III Krakowska Konferencja Genealogiczna 2026 – zaproszenie

 Serdecznie zapraszamy na III Krakowską Konferencję Genealogiczną pod hasłem:

„Galicja – dziedzictwo monarchii Habsburgów w perspektywie badań genealogicznych – część II”.

 

 Wydarzenie odbędzie się w dniach 23–24 kwietnia 2026 roku w gmachu Archiwum Narodowego w Krakowie.

 Konferencja organizowana jest wspólnie przez Stowarzyszenie Twoje Korzenie w Polsce, Archiwum Narodowe w Krakowie oraz Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej i stanowi kontynuację bardzo dobrze przyjętej edycji z 2023 roku. W tym roku tematem przewodnim konferencji są polonika. Czternastu prelegentów z kraju i zagranicy pochyli się nad źródłami do historii Galicji, ze szczególnym uwzględnieniem tak zwanych „galicjanów” przechowywanych w zasobach poza granicami Polski.

 Tematyka konferencji obejmie m.in.:

•  polonika w archiwach zagranicznych (Austria, Czechy, Słowacja, Ukraina, Rumunia),
•  zasoby Instytutu Piłsudskiego w Ameryce,
•  zagadnienia migracji, mobilności i wielowyznaniowości,
•  specyfikę źródeł genealogicznych z obszaru dawnej Galicji.

 Drugiego dnia uczestnicy będą mogli wziąć udział w warsztatach praktycznych:

• „Dawne mapy w praktyce genealoga”
• „Przodkowie z Galicji – źródła i jak z nich korzystać”

 Konferencja ma na celu pogłębienie wiedzy o historii rodzin związanych z obszarem dawnej monarchii Habsburgów oraz rozwijanie warsztatu badawczego genealogów.

 Wydarzenie otrzymało patronaty honorowe od Konsula Generalnego Austrii w Krakowie, Martina Gärtnera oraz Prezydenta Miasta Krakowa, Aleksandra Miszalskiego. Patronami medialnymi są: TVP Info, TVP3 Kraków, Radio Kraków oraz oficjalny serwis Krakowa - Kraków.pl.

 Szczegóły i rejestracja:

https://tkwp.pl/konferencje/iii-krakowska-konferencja-genealogiczna-2026

 

 

 

Zygmunt Milli (1898-1963) i Stanisław Milli (1913 - 1963)

Na stronie Muzeum Kamienica Orsettich w Jarosławiu znalazłam biogramy dwóch braci - Zygmunta i Stanisława Milli. 

Obrazy braci Millich wzbogaciły kolekcję jarosławskiego Muzeum

Powiększ obraz

„Jesienny zmierzch” autorstwa Zygmunta Millego i „Martwa natura z ostem” namalowana przez jego brata, Stanisława Millego to dwa obrazy, które niedawno trafiły do zbiorów Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich, wzbogacając kolekcję malarstwa XX-wiecznego.

Choć jego nazwisko w pierwszej kolejności kojarzone jest z Krakowem, Zygmunt Milli to ważna postać także dla Jarosławia. To tutaj 13 marca 1898 roku urodził się, tutaj spędził dzieciństwo i młodość, tutaj ukształtowała się jego osobowość, wrażliwość na piękno i miłość do zniewolonej wówczas ojczyzny. Młodzieńcze porywy zaprowadziły go w 1914 roku w szeregi legionów, w których walczył w czasie I wojny światowej. Zgłosił się także do POW i działał w jej jarosławskim oddziale. Walczył w obronie Lwowa. Swoją wizję czasu walki o niepodległość, jej odzyskania i kształtowania się na nowo państwa polskiego Milli przedstawił na jednym z najbardziej znanych swoich obrazów, zatytułowanym „Anioł Pokoju”. Symboliczna scena odzyskania upragnionej wolności przedstawiona została właśnie za pomocą postaci Anioła „odpychającego” swoją mocą niewolę, śmierć, okrucieństwo i wojnę gdzieś daleko. W tle (a jakże!) sylweta Jarosławia – miasta, w którym artysta się wychował. To alegoryczne przedstawienie oraz kilka innych dzieł Zygmunta Millego (m.in. „Pejzaż z Luborzycy” reprodukowany w miesięczniku Sztuki Piękne, wydawanym w Krakowie, poświęconym architekturze, rzeźbie, malarstwie, grafice i zdobnictwu) można na co dzień oglądać na wystawie stałej Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich.

Po zakończeniu wojny Zygmunt Milli przeniósł się do Krakowa i z tym miastem związał już na zawsze swoje życie. Tam studiował w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych. Pracował jako dekorator teatralny. Obok pracy przy sztaludze doskonalił także umiejętności w zakresie konserwacji i rekonstrukcji malarstwa ściennego. Pomimo to Jarosław na zawsze pozostał w jego sercu. Interesował się tym, co dzieje się w mieście i choć nie stronił od mocno krytycznych uwag pod adresem władz, o mieście pisał „nasz kochany Jarosław”.

W Krakowie tworzył także młodszy brat Zygmunta, Stanisław (urodzony w 1913 roku), również malarz.  To wraz z nim oraz Marianem Arczyńskim Zygmunt Milli założył firmę „Styl”, która wykonywała polichromie i dekoracje ścienne w świątyniach. W 1939 roku podczas prac konserwatorskich na Wawelu Milli odkrył i odrestaurował średniowieczne polichromie w Kaplicy Młodzianków. Obaj bracia  należeli do kilku stowarzyszeń, skupiających artystów plastyków. Prócz malarstwa ściennego tworzyli również pejzaże i martwe natury. Zygmunt Milli zmarł w rocznicę odzyskania niepodległości, 11 listopada 1963 roku w Krakowie. W tym samym roku zmarł także Stanisław.

To właśnie w Krakowie udało się zakupić do zbiorów jarosławskiego Muzeum dwa kolejne obrazy do już posiadanej kolekcji. Wiąże się z nimi niezwykła historia, gdyż zgodnie z przekazem, należały do pewnej damy, której nazwiska nie zdradzimy, a którą bardzo mocno adorował sam Zygmunt Milli. Ponieważ pani ta była wielką miłośniczką sztuki i dzieł plastycznych, Milli osobiście podarował jej kilka swoich prac, w tym także dwa najnowsze nabytki Muzeum.

Niewielkich rozmiarów dzieła namalowane zostały farbami olejnymi na dykcie. Jedno z nich, pejzaż zatytułowany „Jesienny zmierzch”, jest sygnowany u dołu „Zygmunt Milli”. Utrzymany w zielono-brązowo-różowo-szarej tonacji pejzaż malowany jest typowymi dla Millego, mocnymi pociągnięciami pędzla. Grubo nakładana farba daje efekt trójwymiarowości. Przedstawione na nim drzewa i schematycznie zarysowany dom ustępują miejsca jesiennemu niebu, pełnemu kolorów, warstw i faktur. Drugi obraz, „Martwa natura z ostem”, sygnowano jest podpisem „S. Milli” – autorem jest zatem brat Zygmunta, Stanisław. W centrum kompozycji znajdują się gałązki kwitnącego ostu, umieszczone w bardzo prostym naczyniu.   W dziele Stanisława, malowanym podobną manierą jak obrazy jego brata, na zasadzie kontrastu użyte zostały ciepłe i zimne barwy.

Tekst: Adriana Pobuta

Fotografie: Łukasz Śliwiński.

Na Cmentarzu Komunalnym Stary Cmentarz w Jarosławiu znajduje się grobowiec Rodziny Milli. (sektor 15, Rz 11, nr Grobu 5).

Linki

Obrazy braci Millich wzbogaciły kolekcję jarosławskiego Muzeum – Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich https://share.google/L7fgCaLZXNvfRiOiT

Kwiatek Ludwik fotograf z Leżajska

Ludwik Kwiatek urodził się dnia 4 czerwca 1922 roku w Rzyczkach k. Rawy Ruskiej jako syn Adolfa i Ludwiki. Ludwik miał siostrę, która też po wojnie mieszkała w Leżajsku.

Na Cmentarzu Komunalnym w Leżajsku znajduje się grób Adolfa Kwiatka emerytowanego pracownika PKP. Adolf ur. się 17.04.1866, zm. 11.07.1950. 

Ludwik Kwiatek od 1 października 1943 do 1 lutego 1945 był więźniem obozu koncentracyjnego Groß-Rosen. 

W Archiwum Arolsen odnalazłam informacje dot. Ludwika Kwiatka ur. 4 czerwca 1922 roku. Niestety, archiwum nie posiada dokumentów poświadczających, że to p. Kwiatek fotograf z Leżajska. 

 

Po wojnie osiadł w Leżajsku, gdzie w Rynku nr 71 prowadził zakład fotograficzny. Obecnie w tej kamienicy znajduje się Restauracja "Kamienica 71".

Ludwik Kwiatek zmarł w Leżajsku dnia 6 września 2004 roku. 

 

** 

W latach 70. ub. wieku miałam okazję korzystać z usług p. Kwiatka. Robiłam zdjęcie, chyba do legitymacji. 

Podczas rozmowy, w pewnym momencie Pan Kwiatek wyszedł z pokoju, a po powrocie przyniósł mi zdjęcie, na którym rozpoznałam siebie, moje siostry i pannę młodą Wandę Wilk. Byłam wówczas z rodziną na weselu Wandy, sąsiadki moich Dziadków, która mieszkała koło cerkwi w Kuryłówce razem z ojcem Kazimierzem i mamą Katarzyną. Ojciec był kowalem. (Rok ok 1964-1965?).

***

Na Facebooku Grzegorz Szymajda napisał posta:

U mnie po Ludwiku są dwa kartony zdjęć - negatywów i pozytywów, płytek szklanych itd. Skanuję je i widzę, że Ludwik towarzyszył mieszkańcom Leżajska (czy na zdjęciach faktycznie jest Leżajsk, czy może też okoliczne miejscowości?) przy komuniach, ślubach, pogrzebach. Wykonywał piękne portrety w plenerze, które koloryzował oraz kochał koty - ich zdjęć jest całkiem sporo.

Grzegorz skanuje negatywy, publikuje zdjęcia na Facebooku z nadzieją, że może ktoś rozpozna osoby z Leżajska i okolic.

***

 

Otrzymałam zdjęcie od Pani Krystyny Pałys z d. Pomianowska. Na zdjęciu w towarzystwie sympatycznej sarenki siedzi Pani Krysia w jej ogrodzie oraz koleżanka Stefania Niemczyk z ul. Ogrodowej, oczywiście w Leżajsku. Stefania była wieloletnią sympatią Ludwika Kwiatka. 

Stefania miała siostrę Janinę (ur. 5.09.1937 - zm. 23.11.2004), która wyszła za mąż za Lucjana Stelmachowicza (ur. 10.09.1935 - zm. 23.10.2014). Miała też brata Mariana Niemczyka. 

Janina i Lucjan Stelmachowiczowie mieszkali w rodzinnym domu Niemczyków na ul. Ogrodowej (na przeciwko Ulasa Urbańskiego). Janina Śpiewała w Zespole Pieśni i Tańca "Chałupnik" u Pana Romana Chorzępy. W zespole tanecznym choreografem była Pani Danuta Dańczakowa.

Stefania Niemczyk (ur. 22.10.1930 - zm. 29.11.2021) wyszła za mąż za Jana Zająca (ur. 12.05.1929 - zm. 19.03.1991).

 

***

78. Rocznica Bitwy pod Kuryłówką. Obchody 7 maja 2023

W niedzielę, 7 maja 2023 odbyły się w Kuryłówce obchody związane 78. rocznicą Bitwy pod Kuryłówką, która miała miejsce 6 maja 1945 roku. Była to największa zwycięska bitwa oddziałów partyzanckich z Sowietami. 

Po mszy św. w Kościele pw św. Józefa nastąpił przemarsz uczestników pod Pomnik w centrum Kuryłówki. Złożono kwiaty w hołdzie bohaterom i poległym żołnierzom, którzy walczyli 6 maja pod Kuryłówką. Złożono hołd mieszkańcom Kuryłówki, którzy stracili swój dobytek oraz ofiarom zamordowanym przez NKWD.  

W uroczystościach wzięli udział: Pani Janina Sagatowska Senator RP, Pani Wojewoda Ewa Leniart, przedstawiciele Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Oddział Nisko-Stalowa Wola - Pan Zbigniew Markut, Pan Tadeusz Puchalski, Pani Grażyna Bogacz, Pani Anna Szlufik, Pani Wioletta Gut-Siudak.

Uroczystościom towarzyszyły poczty sztandarowe, 

Na terenie Strażnicy Ochotniczej Straży Pożarnej im. Józefa Szczęsnego zorganizowano ciekawą ekspozycję militariów ze Stowarzyszenia Eksploracyjno-Historycznego „Galicja”. Oczywiście nie zabrakło strażackiej grochówki. 

Miałam przyjemność przeprowadzić wywiady z Tadeuszem Puchalskim i Zbigniewem Markutem o wydarzeniach z czasów II wojny światowej, partyzanckich walk z Sowietami, NKWD, bohaterach, ofiarach systemu komunistycznego etc. 

Zbigniew Markut opowiedział o swoim Ojcu Janie Markucie ps. Wichura, partyzancie w Oddziałach Leśnych "Ojca Jana", którego dowódcą był Franciszek Przysiężniak. Jego Ojciec Jan Markut brał udział w bitwie na Porytowym Wzgórzu, największej bitwie partyzanckiej w Polsce. Za działalność został aresztowany i skazany na wieloletnią, ciężką pracę na Sybir. Po drodze był więziony we Lwowie, pracował w łagrze w Charkowie, aż w końcu trafił 150 km za kołem polarnym do Norylska na Półwyspie Tajmyr, gdzie w okropnych warunkach ciężko pracował do 1948 roku. Zbigniew wspominał Bolesława Usowa ps. Konar, dowódcę NOW AK i NZW, o Wołyniaku, opowiadał o Franciszku Przysiężniaku i jego żonie Janinie ps. Jaga. Jan Markut zmarł w 2006 roku. 

***

 

***

Tadeusz Puchalski opowiedział o swoim Ojcu Stanisławie Puchalskim ps. Kozak - poruczniku, żołnierzu partyzanckiego Oddz. NOW-AK "Ojca Jana" Franciszka Przysiężniaka, autor książki Partyzanci „Ojca Jana”, „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.

Obszerny biogram Stanisława Puchalskiego napisałam na moim blogu "Sylwetki Leżajszczan"

****

 

 

 

 

** 

Foto Zbigniewa Markuta

 

 

78. rocznica zamordowania Janiny Oleszkiewicz Przysiężniak ps Jaga. Uroczystości w Kuryłówce 2023

Kolejna, tym razem 78.. rocznica tragicznej śmierci dziewczyny wyklętej, łączniczki i sanitariuszki w Oddziałach NOW-AK i Zgrupowania NZW , żołnierza AK - Janina Oleszkiewicz-Przysiężniak.

Była żoną 'Ojca Jana'. 30 marca 1945 roku została zastrzelona przez funkcjonariusza UB z Niska, oprawcę Andrzeja Machałę. Z inicjatywy GOk w Kuryłówce oraz Gminnej Biblioteki w Kuryłówce uroczystości odbyły się w Kościele św. Józefa (msza św. ) oraz przy grobie JAGI na Cmentarzu Parafialnym w Kuryłówce.

Na grobie Jagi złożono wiązanki kwiatów, zapalono znicze. 

Przybyli na uroczystość goście złożyli również hołd innym ofiarom antykomunistycznej walki o niepodległość Polski. Krótki rys biograficzny Jagi przedstawiła Pani Agnieszka Wyszyńska wójt Gminy Kuryłówka. 

Warto przypomnieć, że 21 sierpnia 2021 odsłonięto w Mielcu największy w Polsce pomnik Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych. Jest usytuowany w Parku Leśnym „Góra Cyranowska” przy Al. Niepodległości. Pomnik autorstwa Józefa Opali, przedstawia dwunastu żołnierzy niezłomnych, którzy w okresie stalinowskiego terroru walczyli o wolną Polskę. Jedną z figur jest postać Janiny Przysiężniak „Jaga”. Środki na rzeźbę uzyskano m. in. od prywatnych darczyńców. 

 

 

 

 

Tadeusz Puchalski - przedstawiciel Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Oddział Nisko Stalowa Wola.

 

 

 

 

 

***** 

 

**

Linki:

Janina Oleszkiewicz Przysiężniak (1922-1945)
Oleszkiewicz Franciszek - Biogram

JAGA Janina z Oleszkiewiczów Przysiężniak - Wioletta Gut-Siudak

Za opiekę nad grobem Waleriana Dąbrowskiego

 Niezwykle emocjonalne spotkanie urządziła nam Pani Janina Pokrywkowa z Leżajska. Zaprosiła gości z Batorza, Lublina i Leżajska w podziękowaniu wszystkim, którzy przyczynili się do odnalezienia grobu jej Ojca Waleriana Dąbrowskiego oraz za wieloletnią opiekę nad grobem w Batorzu.

O tym, że ojciec Walerian Dąbrowski zginął 16 września 1939 roku dowiedziała się po latach z otrzymanych dokumentów z Archiwum Wojskowego w Warszawie. Pani Janina szukała śladów ojca przez całe życie. Miała zaledwie 6 lat, gdy Ojciec w 1939 wyruszył na wojnę. Już więcej Go nie widziała. Jedyną pamiątką, jaka jej pozostała, to zdjęcie siedzącego na koniu Taty.

 

Pisałam o tym na blogu, jeszcze w 2017 roku. >> 
Dąbrowski Walerian (1909-1939)

Po czterech latach od opisania historii przekazanej przez Panią Janinę odezwał się Mateusz Siembida z rewelacyjną informacją. W Batorzu znajduje się grób Waleriana Dąbrowskiego, przez wiele lat był to grób nieznanego żołnierza poległego w Wólce Batorskiej w 1939 roku. Grobem opiekuje się cała społeczność Batorza. Od wielu lat dbał o niego również Ojciec Mateusza Pan Stanisław Siembida, który od czasów szkolnych kultywowanie wartości patriotycznych zawdzięcza swoim nauczycielom z Batorza.

Niesamowity splot wydarzeń, pierwsze odwiedziny Pani Janiny Pokrywkowej w Batorzu, zapalenie świeczki na grobie Ojca po 82 latach poszukiwań, wyjazd do Wólki Batorskiej, gdzie Walerian Dąbrowski poległ w obronie Ojczyzny żołnierską śmiercią w kampanii wrześniowej. 

I teraz spotkanie w Leżajsku. Z wdzięczności, w serdecznej atmosferze, ze mszą św. w Bazylice OO Bernardynów, w intencji osób pomocnych w odnalezieniu grobu. Z udziałem pocztów sztandarowych, z Panią Dyrektor szkoły w Batorzu, która reprezentowała społeczność Batorza i społeczność uczniowską Batorza. Przegadane godziny ..., emocje, łzy ze wzruszenia...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zobacz też:

Dąbrowski Walerian (1909-1939)

http://grhzieleniewski.pl/2021/10/odnalazla-grob-ojca-po-82-latach/