciszku Czaplińskim i jego żonie Oldze z Schőnbornów.

Wiadomo, że pierwsze kroki poszukiwawcze każdy genealog kieruje do Internetu.

Wpisując w wyszukiwarkę internetową hasło ‘Czapliński’ łatwo możemy natrafić na historię Daniela, na tyle ciekawą, że na pewno może zachęcić do dalszego poszukiwania i zgłębiania wiedzy.

A legenda mówi, że Czapliński to szlachcic wielkiej odwagi, ale też warchoł i hulaka. Spreparował dokumenty, świadczące o tym, że majątek Bohdana Chmielnickiego nie miał uregulowanego statusu prawnego, na skutek intryg dokonał zajazdu i zagrabił chutor Sabotów, a na dodatek odbił  mu żonę ‘piękną Helenę’ - kozakowi, który ukończył podobno kolegium jezuickie we Lwowie.

Tyle legenda. A co z moim poszukiwanym?

Czy mój poszukiwany Czapliński pochodzi z tamtych okolic? Tego jeszcze nie wiem. Na pewno żył co najmniej 3 wieki później.

 Z dużym prawdopodobieństwem mogę wydedukować, że mógł pochodzić z Huculszczyzny.

Czy Franciszek był to potomkiem Daniela Czaplińskiego, tego słynnego z sienkiewiczowskiej trylogii, który kiedyś wszedł w zatarg o majątek i o kobietę z przywódcą powstania kozackiego przeciwko Rzeczypospolitej – słynnym Bohdanem Chmielnickim? Chodzi o zatarg między Czaplińskim, a Chmielnickim jeszcze z XVII wieku. Historycy oskarżają ich o wywołanie powstania na Ukrainie, nazwanego później powstaniem Chmielnickiego?

Odnalazłam na stronach Ellisislands informacje, że 6 XI 1923 roku Olga Czaplińska jechała ze Zbaraża do Ameryki, miała wtedy 41 lat. Czarne włosy, brązowe oczy. Do przyjaciela Johnsona Shawson 1659 Comord St. Lub Concord St. Detroit Mich. [dane z manifestu okręgowego]. Puscrykowo, Poland.

Jak przyjechali z Ameryki to marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu przywieźli w prezencie od Polonii Amerykańskiej jakąś szablę. >>vide zdjęcie
 

Pierwsze poszukiwania genealogiczne pozwoliły mi ustalić kilka danych. W Księgach kościelnych odnalazłam metrykę zgonu Olgi. Urodziła się 19 kwietnia 1880 w Łukowej, zmarła 5 stycznia 1942 r w Kuryłówce 290. Pochowana na Cmentarzu Parafialnym w Kuryłówce. 

Matka Olgi to Maria Baumberger (c. Wendelina Baumbergera i Ewy Beigert), ojciec to Krzysztof Schőnborn (s. Henryka i Walburgii Hoffmann), z Dornbach 29. 

Wendelin Baumberger był synem Ludwika Baumbergera i Katarzyny Stefan. Ta Katarzyna była wdową po Mikołaju Horscht. Ślub z Mikołajem w 1802, a z Ludwikiem w 1811 roku.
Wendelin Baumberger poślubił Ewę Beigert c. Antoniego i Anny Bass.

Z tego związku urodziła się Maria Baumberger, która 21 maja 1867 roku wyszła za mąż za Krzysztofa Schőnborna s. Henryka i Valburgii Hoffmann.

Valburga Hoffman ur. się 3 czerwca 1814 roku, jako c. Krzysztofa Hoffmanna miała dwóch mężów. Pierwszy to Antoni Milli, drugi Henryk Schőnborn. 

Z pierwszego związku - Walburga i Antoni Milli mieli czterech synów, dwóch z nich zmarło zaraz po urodzeniu. Pozostał Adam i Jan Milli.

Z drugiego związku - Valburga Hoffmann z Dornbach 29 i Henryk Schőnborn ur. 24.04.1818, z Dornbach 26 mieli 6 dzieci. M. in. Krzysztofa Schőnborna, który był ojcem Olgi Czaplińskiej.

I tu sprawa się robi bardziej ciekawa.

Okazuje się, że Valburga Hoffmann jest babką Olgi Czaplińskiej, a jednocześnie 

babką Marianny Milli, wnuczki z ojca Antoniego jej I męża. 

Marianna Milli i Olga to wnuczki Valburgii tylko od innych dziadków.

Marianna Mili i jej mąż Józef Feldman to rodzice mojego dziadka Juliana Feldmana, a dziadkowie mojej mamy Janiny z Feldmanów Stankiewicz. 

Uff. Trochę to skomplikowane, ale dla mnie ważne. Wydaje mi się, że właśnie jestem na tropie rozwiązania zagadki wyjaśniającej informacje krążące w rodzinie. 

Valburga Hoffmann po śmierci męża Antoniego wyszła powtórnie za mąż.

Syn Adam Milli z I małżeństwa ożenił się z Małgorzatą Schoesser, ale nie cieszyli się długo małżeństwem, zmarli w młodym wieku pozostawiając trzy małe córeczki - Marię, Katarzynę i Małgorzatę Milli. 

Walburga też już nie żyła, nie wiem czy w tym czasie żył jej drugi mąż Henryk Schőnborn, a jej dzieci z drugiego małżeństwa nie chciały opiekować się trzema kilkuletnimi sierotami. Oddały Marię, Katarzynę i Małgorzatę pod opiekę stryja Jana Millego. W mojej rodzinie mówiło się, że Schoenbornowie pozbyli się sierot i zagarnęli cały majątek.

Nawiązałam kontakt z rodziną Olgi. Otrzymałam kilka rodzinnych zdjęć i garść informacji. 

Krzysztof Schőnborn i Maria Baumberger oprócz córki Olgi mieli jeszcze dzieci:

Aniela (*1871-1942)
Marianna (*1868-1868)
Amalia (*1869-?)
Julianna (*16.02.1873-21.08.1929) wyszła za mąż za Jana Klechę. Córka Marylka wyszła za mąż za Piotra Cymbalistę. Była siostrzenicą Olgi Czaplińskiej, o której wspominała moja mama, że Marylka przygotowywała wywary, nalewki ziołowe dla chorych kobiet, w Kuryłówce. Marylka urodziła się 8 września 1899 w Brodach pow. Zamość, zmarła 7 września 1980 w Szczecinku. Piotr Cymbalista ur. 1901 zmarł 1938.
W 1930 ur. się Franciszek Piotr Cymbalista, w 1937 roku na prośbę matki Marylki ochrzczono go ponownie w Krakowie, wcześniej był prawosławny. 
W 2011 dowiedziałam się, że Franciszek Piotr Cymbalista mieszka w Szczecinku, ma 80 lat.

2010 rok:
Witam. Szukając informacji o swojej rodzinie trafiłem przypadkiem na to forum, moimi pradziadami byli Jan Klecha i Julia Schőnborn , ich dzieci Jan,Teofil, Stanisław, Maria i Zofia. Wujek Piotr Cymbalista zmienił w latach 60tych nazwisko na Kleszyński ma obecnie 80 lat i miewa się świetnie. Stanisław Maria i Zofia są pochowani w Szczecinku, Jan w Morągu a Teofil w Krakowie.
Pozdrawiam Jarosław Klech

I jeszcze anegdota opowiadana w kręgu rodzinnym: Kiedy siostrzeniec Olgi - Piotrek Cymbalista przyjechał do Kuryłówki, pokazali mu jakiś dom, mówiąc, że tu mieszkał niejaki Kościółek, zdziwił się, że tak wygląda kościółek, mając na myśli kościół. To bardzo popularne nazwisko w Kuryłówce.